Route's

1500-1600 Wandelroute Twello-Rome

34 km M 12 maart Twello

26 km D 13 maart Arnhem

29 km W 14 maart Nijmegen

34 km D 15 maart Goch

29 km V 16 maart Straelen

25 km Z 17 maart Elmpt

29 km Z 18 maart Baal

26 km M 19 maart Eschweiler

36 km D 20 maart Hurtgenwald

21 km W 21 maart Hellenthal

33 km D 22 maart Stadkyll

32 km V 23 maart Euscheid

32 km Z 24 maart Bitburg

25 km M 26 maart Trier

28 km D 27 maart Schillingen

37 km W 28 maart Merzig

25 km D 29 maart Saarbrücken

36 km V 30 maart Hambach (Fr)

23 km Z 31 maart Metting (Fr)

33 km Z 1 april Marmoutier

28 km M 2 april Obernai

26 km D 3 april Selestat

21 km W 4 april Colmar

46 km D 5 april Rouffach

14 km V 6 april Bartenheim

16 km Z 8 april Basel

41 km M 9 april Buren

21 km D 10 april Zofingen

34 km W 11 april Willisau

5 km D 12 april Kriens

Treinreis Luzern-Bellinzona

5 km D 12 april Bellinzona

28 km V 13 april Sementina

24 km Z 14 april Oliglio

22 km Z 15 april Valganna

28 km M 16 april Venegono Sup.

39 km D 17 april Lainate

35 km W 18 april Vigevano

25 km D 19 april Cornale

28 km V 20 april Lobbi

Voettocht naar Rome

  • 12 maart 2018
Afstanden
  • 1500-1600
  • 34 km
  • 26 km
  • 29 km
  • 34 km
  • 29 km
  • 25 km
  • 29 km
  • 26 km
  • 36 km
  • 21 km
  • 33 km
  • 32 km
  • 32 km
  • 25 km
  • 28 km
  • 37 km
  • 25 km
  • 36 km
  • 23 km
  • 33 km
  • 28 km
  • 26 km
  • 21 km
  • 46 km
  • 14 km
  • 16 km
  • 41 km
  • 21 km
  • 34 km
  • 5 km
  • Treinreis
  • 5 km
  • 28 km
  • 24 km
  • 22 km
  • 28 km
  • 39 km
  • 35 km
  • 25 km
  • 28 km

Als kind dacht ik vaak: ooit ga ik het huis verlaten en loop ik de wijde wereld in!
En het leven gaat zoals het gaat……..Je groeit op in een groot gezin als jongste telg. Veel drukte van broers en zussen, ouders die de handen volhebben aan het huishouden en alle energie stoppen in het werken om te gezin draaiende te houden. Je groeit op in Duistervoorde waar dan nog een katholieke deken overheen ligt. Een deken van samenhorigheid, maar ook van rituelen en gedragingen die je op dat moment ervaart als beklemmend en waar je later van weet dat die opgelegd zijn door mensen die het geloof gebruiken als middel om rechtop te blijven staan in het leven. Je was in de jeugd nooit alleen, maar door de drukte van het grote gezin en de sociale omgeving juist ook altijd alleen. Je zoekt een weg naar aandacht, naar liefde, naar genegenheid. Kortom een zoektocht naar geluk.
Die zoektocht viel waarachtig niet altijd mee. Je loopt vele wegen in, je vindt plezier en beleving in de sport, maar ook blessures en teleurstellingen. Je vindt liefde, maar ook verlies je ze weer door gebrek aan wederzijdse liefde en onbegrip. Je vindt een goede baan en later onderneem je succesvol. Maar ook daarin moet je door diepe dalen en leer je door vallen en opstaan hoe je succesvol kunt zijn.
Nu 50 jaar verder zoek ik nog steeds. Natuurlijk heb ik liefde gekend, heb ik heel veel geluk en plezier gehad in mijn sport en ondernemen. Maar telkens raakte ik het weer kwijt. Telkens bleef ik maar zoeken naar iets wat ik nooit zal vinden. Die arm om me heen die ik als kind nodig had. Ik heb door dit gezoek naar het onmogelijke veel moois langs me heen laten lopen. Mensen die zielsveel van me hielden en die me bijna smeekten om lief te hebben. Maar ik kon het niet. Ik heb vele mooie dingen opgebouwd en bereikt en daar ook veel complimenten voor gehad. Maar ik hoorde ze niet. Ik zat en misschien zit ik nog steeds gevangen in dat huis in Duistervoorde, waar het druk was en waar ik toch altijd alleen was. Het wordt nu tijd om dat huis te verlaten en de wijde wereld in te lopen! Op zoek naar wat het leven te bieden heeft en hoe ik dat niet aflatende verlangen kan bevredigen en me los kan maken van dat grote alleen zijn en mijn eigen wensen kan vervullen. Ik zeg niet dat 2,5 maand wandelen naar Rome mij tot dit inzicht gaat brengen. Maar het gaat me misschien wel helpen om uit de drukte te zijn en eens echt na te denken wat ik  nu echt mis, maar vooral wat ik graag zou willen hebben om mijn verlangens te koesteren.

Ik ga mezelf uitdagen. Ik ga mezelf onderweg vragen stellen. Maar ik ga ook intens genieten. Dat ik eindelijk die deur uit kan lopen! Rome is nog ver. Maar de eerste etappe komt eraan. Ik zal hier vanaf 12 maart mijn verslag bijhouden over deze voettocht, die niet alleen fysiek maar ook mentaal en geestelijk een uitdaging zal worden!

Video's

Informatie

Voettocht van Twello naar Rome

Afstand: ongeveer 1700 km
Startdatum: maandag 12 maart 2018
Verwachte aankomstdatum:  donderdag 31 mei 2018
Aantal wandeldagen: 65 dagen
Afstand gemiddeld per dag: 25-30 km

Parkoers: Twello- Nijmegen- Goch (D) – Trier – Basel- Luzern – Como – Milaan – Parma – Rome
Link Route:   https://www.afstandmeten.nl/index.php?id=2141706

Uitrusting: Rugzak 48 liter, slaapzak, 2x wandelbroek (rits), 2x thermobroek, 2x thermoshirt, 2x shirt, 4x ondergoed, trui, jack, regenponcho, toilettas met inhoud, 4x sokken, energierepen, papieren, gps horloge, powerbank, i pad, i phone, 2 handdoeken, runningschoenen, wandelschoenen, 2 bidons, handschoenen, pet, wandeljack.

Slaapplaatsen:  voornamelijk B&B, hostels, particulieren langs de routes . 1x per week een luxer hotel.

 

Reisverslag

Donderdag 19 april
De slaapplek was perfect. Alleen was er geen ontbijt bij. Dus zonder koffie de weg op. Gelukkig had ik nog een appel als ontbijt en water. Na een km of 4 kwam ik in een dorpje waar een cafeetje zat. Koffie en een croissantje gescoord en weer door . De temperatuur loopt net als in Nederland deze week iedere dag naar zo’n 28 graden. Doordat ik in een zeer vlak gebied wandel (zie foto’s) staat er een heerlijke bries die zorgt dat het goed te doen is. Ik loop vandaag een keer weer op mijn hardloopschoenen, omdat de drukpunten in de Lowa’s wel erg aanwezig zijn de laatste dagen op en onder mijn voeten. Met de runnigschoenen geen centje pijn. Na een lange pauze van 45 minuten in het stadje  Sale ook maar even naar de lokale supermarkt om weer wat eten in te slaan voor vanavond. Wederom zit ik in een plaatsje straks waar niet echt heel veel leven in zit. Geen café of eettentje te zien op de kaart . En dat klopte ook toen ik in Lobbi aankwam. Een prachtige kamer in een mooie villa. Morgen gelukkig wel ontbijt. De route gaat dan verder richting Genua (Genova) en kom ik als het goed is uit in het plaatsje Tassarolo in de regio Piermonte. Het belooft weer een zonnige dag te worden en hopelijk net zo’n mooi parkoers als vandaag!

Woensdag 18 april
De dag begon met het feit dat alle kleding die ik gisteravond gewassen had nog zeiknat was. Dus maar in een plastic zak bij de rugzak in. Na het ontbijt begon ik de wandeldag rustig met eerst door het stadje Vigevano. Na 2 km kwam ik op de grote weg en deze zou ik dus weer zo’n 4 km moeten volgen. Dus op de kaart een mooiere route gezocht die me langs prachtige velden liet lopen. En onverhard. Na 10 km kwam ik in een prachtig dorpje waar ik mijn eerste cappuccino en weer wat flesjes water gekocht heb. Kost echt bijna niets tov de voorgaande landen. Nog geen 3 euro totaal. Na een kwartiertje op het terras gezeten te hebben kwam een oude man naar me toe en vertelde enthousiast iets in het Italiaans. En dat ik even moest wachten… Na 5 minuten kwam hij terug met een button met daarop een pelgrim die naar Rome loopt met daarop St Francisci . Hij groet me hartelijk en ik dank hem voor dit kleinood! Zit nu op mijn tas ! De weg vervolgend kom ik langs heel kleine en verlaten dorpjes (zie foto’s). Zouden dit die dorpen zijn waar je wel eens van hoort die geheel leeg staan en voor niks kunt overnemen? Het ziet er in ieder geval wel verlaten uit. Na 25 km kom ik in een stadje en neem daar weer een bakkie. En weer water, want het is bloedheet (richting 30 graden) De wegen zijn perfect vandaag en de laatste 9 km zijn eigenlijk ook prachtig. Ik kom over een soort Delta met een rivier die ongeveer 500 meter breed is. Een hele oude stalen brug met kinderlokkers erop en waar alleen stapvoets en niet met vrachtwagens overheen gereden kan worden. Ik loop langs de zijkant over het voetpadgedeelte. Prachtig. Na de brug kom ik al bijna op de plaats waar ik vannacht slaap. Een perfect B en B die bovendien een wasmachine en droger hebben. Dus maar gelijk even van de gelegenheid gebruik gemaakt en de gehele inhoud van de rugzak uitgewassen inclusief de kleding van vandaag. Mooi weer alles superschoon. Morgen ga ik mijn weg vervolgen naar het plaatsje Lobbi. Dat is in de richting van Genua. Ik heb de kaart nog eens bekeken en besloten om richting de echte Franciscus route te gaan. Deze loopt via Genua, Pisa ( ook mooi om een keer die toren te zien), via Toscane richting Rome. Dus even naar de kust, even langs de kust, dan weer het binnenland in (Toscane) en vervolgens Rome. Vanaf mijn locatie nog zon 650 km. Goed te doen lijkt me in 5 weken. Maar eerst morgen!

Dinsdag 17 april
Het is weer een prachtige zomerse dag in Lombardie! Ik vertrek rond half negen vanaf mijn Bed & Breakfast en ga vandaag voor een tocht van zo’n 38 km. De eerste 25 km lopen fantastisch. Iedere 10 km kom ik een koffietentje tegen en vanaf 21 km loop ik door een prachtig natuurreservaat tot aan 32 km…Mooie dorpen onderweg (zie foto’s) en de zon maakt er een echt feest van. Het lopen gaat ook geweldig. Nergens pijntjes. De schouder wordt iedere dag wat beter, dankzij de olie die ik van een vriendin heb gekregen. Goed spul! Ik smeer me een ongeluk om geen verbrande huid te krijgen en als je de foto ziet van mijn benen (zie foto’s) is dat aardig gelukt. De laatste km waren weer behoorlijk vervelend. Het liep langs een weg zonder fiets of voetpad en de vrachtauto’s, motoren en auto’s raasden rakelings langs me heen. Maar onderhand ben ik dat wel gewend , dus gewoon in de berm en dan maar wat zwaarder. De laatste 2 km gingen weer door de stad richting mijn afgesproken B and B. Maarrrr. Op het adres aangekomen geen Bed en Breakfast te vinden. Een winkel met daarboven 3 appartementen die leeg (!) staan en te koop. Ik de contactpersoon gebeld, blijkt het een fake nummer te zijn uit de USA. De foto van de gastvrouw blijkt ook een nepfoto te zijn die zo van internet is geplukt. Gelukkig is mijn creditcard beschermt . Ik heb Airbnb gemeld dat dit een fakeadres is en hopelijk ontvang ik mijn geld terug. Maar goed, daar sta je dan met je rugzak en 40 km achter de kiezen. Het enige hotel in de buurt die nog een kamer vrij had is een luxe hotel in de binnenstad met nog 1 kamer vrij. Wel 199 euro…Toch maar geboekt, want anders wordt het onder de brug slapen…Gelukkig wel een bad, internet, tv, luxe ontbijt morgenvroeg dus niet nadenken en accepteren. De hele week dan maar water en brood eten ter compensatie. Morgen gaan we vrolijk weer verder en toch maar weer een Bed and Breakfast geboekt, omdat er in de gehele regio gewoonweg niets anders te krijgen is ivm de Designweek in Milaan. Op naar Cornale, een heel klein plaatsje nog steeds in Lombardije (vlakbij Pavia. Het wordt vast een mooie dag!

