Route's

1500-1600 Wandelroute Twello-Rome

34 km M 12 maart Twello

26 km D 13 maart Arnhem

29 km W 14 maart Nijmegen

34 km D 15 maart Goch

29 km V 16 maart Straelen

25 km Z 17 maart Elmpt

29 km Z 18 maart Baal

26 km M 19 maart Eschweiler

36 km D 20 maart Hurtgenwald

21 km W 21 maart Hellenthal

33 km D 22 maart Stadkyll

32 km V 23 maart Euscheid

32 km Z 24 maart Bitburg

25 km M 26 maart Trier

28 km D 27 maart Schillingen

37 km W 28 maart Merzig

25 km D 29 maart Saarbrücken

36 km V 30 maart Hambach (Fr)

23 km Z 31 maart Metting (Fr)

33 km Z 1 april Marmoutier

28 km M 2 april Obernai

26 km D 3 april Selestat

21 km W 4 april