Maandag 16 april
Vandaag de wandeltocht weer verder alleen voortgezet. Henk vliegt vanavond om 20.00 uur weer naar Amsterdam. Na nog een foto met hem (zie de foto’s), een perfect ontbijt van onze gastheer van Villa Pucini ben ik weer op weg gegaan naar mijn b en b adres in Lainate. Via een mooie weg met overwegend voetpaden, landweggetjes en slechts kleine stukjes gevaarlijke weg zonder voet of fietspad kwam ik rond 16.30 uur bij mijn slaapplek aan. De route was niet alleen mooi, het liep ook gewoon lekker. Het geheel was vlak , de zon scheen en voor het eerst deze reis was het echt warm. De temperatuur liep op naar 28 graden. Dus korte broek aan en alleen een shirtje en Jack. Morgen gaat het jack ook nog uit als het weer zo’n prachtige dag wordt. Morgen wilde ik eigenlijk naar Milaan, omdat het internationaal Design week is. Maar er is werkelijk geen kamer en bed meer te krijgen in de gehele omgeving van Milaan. Ja, kamers boven de 300 euro, maar dat wordt me te gortig. Vandaar besloten om morgen de route naar het  zuidwesten te  kiezen richting Vigevano. Vandaar ga ik met een boog om Milaan heen deze week. Via Pavia en Piacenza zal ik dan misschien nog over een mooiere en rustige route richting Parma gaan. Het voordeel is  dat ik alle tijd heb. Het wordt wel een lange loop weer, omdat dit het eerste enigszins betaalbare nachtverblijf was wat ik kon boeken. 37 km, maar volgens de routeplanners wel een mooie..dus heb er zin in voor morgen!

5e Week update: Zwitserland in 1 week!
Het is inmiddels zondagavond 15 april. We slapen in een prachtige Villa in een prachtig dorp in Lombardije (Italië). Voor mijn broer Henk de laatste nacht voordat hij weer teruggaat naar Nederland. Hij kwam vorige week zaterdag mij vergezellen bij mijn voettocht . In Basel vertrokken we zondag 8 april voor een korte wandeling van 16 km. Het was wel direct een vuurdoop voor Henk, maar ook voor mij. Anders dan in de Elzas en de Eifel zijn de heuvels hier toch gauw bergen in Zwiterland . Deze zondag direct een klim waar we letterlijk met handen en voeten naar boven moesten klauteren. Dit doen we niet weer spraken we af. Te stijl en ook nog gevaarlijk ook. De volgende dag vanaf Buren naar Zofingen maar een lange tocht geboekt. 37 km. En dat hebben we geweten…..De route liet ons wederom klauteren naar een Bergkam van zon 1200 meter hoogte, waar af en toe de sneeuwresten nog lagen. Bovendien was de klim nog gevaarlijker en steiler dan de dag ervoor. Eenmaal bovenop verklaarden we ons beiden voor gek dat we dit gedaan hadden. Het was bovendien best link, omdat het paadje wat er liep eigenlijk geen pad meer was. Behoorlijk uitgeput kwamen we dan ook boven. De afdaling was iets minder steil, maar door de vermoeidheid ook geen makkie. De laatste kilometers werd er weinig meer gezegd en moe kwamen we deze 2e Zwiterlanddag aan in ons slaapadres. De dinsdag was een relatief gemakkelijke etappe (ook wel klimmen en dalen, maar over min of meer normaal begaanbare wegen). Daarom de woensdag toch maar weer een wat langere etappe gepland naar Luzern (Kriens). Deze tocht van 34 km was in den beginne prima te doen maar naarmate Luzern dichterbij kwam, werd het klimmen ook steeds meer, met als hoogtepunt de klim naar het Hotel, wat ver boven Luzern uitstak. Prachtig uitzicht, maar weer behoorlijk kapot aangekomen. Hier werd ons ook verteld dat de voettocht verder niet meer te doen was. Sneeuw en het hooggebergte bieden in april geen omstandigheid die dat toelaat. Daarom hebben we na overleg met de VVV van Luzern besloten om de tocht voort te zetten vanaf Bellinzona, een stad net gelegen na de Gotthardtunnel. De tunnel die ervoor zorgt dat we het hooggebergte voorbij zijn. In de zomer had deze tocht evt. Per voet gedaan kunnen worden, maar dan nog zou het een tocht zijn die eigenlijk met een gids dient te gebeuren. Door deze actie zijn we dus ipv 2 weken in 8 dagen door de Alpen getrokken. Op vrijdag, zaterdag en zondag hebben we weer te voet de laatste bergen en dalen overwonnen.

Na het veel te dure Zwitserland ( kamers niet goedkoper dan 60 euro, eten megaduur, drinken nog veel duurder (flesje water 4 euro 90) gaat dus de reis nu verder via Milaan, Parma, Florence, Toscane, Umbrië richting Rome. Nog zo’n 650 km te gaan in 40 dagen. Het een en ander betekent dat ik vanaf nu weer alleen de reis ga doen. Het betekent ook dat ik wat tijd gewonnen heb en nu extra veel tijd heb om te genieten van het prachtige Italië en hopelijk het prachtige weer.

Persoonlijk was deze week wel even schakelen. Ik verheugde me op het feit dat mijn broer met me meeliep. Maar ik moest toch ook wel wennen aan het feit dat je dan samen bent en wordt beïnvloed . Nu ken ik Henk het best als broer en weet hoe hij over zaken en dingen denkt. Bovendien merkte ik dat hij in een ander gemoed deze week meeliep. Ik was al 4 weken onderweg en hij zat in een stadium die ik de eerste week ook had. Weinig rust in zijn hoofd en meer gehaast dan ikzelf. Het aanpassen voor hem, maar ook voor mij aan hem viel niet altijd mee. Persoonlijk ben ik blij dat ik weer de reis op mijn manier kan voortzetten. Dan kom je ook zelf meer tot rust en kun je zonder beïnvloeding jezelf vormen. Ik heb zin in de komende weken Italië !!

Zondag 15 april
Vandaag een tocht van 22 km op het programma . Vanuit het hotel gaan we direct 8 km de grote en enige weg op richting Varress. Een weg zonder fiets of wandelpad. Dat betekent dus zoveel mogelijk links of rechts lopen en achter elkaar. De fietsen en auto’s rijden ons bijna de broekspijpen eraf, maar na 1,5 uur wandelen komen we gelukkig in een stadje, waar we even de stoep kunnen opzoeken . Na een cappuccino en vers water de weg weer verder richting Venegono Superiore. Een prachtig villaachtig dorp in Lombardije (zie de foto’s). We arriveren er rond 14.00 uur. De Villa Pucini, waar we de overnachting hebben, lijkt wel een museum. De man des huizes vertelt ons vol enthousiasme over zijn opa en vader, die beiden vioolbouwers waren en een winkel hadden in Milaan. De opa heeft de viool gebouwd waar Pucini zijn grote meesterwerken op heeft gemaakt. In het huis hangen ook verschillende manuscripten, brieven en foto’s van Pucini. Het huis ademt een prachtige romantische sfeer uit, waarbij het lijkt alsof het huis en de inrichting in 150 jaar niets is veranderd. En allemaal tiptop onderhouden! Henk zal hier zijn laatste nacht samen met mij doorbrengen. Hij gaat morgen via Malpensa Int. AirPort Milaan weer terug naar Nederland. Hij heeft in totaal zo’n 196 km meegelopen . Van Basel naar Luzern, toen van Bellinsona (na een korte treinreis door de Gotthardtunnel ) naar Lombardije in Italië. Een tocht van iets meer dan een week. Morgen vervolg ik de weg naar Lainate, een voorstad van Milaan. De komende week zal ik mijn tocht voortzetten richting Parma. De zon tegemoet !

Zaterdag 14 april
Italie is bereikt!! Vanmiddag rond 13 uur liepen we vanaf Oliglio (vlakbij Lugano), langs het Luganomeer Italië binnen. De streek waar we nu zijn beland is Lombardije. Prachtige Italiaanse dorpen en stadjes. Komt daarbij het prachtige weer, de bergen, meren en rivieren en het plaatje is geheel kloppend met wat ik had verwacht. Inmiddels aangekomen in het Hotel (Valganna). Een mooi oud en statig Hotel, waar ik dan wel de bovenste kleine zolderkamer heb, met een enigszins doorgezakt bed. Maar de prijzen zijn in ieder geval weer een stuk lager dan in Zwitserland. Morgen wandelen we nog 1 dag samen (mijn broer Henk en ik) en daarna vervolg ik mijn weg weer verder alleen….. We wandelen zo’n 21 km naar Venegono Superiore, een plaatsje richting Milaan. We overnachten daar bij Villa Pucini..Een oud huis van een vioolbouwer die daar kamers verhuurd. Lijkt me prachtig. Maandag zal ik dan mijn weg vervolgen naar Milaan en verder. Henk neemt dan de trein naar Malpensa Int. AirPort en vliegt dan weer terug naar Holland. Op naar weer 5 weken mijn eigen weg volgen door Italië!

Vrijdag 13 april
Nadat we het te dure hotel (samen moesten we een behoorlijke rekening betalen, dus dat soort gein doen we nooit meer) hebben we verlaten zijn we richting Oliglio gelopen. Eerst een heel lang stuk langs een rivier. Vervolgens de brug (bleek een spoorbrug die niet mocht worden gelopen ) genomen om bij een dorpje een kop koffie te kunnen scoren. (We moesten daarvoor wel eerst weer 1,5 km teruglopen, omdat we volgens een aardige mevrouw die met haar paard met ons meeliep de weg naar dat restaurant wist). Daarna begon het klimmen. Een klim over een prachtige oude Romeinse weg (zie foto’s) naar een top van rond de 1000 meter. Vanaf daar konden we de weg richting Oliglio volgen. Uiteraard waren de laatste 3 km weer klimmen (blijkbaar liggen alle betaalbare B en B ‘s op bergen en heuvels). Maar rond 15.30 uur een prachtig huisje in het oude Oliglio bereikt. Als het goed is was vandaag ook de laatste regenachtige dag en gaat het met het weer de komende dagen een stuk beter worden. Dat wordt dus korte broek aan..Morgen gaan we de laatste etappe in Zwitserland lopen. We eindigen als het goed is na 23 km in Val Ganna, een stadje net over de de grens van Zwitserland en Italië. Vanaf daar nog 2 dagen wandelen naar het vliegveld van Milaan.

Donderdag 12 april
Na een behoorlijk ontbijt (maakt toch wel iets van het slechte hotel goed) zijn we afgedaald van de berg richting Tourist Information Luzern. Daar werd ons verteld dat het een moeilijk verhaal gaat worden om in deze tijd van het jaar (we zijn gewoon te vroeg) over de Gotthard pas te komen. De pas is nog gesloten en we kunnen evt nog wel doorwandelen naar Altdorf, maar dan alleen door gebruik te maken van de veerboten die her en der over de meren bij Luzern varen.  De bergen zijn te gevaarlijk om zonder gids en zonder de benodigde klimervaring te nemen. Na een kop koffie en overleg besloten om de route dan maar per trein te vervolgen richting Bellinzona. Vanaf deze plaats, net voorbij de Gotthardtunnel, is het weer te bewandelen richting Italië. Wachten tot de pas open is is geen optie, omdat dat maarzo eind mei kan worden. Rond 13.00 uur de trein genomen en na 100 km treinreis waarvan grotendeels door tunnels kwamen we aan in Bellinzona. Daar nog wel even 5 km gelopen om bij ons hotel te komen. Het grappige is wel dat we ineens van een Duits ~Zwitserland naar een Italiaans Zwiterland zijn gegaan. Werd er vanochtend nog dialect Duits gesproken, nu is het alleen maar dialect Italiaans. Morgen gaan we weer wandelend verder richting Lugano. Milaan is nog 100 km. Henk zal me de komende dagen nog begeleiden en dan gaan we de route door Italië aanvangen. Een week sneller dan gepland door deze onoverkomelijke actie . Het betekent wel dat ik ipv 28 km per dag nu mijn dagritme kan aanpassen naar gemiddeld 23 km per dag wandelen.

Woensdag 11 april
Vandaag de route naar Luzern gemaakt. Eigenlijk het cruciale punt in Zwitserland om te kijken hoe we door het centrale massief van Zwiterland kunnen komen. De Gotthard is gesloten en de enige mogelijkheid om straks door het hooggebergte te komen is via de tunnel van Luzern naar Bellinzona. Bellinzona ligt aan het einde van de langste tunnel ter wereld. Eerst vandaag dus maar van Willisau naar Luzern wandelen. Een tocht van 33 km door het nog relatief laaggebergte. Tot 27 km was het dal, maar toen kwam toch nog even de slotklim van 6 km. Behoorlijk gebroken wederom kwamen we bij het Hotel aan (Himmelrich), wat een geweldig uitzicht gaf over de stad Luzern. Het was een pittige dag, dus na het eten maar gauw slapen in het overigens behoorlijk slechte hotel. Morgen gaan we een korte wandeling maken naar de Tourist Information in Luzern stad (5 km) om ons daar te laten informeren over de mogelijkheden om in deze tijd van het jaar de andere kant van de Alpen te bereiken.

Dinsdag 10 april
Vandaag weer met een nieuw elan gestart aan de route van Zofingen naar Willisau. Een route die ons volgens de naviagaties mooi langs een riviertje leidt. En dus vlak. En dat kloptte. 21 km Mooie route die via een aantal dorpjes ons al rond 14 uur bracht bij onze slaapplek. Een b&b hotel in Willisau. Eten gehaald bij de supermarkt wat we hier vanavond kunnen gebruiken. Morgen gaan we op pad richting Luzern en komen dan echt vanaf dan in het hooggebergte. ZOals het er nu uitzien is de pas waar we dit weekend overheenmoeten nog gesloten ivm de sneeuw. We gaan het meemaken hoever we kunnen komen.

Maandag 9 april
Vandaag gingen we vol goede moet op pad richting Zofingen. We hadden zo’n 36 km voor de boeg, dus op tijd weg. Prachtig weer, zonnetje en de eerste 4 km gingen geweldig. En toen begon het..Even flink klimmen, omdat we de wandelroutes hadden gekozen. Stijle asfaltweggetjes omhoog en weer omlaag. Bij 15 km de eerste stop met koffie. En toen  begon het..de wandelroute liet ons over bergen en bergkammen lopen, waarbij je echt met handen en voeten omhoog moest klauteren, langs randen met een steile afgrond die ik normaal nooit zou hebben gekozen. Maar als je a zegt, kun je ook gewoonweg niet meer terug. Nadat we in 1,5 uur slechts 3 km hadden afgelegd, sneller lukte gewoonweg niet, waren we beiden toch wel enigszins buiten adem en totaal zeiknat van het zweet door de inspanningen. En dan loop je boven op zo’n bergrand. Maar je moet ook weer naar beneden. Dus ook steil naar beneden, waar je telkens weggleed over de bladeren en alleen remmend de weg kon vervolgen. Na 26 km kwamen we eindelijk op wat normalere wegen in het dal waar je enigszins fatsoenlijk kon lopen. Deze route hadden we dan ook beter kunnen kiezen en gaan we de komende weken in Zwitserland ook niet meer van afwijken. Na een dag ploeteren kwamen na 12 uur wandelen eindelijk aan bij ons B en B. Snel douchen, even wat eten in een nabij gelegen restaurant en toen maar vroeg slapen. Door het geklim en de keuze om toch maar door de dalen te lopen kwamen we in totaal op 41 km deze dag. Teveel voor een doortocht door het Zwitserse land. Morgen een kortere  route door het dal richting Willisau.

Zondag 8 april
Na het ontbijt en het uitchecken gaan we op pad voor onze eerste tocht door Zwitserland. De eindbestemming voor vandaag is B en B in Buren. Volgens onze routeplanners of 21 km (maps.me. ) of 15,6 km (pocket.earth) Wij kiezen voor het laatste. Mooi kort..Maar oh jee. Wat zwaar. Pocket Earth denkt waarschijnlijk dat we een soort klimgeiten zijn die graag iedere heuvel, berg en dal willen lopen. Na een km of 5 zijn we al zeiknat bezweet (het is warm) omdat we al zo’n 400m geklommen hebben. Sommige stukken waren echt boven de 20% en op bospaadjes die nauwelijks te lopen waren. Gelukkig kwamen we na 7 km op een wat vlakker gebied waar ook een koffie tentje zat. Vanaf daar toch maar de Pocket Earth route vervolgd wat resulteerde in even zo steile afdalingen op even zo slechte bergpaadjes. Maar we hebben Buren bereikt. Uiterst gastvrije mensen die perse graag met ons een drankje willen doen op hun terras. Mooie kamers, dus een prima verblijf. Morgen gaan we verder. Dan een iets grotere afstand, anders komen we nooit in Rome aan…

Zaterdag 7 april
Vandaag is een rustdag. Mijn broer Henk komt rond half 4 aan in Basel. Zelf verken ik de stad even in de ochtend. Prachtige stad met veel mooie oude gebouwen. Ik drink een cappuccino op een terras, ga wat nodige inkopen doen (zooltjes voor de schoenen, wasserette bezoek) en wacht rustig af tot mijn broer hier is. Wanneer hij er is gaan we even wat drinken, eten en dan op tijd naar bed. Zwitserland wacht op ons. Morgen gaan we van start!

4e Week update: Zwitersland is bereikt!

Zwitserland is bereikt. Vrijdagmiddag wandelde ik onder de prachtige voorjaarszon het mooie Basel binnen. Een prachtige stad aan ongeveer het beginpunt van de Rijn (zie de foto’s). Inmiddels staat de teller op 720 km en zijn er ongeveer nog 950 te gaan. Komende week gaan we over de helft. We, omdat mijn broer Henk me komende week (en mogelijk nog langer) gaat vergezellen bij mijn tocht. Toch wel een prettige afwisseling van het alleen op pad gaan. De laatste week merkte ik dat ik behoorlijk op ma begon te lijken (de familie snapt wel wat ik bedoel). De gesprekken met jezelf zijn prima om je gedachten op een rij te zetten en om eens na te denken over het verleden, het heden en de toekomst. Deze week kwamen in mijn gedachten vooral de familie, vrienden en oude liefdes langs. Hoe ik daar mee omgegaan ben en hoe ik dat in de toekomst misschien toch beter kan aanpakken. Het is toch wel handiger als je een leven met liefde, waardering en aandacht voor elkaar nastreeft daar dan ook zuinig op te zijn. En niet altijd kiezen voor weglopen. Misschien is dat voor mij wel een wijze les die ik de afgelopen weken heb gevormd. Nu straks de uitvoering nog. Daar ga ik de komende weken het met mijn broer eens over hebben.

Fysiek gaat het ook steeds beter. Mijn voeten doen steeds minder pijn . Natuurlijk ben je na bijvoorbeeld een 30 km + dag wel klaar met dat wandelen, maar de volgende dag is alles weer tiptop hersteld. Mijn schouder is nog wel steeds een punt van aandacht. Met wat iboprufen en pijnstillers is het prima te doen, maar beter is dat de tas weer gemaakt is en ik de komende weken de schouders kan ontlasten.

De route van afgelopen week was prachtig. Ondanks het afwisselende weer (de ene dag regen, dan weer zon, dan weer heel veel wind) liep het fijner. De paden waren mooi. Door bossen, over velden, door wijngaarden, langs mooie kabbelende beekjes en riviertjes. Door mooie wijndorpen. Echt schitterend. En dat dankzij de app die ik de laatste week gebruik. Pocket Earth. Hiermee kun je dus ook off line routes lopen en maken. Deze App weet zoveel mogelijk de grote rijkswegen te vermijden. Ik kreeg deze app via een tip van een mevrouw die me volgt en die zelf in juni ook naar Rome gaat wandelen. Dank hiervoor!

Wat me wel even van het hart moet is de ontzettende rotzooi die langs de wegen ligt. Het is allemaal plastic, glas, vuilnis, etc etc in de sloten en bermen. Blijkbaar zijn er veel mensen die gewoon maar alles uit hun auto naar buiten gooien. De auto lekker schoon en wat er in de berm ligt interesseert hen blijkbaar niet.  En wat me opvalt is dat rokers bijna allemaal hun peuken gewoon op straat droppen. Alsof de wereld een asbak is. Filters vergaan niet in de natuur. En plastic en andere rotzooi ook niet! Eigenlijk zou iedereen die dit gedrag bij zichzelf herkend eens een paar dagen moeten gaan wandelen langs ‘s onze mooie wegen. Ik denk dat je dan een vuilniszakken in de auto maakt en als je rookt de peuken in de asbak doet. Laten we met zijn allen iets zuiniger zijn op onze mooie planeet . Een andere overweging is toch ook wel anders gaan autorijden. Ikzelf rijdt in een behoorlijke brandstofslurper, weliswaar LPG, maar als je ziet hoe je eruit ziet na een dag langs de wegen gelopen te hebben met veel auto’s is niet normaal. De kleding zwart van de roet en bovendien de stank van verbrande brandstoffen ruik je de gehele dag.  Mogelijk wordt het toch tijd om geleidelijk aan eens over te schakelen op elektrisch rijden.

Komende week gaan we Zwitserland in.  Vanaf Basel richting Luzern. Ik ben benieuwd hoe het ons in de bergen vergaat. Maar dat laat ik jullie komende week via de dagverslagen op de website www.titusevents.nl graag weten.

Vrijdag 6 april
Na de lange tocht van gisteren was het vandaag een makkie. Ik hoefde maar 14 km te wandelen en kon kiezen uit de routes van Maps.me die me altijd de simpele routes langs grote wegen laat lopen of de route van Pocket Earth die meestal wat mooier zijn. Vandaag maar eens de easy way gekozen en dus voor maps.me. Zij liet me in eerste instantie vanaf het smerigste hotel waar ik tot nu toe geslapen heb (wat een oude vieze en kapotte zooi) een mooi zandpad lopen richting het vliegveld. Alleen na 2 km wilde maps.me me de landingsbaan opsturen. Blijkbaar had het vliegveld de grond en wegen opgekocht en was dit bij maps.me nog niet bekend. Stond ik daar voor een hek. Avontuurlijk en eigenwijs als ik ben heb ik toch besloten om langs het hek mijn route te vervolgen, wat resulteerde in een uur lang een gevecht met doornstruiken, lopen langs de snelweg, lopen door een soort afgraving, hekken die op slot zaten en waar ik via een omweg langs moest klauteren en over een verlaten spoorlijntje lopend . Ik kwam uiteindelijk wel waar ik wilde zijn. Weer op de route. Maar zeiknat bezweet en toch opgelucht, omdat ik niet hoefde terug te lopen. Had in principe geen afstand verloren. Maar echt gemakkelijk was het niet. Wel weer een leuke uitdaging en ik moest ook wel lachen in mezelf toen ik aan het worstelen was langs de snelweg door stuiken en doornen… Na  6 km kwam ik weer op de normale route en kon ik via een mooi voetpad en fietspad St. Louis bereiken. St. Louis is de voorstad van Basel. Of eigenlijk de Franse kant van Basel. Het leek echter wel of ik in Istanboel of Marokko was terecht gekomen. Niets ten nadele van deze steden en landen, maar het karakter van St. Louis lijkt me niet geheel juist weergegeven als je er doorheen loopt. Anders werd het ineens toen de grens van Zwitserland eraan kwam. Via een soort checkpoint Charlie mocht ik doorlopen Basel in. En gelijk was het sfeertje anders.  Een prachtige stad met mooie gebouwen, nieuw en oud en met de Rhein (Rijn) hier prachtig doorheen lopend. Al met al is Zwitserland bereikt en gaan we (mijn broer en ik) vanaf zondag de tocht door Zwitserland voortzetten. Ik ben benieuwd. Morgen een rustdag. Basel is in ieder geval bereikt!

Donderdag 5 april
Vandaag de 700 km grens gehaald! Daarvoor moest ik wel even 46 km wandelen vandaag, nog 3 meer dan ik had verwacht…( dit kwam vooral omdat de routeplanners me niet door de centra van de dorpen laten gaan, maar er omheen. Dus moet je soms even wat extra km maken voor een bak koffie .
Vol goede moed stond ik vanochtend op. 43 km (later dus 46) stonden op het programma met droog weer volgens de weergoden . Maar deze waren mij niet goed gezind. Vanaf km 4 tot 44 heeft het bijna aansluitend geregend. Dan weer heel miezerig, dan weer hard en soms weer even droog. Heb dus wel een keer of 6 mijn regencape aan en uitgetrokken. Het fijne van een regencape is dat je zo lekker droog blijft. Het nadeel is dat ie totaal niet ademt en mijn zweet dus nergens heen kan. Hierdoor droogde dat weer op, met als gevolg een lekker luchtje van zweet onder de cape. Ik kon spuiten met deo wat ik wilde, maar voelde me vooral op de plekken waar ik koffie dronk, behoorlijk opgelaten. Volgens mij stonk ik een uur in de wind.

Maar goed, het lopen ging eigenlijk best goed. Weinig of geen last van mijn schouder en ook de voeten en schoenen ging perfect. Natuurlijk waren de laatste km best wel even pittig., maar dat heeft ook te maken met het feit dat je er bijna bent. De hotelkamer ligt pal naast de startbaan van het vliegveld Bazel, waardoor ik regelmatig de Boeings hoor opstijgen. Tot nu toe het slechtste hotel wat ik trouwens gehad heb. Kapotte doucheslang, verrotte douchecabine. Een bed met dekens waar brandgaten van sigaretten inzitten. Maar de WiFi is perfect! En ach, als ik ogen straks dichtheb en denk aan morgen mooi weer en maar 14 km naar Basel en dan een dag vrij, dan is het eigenlijk ook wel prima. Zwitserland is bijna bereikt. Laatste nachtje in Frankrijk en dan  de Bergen in!

Woensdag 4 april
Vandaag stond maar 18 km op het programma. Een kortje dus. Even iets later opgestaan en zat rond half negen aan het ontbijt. Tegen half 10 vertrokken. Geen erg mooie route. Eerst een groot deel door de stad  en vervolgens langs toch wel redelijk drukke wegen richting Rouffach. Volgens het door mij ingetoetste einddoel  van vandaag kwam ik daar na zon kleine 19 km aan. Stond ik in de middle of nowhere. Geen hotel te zien. Toch maar even op Booking.com gekeken. Bleek het adres net even iets anders te zijn. (Foutje van mij) en mocht ik nog even 2 km teruglopen. En het begon dus net te regenen. Met de cape aan kon ik het net zo n beetje droog houden en was ik rond half 2 al op de plaats van bestemming. Helaas niemand aanwezig. Even gebeld..de receptie ging open rond 15 uur. Dus maar even koffie met een soort croissant genomen bij het nabij gelegen tankstation . Ik mocht daar ook gewoon even wachten. Rond 15 uur kon ik inchecken en kreeg ik de beschikking over een fraai appartementje , gebouwd in de oude schuren van deze boerderij. Er zijn er zon 30…klein, maar met ligbad en comfortabel. Voor het eerst sinds 4 weken weer even in bad gezeten. Na 2 uur helemaal weer fris en fruitig! Straks even eten in het nabij gelegen restaurant en dan op tijd naar bed. Morgen staat een extra lange etappe van 43 km op het programma. Express gedaan, zodat ik vrijdag nog maar 14 km hoef . Heb ik eigenlijk dus 2 dagen rust alvorens mijn broer Henk meekomt. Het belooft goed weer te worden , morgen droog en zo n 15 graden, vrijdag en zaterdag en zondag lenteweer met zon en 20-24 graden…geweldig! Op naar Bartenheim morgen en daarna Bazel.

Dinsdag 3 april
Vandaag stond een afstand van slechts 23 km op het programma. Dus met een prachtige zon, 20 graden in de middag en 15 in de ochtend vrolijk op pad. Ik heb een tip gekregen van een mevrouw (wiens naam ik helaas niet meer weet…) dat ik beter met de app “ Pocket Earth” kan gaan wandelen, omdat deze veel mooiere wandelroutes aangeeft dan Maps.me. En dat klopt!! Ik heb de app gedownload en inderdaad geeft deze app mooiere wandelpaden. De km worden wel wat meer, maar het plezier en niet meer langs de grote wegen lopen is voorbij. Althans niet meer zo lang. Soms moet je wel, omdat er gewoonweg geen wandelroute is. Deze app stuurde me langs prachtige beken, door bossen en vooral vandaag over kale akkerbouwvlaktes in het Rijndal. En er stond een behoorlijke , gelukkig niet koude, wind tegen. Hierdoor heb ik behoorlijk moeten zweten om tegen de wind en met de zon op de kop ( mooi kleurtje gekregen) de route af te leggen. En omdat ik gewend was de laatste weken om in de kou te lopen, had ik dus mijn jas, trui, en shirt aan. 1 Jack had ik vanochtend uit voorzorg al niet aangetrokken . Maar desondanks knalde ik bijna uit elkaar van de warmte. Dus bij 20 graden kan straks gewoon de jas uit, de pijpen van de ritsbroek en dan is het allemaal geweldig te doen. Morgen gaat het weer een regendag worden, althans voorspeld. Met max 13 graden. Dus nog wel even de jas aanhouden en de regencape in de aanslag. Op naar Rouffach, een klein stadje op slechts 20 km wandelen. Daarna nog 2 etappes van zon 20-25 km om vrijdagavond in Basel aan te komen. Maar eerst morgen..

Maandag 2 april
Vandaag was het stralend weer! En nu geen grap. De zon, 13 graden. Top. De route was bovendien mooi. Het liep over mooie landwegen, door bos en natuurgebieden, wijngaarden en stille dorpen. Hele stille dorpen….Hier vieren ze 2e paasdag dus ook. En nog wat fanatieker dan in Nederland. Geen winkel open. Geen restaurant open (ja mc Donalds) Dus ook nergens koffie te krijgen…Vandaar vandaag maar in een keer doorgelopen naar mijn Hotel in Selestat. Een Ibis Budget hotel. Prima, maar verwacht er geen maaltijd of iets extra’s. Totaal uitgedroogd kwam ik aan. Via een incheckautomaat de kamer gevonden. En in de hal stond een koffieautomaat . Daar dus mijn laatste kleine geld ingegooid voor een kop koffie en een soort zachte wafel. Terwijl ik de wafel openmaak uit het plastic, stoot ik de volle bak koffie om…..alles op de grond…geen koffie. Dus alleen die wafel maar naar binnen gewerkt. Op de kamer gewacht (geslapen) tot 17,00 uur. De receptie van het hotel ging dan open en ik kon eindelijk klein geld wisselen voor de automaat . Wat water, cola en een zak snoep ingeslagen om de suikertekorten weer aan te vullen. In de hal lag een folder vaneen pizzakoerier. De vriendelijke dame van de receptie heeft even voor me gebeld in binnen 30 min (zo meteen dus) kan ik eindelijk mijn honger stillen met een big american pizza…Op naar morgen maar weer!

3e week verslag
De derde week wandelen zit erop, tijd voor de wekelijkse update. Inmiddels ben ik beland in Obernai, een stadje ten zuidwesten van Straatsburg. Gelegen tegen de flanken van de Elzas en op de rand van het Rijndal. Inmiddels zijn er meer dan 600 km gewandeld. En nog zo’n 100 km verwijdert van Basel. Dus nog een kleine week door het Franse land. Toen ik vorige week uit Trier vertrok, vreesde ik wel even de tocht door Frankrijk. Ik had verwacht dat het me moeilijk zal vallen om te communiceren met de Franse bevolking. Echter, anders dan jaren terug spreken de meesten nu goed Engels, kun je hier aan de oostkant van Frankrijk ook prima terecht met de Duitse taal. Bovendien verraste me de straten, de dorpen en de natuur. De wegen zijn goed, de dorpen schoon en netjes. Zo zie je maar  dat vooroordelen vaak ongegrond zijn. Dat is weer een wijze les voor mij. Te snel oordelen geeft vooroordelen en gedachten die niet terecht zijn.

De tochten deze week waren prachtig. De Elzas is mogelijk nog zwaarder dan de Eifel. Rome is op 7 heuvels gebouwd. Nou , die heuvels beginnen in ieder geval al in Limburg…. En naarmate ik verder naar onderen zak, zie ik de heuvels veranderen in soms al kleine bergen. Zwitserland is niet ver meer… Het weer was beter dan verwacht . De weersites voorspelden veel regen, kou, wind en zelfs onweer. Ok, ik heb 2 dagen in de stromende regen gelopen ( 1 dag was ik zeiknat en zo ook mijn i phone die daardoor de geest heeft gegeven) en 1 dag was ik niet zeiknat, behalve mijn net nieuw gekochte regencape. Daaronder was alles droog. Het zag er niet uit, ik leek wel een zombie met een boggel (rugzak), maar het hield me perfect droog. De andere dagen was het wel bewolkt, maar ook zonnig van tijd tot tijd. De eerste uren vaak nog koud, maar naarmate de dag vorderde liep de temperatuur vaak op tot dik boven de 10 graden. De komende week gaat deze nog meer stijgen. Dat wordt dus in ieder geval een jas of trui minder aan…

Persoonlijk was het ook een prachtige week. Ondanks wat fysieke klachten (nog vaak zere voeten, en die schouder is nog steeds niet over) ging het lopen eigenlijk iedere dag prima. Wel merk ik dat na de 25 km het zwaar wordt. Het lijkt dat ik alleen maar slaapplaatsen heb geregeld die bovenop een berg liggen. De laatste km zijn vaak klimkilometers. Maar het kan natuurlijk ook inbeelding zijn. Verder is mij deze week iets prachtigs overkomen. Als je wandelt en je wandelt samen met iemand, dan krijg je vaak mooie en diepe gesprekken. Dankzij de social media meldde zich een persoon die ik zo n 40 jaar geleden voor het laatste gezien had. Ze appte me dat ze me volgde op mijn tocht en vertelde hoe gaaf dit is en dat ze zo zou mee willen lopen. Na veel heen en weer geapp lijkt het er inderdaad op dat ze meeloopt. Ze vertelt over haar persoonlijke leven, over het leven zelf, over verleden, angsten, geluk, familie etc. En automatisch doe ik dat ook. Het geeft een band en levert gesprekken op die me net zoveel helpen als dat ze echt met me mee zou lopen.

Verder dwaalden mijn gedachte vaak af naar mensen in het verleden, mensen die dicht bij me hebben gestaan, maar ook mensen die ik recentelijk nog maar ken en die ik als ik er zo over nadenk steeds beter begrijp. Ook dat ik ze begrijp waarom zij mij hebben laten vallen. Ik had en heb de neiging om mensen te laten als ze niet in mijn straatje meer passen. Maar naarmate ik over die mensen nadenk, merk ik dat hun gelijk net zo groot is of mogelijk groter dan mijn eigen gelijk. Ik ben vast van plan om zuiniger te zijn op mijn sociale omgeving en minder te oordelen en veroordelen.

Nog een paar dagen wandelen en dan bereik ik Basel. Mijn oudste broer Henk gaat dan minstens een week met mij meelopen. Ik zie er erg naar uit. Vroeger liepen we vaak samen hard. Als kind heeft hij me vaak meegenomen naar de hondenclub, naar de IJssel , kocht hij regelmatig een voetbal als de mijne weer lek geschoten was. Ik kijk ernaar uit hoe hij over mij denkt, hoe hij zelf in het leven staat en ik heb zwaar bewondering voor wat hij fysiek nog kan. 70 jaar. Hij loopt nog minstens 2x per week hard, wandelt veel, volleybalt, schildert, geeft les. Al met al een man vol met energie. Maar vooral vind ik het geweldig dat hij met me meeloopt! Maar eerst nog een paar etappes richting Basel. Rome is nog ver….

Zondag 1 april
Het was vandaag een fantastische dag. 25 graden, zon, het parkoers liep over idyllische wandelpaden……..kijk eens op de datum….juist!

De route van vandaag liep wederom 30 km langs de route national. De ervaring heeft me geleerd dat er naast deze wegen ook mooie paden lopen die evenwijdig lopen . En dat klopte ook vandaag weer. Prachtige wandel-, fiets en boerenpaden die me door de wijngaarden van de Elzas lieten wandelen. De Pinot Noir wijnen komen veel uit deze streken. Zowel witte als rosé en rode…Verder door mooie dorpjes en stadjes, die op 1e paasdag behoorlijk stil zijn. Behalve rond 11 uur toen blijkbaar de katholieke kerken uitgingen. Drukte op de wegen…De tocht vandaag was nog mooier geweest als het niet zo ontzettend veel geregend had. Van de 7 uur wandelen (ik heb door van de route af te wijken zon 3 km meer gelopen) heb ik minstens 6 uur in de regen, wind en kou gelopen. Was het gisteren nog zo’n 15 graden en zon, vandaag dus regen, wind en een temperatuur van max 6 graden. De lente wil ook in deze streek nog niet echt komen. als ik de weersvoorspelling zie de komende week, dan gaat de temperatuur wel naar 15 graden, maar de regen blijft. Dus erg blij met mijn prachtige zwarte poncho die ik gisteren gekocht heb. Hij gaat over de rugtas en als ik in de ramen van de winkels keek, zag ik wel een behoorlijk achterlijke zombie lopen, met een cape om en een bult op de rug (van de rugzak). Maar goed. Ik loop niet voor de show hier. Ik bleef wel mooi droog! Morgen gaan we op naar Selestat…26 km..dat valt dan weer mee.

Zaterdag 31 maart
De laatste dag van maart. En de lente zat vandaag echt in de lucht. Na een geweldig verblijf bij Mw. Antoinette, zie foto’s) Die speciaal voor mij had gekookt en vanochtend maar aandrong dat ik meer moest eten omdat ik zo mager was (lief mens). Ik kreeg nog een extra flesje water mee. De start was mistig. Maar na een km of 5 kwam de zon erdoor. De route zoals aangegeven op routekaart ging geheel langs de provinciale weg. Maar dat zag ik niet zitten. In de dorpjes is het prima , maar zodra je de dorpen voorbij bent verandert deze weg in een racebaan..Dus een alternatief gezocht door het bos. En die was geweldig! Zolang ik de provinciale weg nog kon horen (de auto s dus), zat ik goed. Een prachtig bospad over heuvels en dalen. Klimmen en dalen en soms zelfs een beetje klauteren. Maar juist dat maakt deze tocht zo mooi.Na 16 km bereikte ik Saverne, een middelgrote stad in de Elzas. Hier even een bakkie gedaan op het terras…Heerlijk temperatuurtje. De laatste 7 km gingen weer langs de nationale weg, maar ook hier heb ik weer buiten de bebouwde kommen de landweggetjes opgezocht. Soms even door een bouwland, maar dat is ook geweldig. Rond half 2 bereikte ik mijn hotelletje. Een oud hotel met een dito inrichting. En een beetje stinkend naar kattenpis…mmm. Gelukkig niet op de kamer zelf. Gauw even gedouched. Deze was koud…Maar desondanks springend eronder gegaan. Na een kwartier stond ik weer aangekleed en al op straat om even richting de Leclerc te gaan. Kijken of ik daar wat avondeten kon scoren en evt. Een regenjas. Die dunne poncho’s zijn niet echt geweldig. In beide gelukt. En eten en een goede outdoorponcho die me de komende weken droog houdt wanneer het regent…Morgen gaan we zakken naar de Richting Basel. De eerste etappe hier is tot Obernai, wederom een stadje in de Elzas, schuin onder Straatsburg. Ik kies voor deze route, omdat via Straatsburg ik toch meer dan 40 km om loop. En ik wil graag as vrijdag overzijn in Basel, zodat mijn broers die een stuk met me meelopen niet hoeven te wachten..

En ja, je komt tijdens deze reis maar zo mensen op je pad tegen. De meesten  zijn leuk en hebben een verhaal, maar deze is wel heel speciaal. En het grappige is dat door mijn voettocht en social Media dit contact is ontstaan. Ze volgt me op afstand en steunt me op afstand iedere dag…De moderne media is toch prachtig..

Vrijdag 30 maart
Goede vrijdag…En dat merk je hier in Frankrijk! Alles is dicht. Geen winkel geopend, geen restaurant geopend. Iedereen blijkbaar een soort zondag. Hadden wij vroeger geloof ik ook, maar dat is lang geleden. Gelukkig een ontbijt gehad en onderweg was er nog een cafeetje geopend voor een bak koffie(zie foto’s in het menu). Vandaag een tocht van ruim 34 km gedaan. De route liep voornamelijk langs de route national, wat ongeveer betekent dat het de Rijksstraatweg is die door alle dorpen en stadjes gaat. Prima omdat het ontzettend rustig op de weg is. Geen vrachtverkeer en ook zeer weinig gewoon auto’s. In de dorpen en stadjes is het heel stil…niks open. Het lijkt echt alsof je op een vroege zondagochtend aan het hardlopen bent. Komt echt niemand tegen. Er was een bak met regen voorspeld vandaag. Nou die bak die kwam ook, maar hadden ze opgespaard voor de laatste 7 km. Daarvoor alleen maar zonneschijn. Ik hoopte nog dat het droog zou blijven, maar na de 2e stop betrok de lucht ineens en je zag de regen gewoon van de verte af aankomen. Nog net op tijd mijn regenjack aangetrokken en mijn rugtas bedekt met zijn eigen regencape. De telefoon nu maar in een plastic zakje gedaan in de hoop dat ie het zou blijven doen. Je kunt niet na iedere bui een nieuwe kopen lijkt me..Gelukkig doet ie het en werkt alles. De laatste 5 km waren pittig.  Omdat ik vandaag mijn runningschoenen had aangedaan, ik was mijn hoge wandelschoenen helemaal zat, zware krengen, liep het in eerste instantie fantastisch. Nergens last van . Geen zere voeten. Heerlijk. Maar ook hier na zo’n 25 km begon mijn linkerscheenbeen pijn te doen. Kon nauwelijks nog afwikkelen. Het fijnst liep het eigenlijk nog als ik op onregelmatige en zachte ondergrond liep. Dan voelde ik niets of nauwelijks iets. Dus dat ook maar gedaan. Zeiknatte voeten en schoenen, maar geen pijn…Eigenlijk hierdoor vrij gemakkelijk de 34 km overbrugt. Ik slaap vannacht bij CHez Josephine. Een gasthuis van een oude dame. Het huis is geheel ingericht als een soort Mary Poppins huis. Overal poppen, knuffels, een prachtige slaapkamer met een Lodewijk XIV bed en inrichting. Prachtig. Het mooie was dat ik direct bij de dame aan tafel moest gaan zitten. Ze gaf me koffie, ik kreeg een borrel erbij en de schaal met koekjes werd voor mij gezet. Je moet nagaan dat mw Josephine 86 jaar is! Ze runt dit gasthuis alleen. Alles ziet er keurig uit! Haar vriendin, een vrouw van schat ik zo’n 65 jaar, zat ook aan de keukentafel. Ik probeerde eerst in het Frans me verstaanbaar te maken, maar onderling spraken ze een soort dialect Duits. En laat dat nu redelijk op Dialect Twelloos te lijken. In combi met Duits konden we zo een heel gesprek voeren. Omdat vanavond alles dicht is, ook de restaurants, gaat mw vooor me koken. Ik moet rond 18,00 uur weer aan de keukentafel zitten…geweldig!

Morgen gaan we een korte tocht maken. 23 km richting Marmoutier. Zondag op naar Straatsburg… ik heb er nu al weer zin in. Hopelijk de zon en de lente ook.

Donderdag 29 maart
De dag begint minder goed. Mijn I phone heeft het begeven. Gisteren begon hij al kuren te krijgen (viel steeds uit) en vanochtend zat er totaal geen leven meer in. De batterij was vol, dus daar lag het niet aan. Omdat ik de routes volg via de I phone , is het haast ondoenlijk om zonder telefoon op pad te gaan. Dus via de IPad maar een telecomwinkel opgezocht. Gelukkig zitten er in Saarbrücken waar ik ben 4 telefoonwinkels in 1 winkelcentrum. Om half 10 ging deze open. Ik had geen ontbijt bij mijn overnachting dus eerst maar even in het centrum geontbeten met een bak koffie en een broodje. Om half 10 was ik direct aan de beurt. De alleraardigst vriendelijke man van de telekomwinkel heeft alles uit de kast gehaald om mijn i phone nog aan de praat te krijgen, maar ook hem lukte dat niet. Er zat na een uur proberen niets anders op dan een nieuwe I phone 7 te kopen. Geen 8, want ons ben zuinig… Ik kreeg, nou ja kreeg, de I phone 7 met 100 euro korting. Nadat alles was omgebouwd naar de nieuwe en alles het deed was het inmiddels 12,30 uur. Al me al dus 3 uur mee bezig geweest… Ik had nog 25 km voor de boeg, dus vol goede moed toch op pad gegaan. Een mooie route vanuit Saarbrücken naar Hambach in Frankrijk. We zijn inmiddels in de Elzas gearriveerd. 5 km voordat ik bij het Hotel was, toch maar even bij een grote supermarkt wat eten ingeslagen en wat water. En dat was niet overbodig. Het hotel is wel heel erg simpel. Lijkt op een Formule 1 hotel, met zo’n inbouwdouchecel (mooi woord voor scrabble) en dus geen restaurant in de omgeving te bekennen. Vanavond dus op het diner 4 Danone yoghurt met muesli (van die kleine bakjes), een granny smith Appel en straks nog wat studentennoten. Cola light erbij…prima! Morgen gaan we verder richting Metzis..een plaatsje in de Elzas waar ik op het oog een leuk onderkomen heb geboekt…ben weer benieuwd. Trouwens, het zou van langdurig regenen. Het was echter half bewolkt en slechts een enkele druppel regen gehad. (Werd je niet nat van). Temperatuur…16 graden…lekkerrr..tot morgen.

Woensdag 28 maart
De dag begon goed. Het was droog, terwijl er de hele dag regen was voorspeld. Vandaag stond een lange route op het programma van 35 km. Ik had me voorgenomen om iedere 10 km even te pauzeren. De route liep Nb langs vele dorpen en stadjes (eigenlijk heb ik gewoon 1 lange rechte weg gelopen met een fietspad ernaast en de Saar rivier aan de andere kant. ) Tot de eerste stop bleef het mooi droog. Bij mc café van Mc Donald de eerste grande café naar binnen gegoten. Net toen ik weer op weg was begon het iets te miezeren….De regencape maar aangedaan (zo’n soort vuilniszak die je over je hoofd trekt) omdat het niet best is wat regenverwachting betreft. En dat klopte. Na 18km kwam het met bakken uit de hemel…En dat bleef zo tot het einde . Maar goed, de temperatuur is prima (10 graden), het is mijn eigen keuze, het leven is mooi etc etc. . Ondanks de regen liepen de km gemakkelijk onder mijn voeten vandaan. Op 23 km maar weer eens een koffietent ingedoken. Even de regenspullen uit en genieten van een goede bak koffie. Dit in de wetenschap dat er nog maar 12 km, dus ruim 2 uurtjes te lopen is. Alleen dan moet je niet bij vertrek de verkeerde  kant oplopen. Na 2 km dacht ik dat ik nogal veel dezelfde soort winkels etc tegenkwam. En toen de kerk me ook nog eens zeer bekend voorkwam toch maar even op mijn telefoon gekeken of ik wel op de goede route zat. Dat zat ik, alleen was ik weer 2 km terug gelopen. Na bijna  3/4 uur weer gewandeld te hebben kwam ik dus diezelfde koffietent weer voorbij en zat ik weer op de goede weg. Tegen 5 uur bereikte ik eindelijk mijn hotelletje. Toch wel zeiknat en een beetje vermoeide benen. Maar na een douche, een goede maaltijd is deze dag ook weer mooi geëindigd. Morgen gaan we vol goede moet de Elzas (Frankrijk) in. Je ne Parler pas Français. Dus dat wordt nog wat. Kijk er naar uit!

Dinsdag 27 maart
Vandaag de mooiste route gelopen tot nu toe! Werkelijk mooie paden door een prachtig wandelgebied. (Aanrader voor de wandelaars, Saarland!). Vanochtend rond 8 uur eerst een ontbijt gehad bij mijn pension . De eigenaar heeft bovendien een café waar het ontbijt was. Ik vertelde hem dat ik ook een café gehad heb en vervolgens liet hij me de hele tent zien. Prachtige café met zaal en speciale rookkamer , ingericht als een irish pub. Mooi gedaan! Het café bestaat al meer dan 100 jaar en is bovendien gekoppeld aan aan slagerij. Ook deze beheert en verzorgd hij. Het mooie is dat hij gebruikt maakt van vlees van een lokale veehouder, die de varkens en runderen biologisch boert. Het vlees is daardoor wel duurder, maar men komt van heinde en ver om bij hem het vlees te halen. Mooi toch?  Zoals gezegd, de wandeling ging perfect. Mooi parkoers, (zie foto ‘s) en geen last meer van de voeten en minder last van de schouder..het wordt dus steeds leuker. Wel apart is dat ik de laatste dagen ontzettend aan het dromen ben, waarbij familie, jeugd, werk, sport, oude en nieuwe liefdes allemaal voorbij komen. Niet eng of zo, maar wel verwarrend en raar dat ik daar nu zo over droom. Nooit eerder gehad. Gelukkig word ik iedere ochtend weer wakker en heb ik de gehele dag de tijd om over deze dromen na te denken (kan ze namelijk bijna letterlijk nog herinneren). Al met al wordt het steeds interessanter deze tocht..Oh ja,  en regen….nee hoor helemaal niets. Morgen zal het wel gaan plensen . Maar dat zien we morgen dan wel weer…Op naar Saarbrucken.

Maandag 26 maart
Vandaag de tocht weer voortgezet. Het wordt een tocht door het Saarland, via de Franse Elzas richting Straatsburg . Daarna langs de Rijn naar Basel, waar mijn broers me gaan vergezellen. Betekent dus dat ik 2 weken heb om in Basel te komen. Goed plannen dus en met zo’n 26 km per dag moet dat uitkomen. Het weer was vandaag nog perfect. Eerst wat mistig toen ik vertrok uit Trier, maar naarmate ik de stad achter me liet kwam het zonnetje er voorzichtig bij. Ik dacht dat ik met het verlaten van de Eifel het klimmen en dalen wel een beetje achter me gelaten had voorlopig. Maar niets is minder waar. Vandaag in totaal 750 m omhoog gegaan en maar zo’n 350 meter naar beneden. Dat betekent dat ik hier in Schillingen (eindpunt van vandaag) op zo’n 550 meter boven NAP zit. Ik wist dat Rome gebouwd is op 7 heuvels, maar dat die in Duitsland al begonnen dat wist ik niet 🙂 . Maar dat klimmen en dalen biedt wel fantastische vergezichten, die je op foto’s eigenlijk nooit mooi kunt weergeven. (Zie foto’s menu). Het was een mooie route vandaag. En het was een redelijk korte route. (Heb er zelf nog 3 km bijgelopen, omdat ik liever door het bos ging dan langs de grote weg.) In Schillingen een mooie goedkope kamer, met perfecte douche en super bed. KLeding weer uitgewassen (het zweet eruit van vandaag) en even langs de supermarkt geweest om wat voedsel te halen. Er is geen restaurant oid open vandaag, dus weer een geïmproviseerd diner. Yoghurt met muesli, een sinaasappel, een fles water en een cola light. Verder nog wat noten voor vanavond. Hier kom ik de avond wel mee door. Morgen op naar Merzig . 28 km in de regen hoogstwaarschijnlijk. Dat wordt weer een poncho aan…

Zondag 25 maart
Na een goede avond (lekker gegeten in het Hotel), een goede nachtrust en een vroege Formule 1 op de TV begint de vrije zondag goed. De zon schijnt nog steeds, temperatuur gaat richting 13 graden vandaag. Het leven is mooi hier in de oudste stad van Duitsland (Trier). Deze van oorsprong Romeinse stad heeft volgens Wikipedia al heel wat geschiedenis gemaakt . Leuk om te lezen. En zeker de moeite waard om eens te bezoeken als je in de buurt bent. (Motorvrienden?)

Inmiddels zitten er 2 weken op van mijn voettocht. 393 km afgelegd. Als je in 1 streep zou lopen , dan kom je aan zon 350 km, maar doordat ik ervoor koos in Nijmegen de Duitse Route te volgen en bovendien niet alle slaapplaatsen op die rechte lijn liggen is het dus meer. Gemiddeld heb ik dus iets meer dan 30 km per dag gelopen. Dat is eigenlijk iets teveel en ook niet nodig gezien de tijd die ik nog heb. Ik ga dan ook de komende weken niet meer dan 25 km per dag gemiddeld lopen.
De 2e week was qua routes een stuk leuker dan de eerste week. De Eifel is een prachtige omgeving! Wel deed het een behoorlijke aanslag op je benen. Wij in het vlakke Nederland zijn niet echt gewend om dergelijke heuvels en afdalingen te lopen. Vooral de liezen, maar ook de voeten hebben behoorlijk geleden. Gelukkig geen blaren maar wel zere voetzolen. Vandaag dus extra rust en verzorging. In het begin van de week kreeg ik materiaalpech. Mijn heupriem, die zorgt dat het meeste gewicht van je rugtas door de heupen wordt opgevangen, ging stuk. Hierdoor kon ik deze niet gebruiken en kwam alle gewicht op de schouders. Dat heeft geleid dat vooral mijn linkerschouder behoorlijk overbelast is. Ik heb de laatste 3 dagen geprobeerd om de heupriem professorisch te maken, maar dat werkt nog niet echt goed. Om de linkerschouder te ontlasten de tas wat scheef op de rug gedragen, zodat het meeste gewicht op de rechterschouder komt. Maar hulp komt eraan. Over 2 weken neemt mijn broer een nieuwe riem mee . Dus nog even 2 weken zoeken naar oplossingen om mijn schouder te ontlasten.

Het weer was niet best afgelopen week. Ik begon de week met vooral sneeuw en kou. De temperatuur wilde maar niet boven het vriespunt komen. En de sneeuw was iedere dag aanwezig. Desondanks was het prettig wandelen. Zaterdag werd het weer ineens beter. De zon kwam erbij en de temperatuur ging in de zon richting 12 graden. De lente is nabij!

Persoonlijk gaat het ook goed. Ik geniet iedere dag van de vrijheid die ik heb dat ik deze tocht kan maken! 2,5 maand alleen maar zorgen maken om de routes en hoe je moet lopen. Ik geniet van de prachtige omgeving waar ik loop en het mooie is dat iedere dag weer een nieuwe uitdaging is en me brengt naar plekken waar ik nog nooit geweest ben. Het wandelen is soms een metafoor voor het echte leven wat ik leid. Ik merk dat ik de zekerheden niet echt nodig heb en niet ervan hou om heel ver naar voren te kijken. Ik heb bovendien tijdens mijn wandelingen regelmatig mezelf rijk gevoeld. Rijk met wat ik bereikt heb, rijk met wat ik heb. Je hebt in het leven niet veel nodig om je gelukkig en tevreden te voelen. Gisteren bijvoorbeeld was die bak koffie en dat flesje water op 28 km  bij dat tankstation meer waard dan een 3 sterren restaurant .  Ook materieel is totaal niet belangrijk. Ik doe al 2 weken met 2 wandelstokken, 2 onderbroeken, 2 shirts, een paar sokken en een Jack. Iedere avond was ik de gebruikte kleding en dat werkt prima. En onderweg denk ik vaak aan wat materieel gezien echt belangrijk is. Mooi als je een dikke Dodge kunt rijden. Maar wandelen geeft net zoveel plezier.  Een mooie inrichting in huis is fraai, maar een oud stoeltje in een Gastehaus zit net zo fijn.. Als ik straks terugben weet ik nu al dat dergelijke zaken niet meer zo belangrijk zijn voor mij. Wat ik ook merk is dat het alleen zijn voor mij geen probleem is. Ik ben daardoor in mijn bekende “zone”. Toch wil ik de komende weken uitzoeken of het alleen zijn een overlevingsstrategie is die ik heb aangeleerd omdat een partner en liefde ontbreekt, of omdat ik echt zo in elkaar zit. We gaan het de komende weken tijdens mijn tochten beleven… Wil je mijn verhalen volgen, kijk dan op www.titusevents.nl in het menu “Voettocht naar Rome”.

Zaterdag 24 maart
De laatste etappe tot aan de rustdag in Trier. Ook de laatste dag door de Eifel. De zon schijnt, er staan nog 32 km op het programma. Ik zie op de routeplanner dat er weer behoorlijk lang gelopen moet worden langs de grote weg. En daar heb ik eigenlijk geen zin in. Dus kies ik de alternatieve route die langs een oud militair vliegveld gaat, links van de grote weg naar Trier. Dit gaat de eerste 3 km goed. Echter dan stuit ik op een niet bestaande weg die ik volgens Google maps in moet gaan lopen. Na een kwartiertje heen en weer lopen om te kijken of ik ergens een weg vind, kies ik er toch maar voor om weer volgens Maps.me de route te volgen. En dan wel op mijn manier. Dus niet langs de snelweg, maar op alternatieve wegen die volgens het kaartje langs deze weg lopen. En dat lukt. Het is naar later blijkt wel 3 km meer, maar dat was zeker de moeite waard. Mooie glooiende wegen door prachtige ,  maar stille dorpen. (Zie foto’s). Dat het stil was blijkt uit het feit dat op zaterdagmiddag blijkbaar alles dichtzit. Ik heb het flesje water wat ik bij me had al na 15 km op, dus hoop op een koffieplek wanneer ik weer een dorpje passeer. Maar helaas , pas na 28 km kom ik een tankstation tegen, waar ik totaal uitgedroogd en verhongerd (nee hoor, viel wel mee) mijn eerste pauze houdt. De laatste 6 km gaan dan redelijk gemakkelijk en het prachtige Hotel is al van veraf te zien. Hier verblijf ik even 2 nachten en ga de zondag gebruiken om : formule 1 te kijken (jammer Max, geen gelukkige race), wat rekeningen te betalen en vooral even goed uit te rusten van de afgelopen 2 weken. Maandag gaan we verder het Saarland in richting Schillingen waar ik verblijf in een zo te zien leuk Gasthaus van 36 euro..

Vrijdag 23 maart
Ik kijk naar buiten door mijn kamerraampje. Het is droog. Wel bewolkt en zo’n soort donkere dag. Maar de temperatuur is boven nul, dus na een prima ontbijt en een mooi briefje van de B enB eigenaresse die me een goede reis wenst, ga ik weer opgetogen op weg. Ik probeer vandaag met Google maps te wandelen, omdat deze iets mooiere routes aangeeft. Maar dat werkt dus niet. Moet je blijkbaar contstant online zijn en de helft Vd tijd is er geen internet in de lucht. Dus weer terug naar Map.me. Wat ik wel geleerd heb is dat maps.me denkt dat ik graag langs grote wegen wil lopen waar de auto’s mij de broek bijna van het lijf rijden. Terwijl er dikwijls een alternatieve route loopt redelijk parallel aan de grote wegen. En als je daar eenmaal voor gekozen hebt, dan gaat Map.me met je mee. AL met al een prachtige route vandaag over kleine landweggetjes, bospaden, langs riviertjes, door dalen, maar ook over de hoogste heuvels . De vogels gaan flink tekeer en hebben het gevoel dat het voorjaar eraan komt. Ik ook. Nog een graad of 8 warmer en de jas kan uit overdag. Wie weet komende weken. Bitburg is mijn einddoel vandaag. Een mooi hotel midden in het oude centrum. Als ik eraan kom zeg ik vriendelijk dat ik een kamer geboekt hebt. De mevrouw des huizes blijft me aanstaren…Ja und? Ich leg het nogmaals uit en zei snauwt me bijna toe dat ze een naam moet weten. De toon is gezet…Ik krijg nog net de sleutel en verschans me derhalve maar op mijn kleine maar goed verzorgde kamer. Ik besluit bij de supermarkt wat eten te halen voor vanavond en ga me daarmee niet meer van de kamer laten afhalen. Even een wasje, wat website bijwerken, een betaling aan de belasting doen en dan straks op tijd slapen. Morgen om 7 uur begint de qualificatie formule 1…zorgen dat ik dan wakker en klaar ben om daarna direct te vertrekken. Op naar Trier…

Donderdag 22 maart
Vandaag weer een lange tocht gemaakt! Om de afstand van Stadkyll naar Trier te overbruggen moet ik de komende 3 dagen gemiddeld zo’n 32 km lopen. Vandaag dus 34 km van Stadtkyll naar Euscheid. Ik slaap vannacht in de Martine Hoeve. Eigenaresse is Martine, een vrouw die uit Nederland komt. Aardig mens. Mooie kamer, basis, maar op en top verzorgd. En dat incl ontbijt voor 33 euro..Maar eerst heb ik dus die tocht nog even afgelegd. Ik begon vanochtend in de volle sneeuw. Er kwam naarmate het eerste uur vorderde steeds meer te liggen. Rond 11 uur en op zo’n 15 km lopen lag er al zo’n 5 cm sneeuw. Prachtig, maar niet gemakkelijk lopen. Bovendien moest ik volgens de Maps.me een km of 7 langs een soort snelweg lopen. De vrachtwagens vlogen me om de oren en het opspattende sneeuwwater maakte dit stuk wandeling er niet leuker op. Na een km of 4 heb ik toch maar een alternatieve route gepakt , die parallel liep met deze snelweg. Vond Maps.me eerst niet leuk…Ga terug naar de route bleef hij roepen. Totdat ie ineens deze alternatieve route ook wel wat vond en de route aanpaste. Kostte me wel 2 km extra lopen, maar een stuk mooier en rustiger. Bij een rasstatte maar even een bakkie gedaan en vervolgens nog zo’n 18 km door prachtige bossen, mooie dorpjes en landweggetjes gewandeld. Vlak voor mijn bestemming zag ik in een dorpje een bakker. Daar ook kon ik koffie krijgen en heb gelijk maar even 2 belegde broodjes meegenomen als avondmaaltijd. Ik vreesde namelijk dat in de buurt van de Martine Hoeve waar ik slaap geen restaurant oid te bekennen is. Mijn vermoeden was juist. Vandaag dus broodjes als maaltijd. Prima. Morgen gaat de reis verder naar een hotel in Bitburg. En, zoals het er nu naar uitziet, wordt het een droge dag met een temperatuur oplopend naar zo’n 10 graden. De lente komt er nu toch echt aan..

Woensdag 21 maart
Ik kijk naar buiten en zie de zon! Heerlijk. Het weer lijkt goed. Nog steeds wel koud, zo rond het vriespunt. Maar de zon is sterk en het geeft je een aangenaam gevoel tijdens het wandelen.

Ik begin weer rond 8.15 uur aan mijn dagelijkse tocht. Eerst heel rustig opstarten. Alles voelt goed aan. En na een km zit de pas er weer goed in. Een bochtje om de kerk van het dorp brengt me op een boerenkarrespoor langs een beekje. Op een gegeven moment wijst Maps.me me het bos in op een pad wat enigszins gelijk lijkt te lopen . Alleen helaas houdt dat pad midden in het bos op..Om weer terug te komen op het andere pad moet ik 40 meter stijl dalen en over de beek zien te komen..Ik loop het beekje af om te kijken of ik ergens de sprong van zo’n 1,5 meter kan maken. Gelukkig zie ik ineens een bruggetje wat me naar het parallel lopend pad brengt. AL met al zo’n 20 minuten aan het kloten geweest . Maar ook dat hoort erbij denk ik bij mezelf. En maakt het ook wel weer erg leuk. Deed me wel een beetje denken aan vroeger slootje springen en door het bos van het Hartelaar struinen.

Het pad loopt vervolgens door een prachtig bos, waar hier en daar een grote windmolen is geplaatst. Betekent ook dat ik op een soort plateau loop met relatief weinig dalen en stijgen. Na 14 km besluit ik even een banaantje en een flesje water naar binnen te werken op een bankje midden in het bos. Tot dan nog geen mens tegengekomen . Maar het is er wel prachtig! De laatste 6 km gaan weer over landwegen en een klein stukje over een behoorlijk drukke rijksweg. Je mag er wandelen, maar af en toe is het toch beter om even in de kant te gaan staan als er zo’n dikke truck op je afkomt. Het stadje Stadkyll komt in zicht. Een mini stadje met een bakker, een hotel, een kerk en een paar huizen. Oh ja, en een tankstation waar ik straks even naartoe wandel om wat noodproviant in te slaan, mocht het de komende dagen weer misgaan met eten… Morgen weer verder richting Prum..Trier komt steeds dichterbij.

Dinsdag 20 maart
Nog 1 dag en het is lente..althans volgens de seizoenen..Maar dat voelt nog niet echt zo. Ik kijk naar buiten en zie het ijzig koude landschap, het sneeuwt en de thermometer geeft -6 graden aan…En dan ook nog een achillespees die zorgen baart. En een afstand van 37 km op het programma…Eerst maar even ontbijten. Tijdens het ontbijt bedenk ik me dat ik hakverhogingen heb meegenomen. Deze maak ik in mijn linkerschoen. (Plak ze op elkaar, zodat ik 1 cm hakverhoging heb) Hiermee hoop ik de achillespees enigszins te ontzien. Samen met een heel rustige start en niet letten op snelheid, maar vooral op gevoel lopen. Het gaat wonderwel heel goed. Eerst voelt die verhoging wat raar aan. Het lijkt of je scheef loopt, maar de pijn blijft wonderwel weg. Na een behoorlijke eerste klim en geen pijn wordt ik steeds vrolijker . Ondanks de kou en de sneeuw. Ik wandel over mooie weggetjes, door bospaden en kom vervolgens na 17 km aan bij een prachtig plaatsje aan de Ruhr. Daar is een mooie koffietent.Ik kom er Hollanders tegen uit Driemondt, vlakbij bij Amsterdam. Ik vertel over mijn reis en ze vragen direct of ik erbij wil komen zitten. Hij vertelt over zijn loopgroep die hij heeft, over zijn tochten naar de Mont Blanc en dat ze nu ook heerlijk een weekje gaan wandelen in de Eifel. Leuke lui! Hij betaalt zelfs mijn koffie. Na een half uurtje kletsen gaan we ieder weer onze eigen weg. Ik richting Hellentahl, nog zo’n 20 km stappen. De wegen lopen lekker, af en toe een flinke klim, soms over een prachtige alp (top van een heuvel wat m.i. Op een alp lijkt. Zie de foto’s). Na 35 km komt het einde in zicht van deze lange tocht. Mijn benen voelen nu wel behoorlijk stram, mede doordat het vandaag toch echt klimmen en dalen was. De laatste 2 km was nog even een verrassing. 1,6 km strijging van 12 %. Altijd fijn..Het Hostel was mooi en goed. Nederlandse eigenaren. Mooie nette kamer en perfect ontbijt. Alleen wel jammer dat er helemaal niets open was in de buurt om te eten. Had gelukkig een zakje nootjes, 2 flessen water en een maaltijd reep . Dat was dus mijn diner voor deze avond. Helaas geen internet die behoorlijk werkte, waardoor ik na veel moeite mijn nieuwsbrief voor de loopgroep kon versturen. Morgen staat een korte tocht van 20 km op het programma. Maar het allermooiste was toch dat mijn achillespees het goed heeft gedaan!

Maandag 19 maart
Vandaag gaat het voor mijn gevoel echt beginnen. Ik loop nu echt weg van Nederland en loop de Eifel in. Omdat het hotelletje (erg slecht overigens, krakend bed in een kale kamer zonder stoel of kast. Douche was bovendien vies.) geen ontbijt had, maar even bij Mc café een bakkie gehaald, een maaltijdreep naar binnen gewerkt als ontbijt en toen begonnen aan de tocht van vandaag richting Hurtgentahl. Een wandeling van zon 27 km. Eerst nog even de stad Eschweiler , een echte oude industriestad die je in deze streek meer ziet. Had iets van Luik in het klein weg. Somber en vies..Na een km of 3 kreeg ik ook de klim, die je vanaf Maastricht ook krijgt als je naar Luik rijdt. Een km of 3 8% klimmen..Zweten… Maar zoals altijd komt na een klim ook een daling. En zowaar liep ik na 5 km de Eifel in en gelijk een bospad van zo’n 10 km. Prachtig! Geen mens te zien. Naarmate ik dichterbij de dagbestemming kwam werd het ook heuvelachtiger. Steeds meer klimmen en soms zelf klauteren. Dat laatste lag aan mezelf. Volgens Maps.me kon ik een stukje afsnijden van de route die aangegeven was. Maar Maps.me had waarschijnlijk niet voor niets dat stukje niet aangegeven. Moest letterlijk op de knieën naar beneden klauteren. Scheelde wel 500 meter afsnijden, maar ook smerige kleding en bordje gaf aan dat het levensgevaarlijk was als ik die route zou kiezen. Maar risico moet je soms nemen. In ieder geval direct genezen van “beter weten dan de navigatie” . Hoewel, ik blijf een Mulder…

Het Hotel en het Dal waar ik sliep was fantastisch! Vriendelijke mensen, top eten en een pracht kamer. Alleen wat last van mijn achillespees door dat geklim de hele dag. En dat terwijl er morgen een tocht van maar liefs 37 km op het programma staat. Gauw slapen en morgen maar voelen hoe het is…

Zondag 18 maart
De 1e week wandelen zit erop. Toch wel een spannend weekje. Je begint aan iets, maar kunt het niet geheel voorstellen hoe het zal zijn. De eerste week was vooral wennen aan het wandelen . De benen gingen prima, iedere dag zo’n 30 km wandelen. Maar de voeten en vooral mijn linker achillespees en mijn rechterkant waren vooraf een puntje van zorg. De kuit ging helemaal goed. Geen enkel probleem. De achillespees was vooral tot Goch (dag 3) nogal voelbaar. Echter vanaf dag 4 is de pijn weg en wandelt het eigenlijk pijnloos. Natuurlijk voel ik na 20 km mijn voeten. En dan is 30 km ook genoeg per dag. Ik heb wel het gevoel dat ook de voeten geleidelijk aan steeds beter gaan voelen en er minder pijnlijke zolen zullen zijn. Tot op heden nog geen blaar te bekennen. Ik heb wel 2 blarenpleisters geplakt op de meest gevoelige plek op de zool. En dat gaat goed. Wat betreft het weer had ik me veel voorgesteld, maar zeker geen 2 dagen met een sneeuw en wind die aanvoelde als min 9 graden. De temperatuur op zaterdag was -3, vandaag mogelijk nog kouder. Hopelijk is de ergste kou nu voorbij en kunnen we komende week richting de lente gaan lopen. De route naar Eschweiler (een plaats schuin onder Maastricht aan de Duitse kant) waar ik nu ben was vooral niet enerverend. De Veluwe , het Reichswald en Heumersoord waren de mooiste gebieden waar ik gelopen heb. Verder was het alsof ik voor 80 procent langs de weg tussen Apeldoorn en Deventer gewandeld heb. Lange rechte stukken over een fietspad naast de rijksweg. Maar goed. Het was ook de bedoeling om de eerste week vooral een afstand af te leggen richting mooiere routes. En dat is gelukt. Vanaf morgen hoop ik dat de routes mooiere plaatjes gaan opleveren dan alleen maar dorpsnaambordjes. (Zie menu foto’s). ALs ik nu uit het raam van mijn hotelkamer kijk zie ik in ieder geval bos en het landschap van de Eifel. Dat belooft dus wat moois.
Fysiek ging het deze week dus naar verwachting en zelfs wat beter. Mentaal was het ook geen moeilijke week. Ik heb er iedere dag plezier in om weer op pad te gaan. En de 25-30 km per dag is mentaal geen probleem. Wat gedachten betreft is het echt zo zoals ik me had voorgesteld. Hoe verder je van huis wegloopt, hoe meer afstand kan ik nemen van het leven zoals ik de laatste jaren deed. Ik merk dat mijn gewoontes die erin gesleten waren (laat naar bed, ongezond eten en drinken, passief leven zoals tv hangen me totaal niet boeien en ik ze ook niet mis. Hopelijk komen de komende weken ook andere gedachten wat toekomst en plannen en hoe te leven verder aan bod komen. We gaan het meemaken. Voorlopig heb ik de eerste week erop zitten, 207 km. De kop is eraf . Op naar Trier aan de andere kant van de Eifel. Ik hoop daar zaterdagmiddag aan te komen. Daar ook houd ik mijn eerste rustdag (luxer hotel geboekt . Heb zin in de komende week!

Zaterdag 17 maart
Ik kijk naar buiten…zie de sneeuw om het hotel jagen. Er staat een harde wind. Eerst maar even ontbijten. Bij het ontbijt spreek ik 3 Italianen die 2 jaar geleden ook een pelgrimsroute gelopen hebben. Vanaf Spanje naar Santiago. Ze wensen me succes en vooral genieten zeggen ze. Rond 9 uur stap ik de deur uit. 5 lagen kleding aan. Ik heb een windjack onder mijn jas aangedaan. Heerlijk warm blijkt later. Ik ben ook zeer blij met mijn jas van 49 euro van de Decathlon . Heerlijk warm, veel zakken, waterafstotend en vooral voor vandaag, een capuchon eraan. De eerste meters vallen even tegen. De wind waait behoorlijk en de gevoelstemperatuur ligt rond de -9 graden. De echte temperatuur is rond de -3 graden. Koud genoeg voor een dag half maart. Wonderwel gaat het wandelen fantastisch . Ik had wat last van de voetzolen. Op de gevoelige plekken heb ik een compeed pleister geplakt. En de pijn was weg tijdens het lopen! Ik stap flink door, omdat een hoger tempo het lichaam warmer houdt. Op de foto’s in het menu is te zien hoe koud het was. Na 10 km in een dorpje was een café open. 1 bakkie koffie naar binnen gegooid en weer door.. Het is maar goed dat ik de routes niet ken. Na een prachtige 10 km door het bos en over mooie landweggetjes, was het de laatste 16 km toch weer langs de provinciale weg wandelen. Met de wind vol schuin voor…Maar omdat het wandelen gewoon lekker ging vandaag kreeg me dat ook niet kapot. Rond 14 uur was ik al op de plaats van bestemming. Het plaatsje Baal…Het stikt hier van de kebab zaken en shoarma/pizzarestaurants. Ik slaap in Hotel Aslan en een vriendelijke Turk opent de deur van het hotel. Een kamer met gedeelde douches. Het hotel is niet al te proper…maar goed. Voor 25 euro kun je misschien ook niet veel meer verwachten. Na gedouched en gesetteld te hebben loop ik even het dorp in op zoek naar een supermarkt. Helaas is deze wegens verbouwing gesloten. Het tankstation aan het begin van het dorp is de enige winkel met ietwat van eten. Ik haal me er een fles water, een colalight, 2 bierworstjes en eet er een broodje gezond. Gelukkig heb ik maaltijdrepen bij me, die me in dit soort situaties voorzien van de nodige voeding. Kan natuurlijk ook een shoarma halen, maar toch maar liever zo’n reep. Op de terugweg loop ik langs een gebouw, die bewaakt wordt door een motorjongen. Het blijkt een onderkomen van een motorclub te zijn…Ik groet ze vriendelijk en loop 50 meter verderop mijn hotel binnen…doe de deur op slot en wacht de zondag met tv en iPad af…

Vrijdag 16 maart
Het belooft een druilige dag te worden…en dat klopte ook…De meeste van de tijd in de regen gelopen en wederom een route die grotendeels langs grote rijkswegen loopt…niet echt een enerverende route..zeker niet met dat weer erbij. Onderweg alleen foto’s gemaakt van de borden van de dorpen waar ik doorheen wandelde.Dat was ook het meest mooie van vandaag..Ik was dan ook blij dat ik na 30 km in mijn geboekte hotel was. Een oude kamer die me doet denken aan de hotelkamers van Tonny Hafkamp (hotel de zon in Twello). De inrichting is gelijk..Alleen is dit hotel nog steeds open en Hotel de Zon al zo n 25 jaar weg…1 voordeel..er is Nederlandse TV..kan dus even lekker relaxed tv kijken op de vrijdagavond. Morgen wacht een koude wandeling van 25 km naar Baal. Zondag nog een tocht naar de omgeving Aken. Daarna heb ik pas echt het gevoel dat het gaat beginnen. Vanaf maandag gaan we de Vogezen in richting Bitburg en Trier..En op de kaart te zien is dat wat meer door de bossen…Ben die aspergeboeren inmiddels wel zat.. Morgen weer verder

Donderdag 15 maart
Vanochtend enigszins zere voetzolen. Ik hoop dat het goed gaat vandaag. Er staan 30 km op het programma, dus neem me voor met de Lowa’s te gaan lopen en om het heel rustig aan te doen. Dat laatste is gelukt. Wat meer rustplaatsen genomen en onderweg geen last gehad van de voeten….
Omdat ik geen ontbijt had, dus geen koffie, eerst maar gestopt in Weeze. Ik weet dat er vliegtuigen vertrekken vanaf hier naar Rome…Maar natuurlijk ga ik lopend! Na de koffie de reis hervat naar Kevelaer..(zie de foto’s) . Er zijn inderdaad veel bedevaarders aanwezig. Het wemelt er van mensen die rondom het plein bij de kerk lopen. Zelf steek ik maar eens een kaarsje aan. Mijn gedachten hierbij zijn niet om te bidden, maar gewoon even aandacht te geven aan de mensen die ziek zijn in mijn omgeving en die vechten om weer in het leven te komen en te blijven..De een met kanker, de ander met een herseninfarct , een ander weer met hartfalen. Ik weet niet of het helpt, maar kwaad kan het zeker niet…Na weer een bakkie leut de weg hervat richting Straelen. Een saaie weg helaas. Net of je langs de rijksweg van Apeldoorn naar Twello loopt…Ik besluit via Google Maps een leukere route te kiezen. Hij lijkt even lang, maar na een km kom ik erachter dat er wegen niet meer bestaan…en dus 4 km meer gelopen…totaal dus 34 km…Na douche, de was doen en even wat boodschappen gedaan te hebben voor het ontbijt morgenvroeg, even een pizzeria opgezocht in het prachtige stadje . En nu slapen…op naar morgen!

Woensdag 14 maart
Na een perfecte nachtrust de route richting Goch in Duitsland aangevangen. Na 1 km liep ik Heumersoord (Bos) al in. Een prachtige 5 km lange tocht door het bos. De mist met daar doorheen de zon maakte het een idyllisch geheel. Ik heb vandaag de hardloopschoenen aangedaan en dat beviel me vandaag prima. Minder last van de voeten en enkels aan het eind van de dag. Na een km of 10 koffie gedronken in een grensdorpje net boven Groesbeek. Een blinde mevrouw wees me de weg naar de supermarkt waar koffie te krijgen was…Ze vertelde op de weg ernaar toe dat het erg mistig was vandaag. Zelf kon ze er niet van zien zij ze…Bij de supermarkt zat inderdaad een koffiecorner die gerund werd door mensen van de sociale werkvoorziening. Prima en zeer gezellig . Na de koffie was het nog zo’n 600 meter lopen toen de Duitse grens bereikt werd. (Zie menu foto’s). Vandaar door het Reichswald richting Goch. Een lange heuvelachtige bosweg. Prachtig. Rond 15.00 was ik in Goch. Een mooi stadje met in het centrum een prima Hostel , waar ik voor 20 euro de nacht doorbreng…(nette kamer met bed en douche). Op naar de volgende stop. Morgen loop ik door Kevelaer…gingen pa en ma vroeger vaak heen met de parochie de stille omgang lopen…(volgens mij omdat daar ooit Maria verschenen is) Ben benieuwd of ze daar nog is…

Dinsdag 13 maart.
Na een lange nacht (lag er al om 20.00 uur in) goed uitgerust de 2e dag aangevangen. Rond 8.30 uur stapte ik de deur van Stayokay uit. Het dreigt de gehele dag met regen, maar gelukkig blijft het nagenoeg droog. Net als ik Elst inwandel begint het te regenen. Gauw een brasserie naar binnen voor koffie. Na een half uurtje is het weer droog en vervolg ik mijn weg. Een saai stuk langs een Rijksstraatweg van Elst naar Lent. Maar ach. Een nieuwe omgeving dus alle blikken zijn nieuw… Ik krijg een 4 daagse gevoel als ik de Waalbrug bij Nijmegen oploop..mooi… Omdat het pas 13.00 uur is en ik vanaf 15.00 bij mijn B en B terecht kan, besluit ik eerst even het centrum in te gaan. Ook nu begint het weer te regenen. Dus maar snel weer een café opzoeken. Na een kop thee (ik drink nooit thee….mijn verandering begint nu al haha) en een broodje rustig richting mijn B en B gelopen. Vriendelijke vrouw wijst me naar een prachtige kamer. Wat een luxe…was wel 50 euro…beetje duur…

Morgen ga ik Duitsland in. Ik heb besloten om de zuidelijke route richting Trier te volgen. Hoogstwaarschijnlijk volg ik dan de weg richting Basel. Ik voel me wat comfortabeler met de Duitse taal en ook de route lijkt me prachtig. Er zijn vele wegen die naar Rome leiden…

Maandag 12 maart.
Vandaag is het dan zover. De voetreis naar Rome is begonnen. Vanochtend om 8.15 uur vertrokken vanuit huis. Een beetje raar is het wel om de deur uit te stappen in de wetenschap dat je ruim 2,5 maand wegblijft. Ik neem me voor om vooral het tempo laag te houden en ontspannen te beginnen. Via het Holthuis, de Noorddijk, Posterenk, Bussloo kom ik in Klarenbeek waar ik Henk Jansen met de hond zie wandelen. Hij loopt een stukje met me mee. Na een km is hij thuis en groet me hartelijk! Een km verderop hou ik mijn eerste stop. Ik drink een bak koffie bij DCO tankstation. Harry Leerkes is aan het werk en na een kwartiertje gooi ik mijn tas weer op de rug en vervolg mijn pad. Na 18 km kom ik bij Restaurant Loenenmark en hou daar mijn lunch. Buiten op het terras! Het is heerlijk weer in de zon en uit de wind. Rond 12.45 uur vervolg ik mijn weg. De route is nog 16 km. Maar deze is ook wel pittig. Dwars over de Veluwe, waarbij geen meter vlak is en de paden onverhard. Maar het is droog, ik loop lekker en geniet van de prachtige omgeving . (Zie de foto’s). Rond 16 uur kom ik bij Stayokay Arnhem aan en na wat huishoudelijke taken (kleding wassen) en persoonlijke verzorging (douchen) is het straks even wat eten en dan op tijd naar bed. Morgen op naar Nijmegen!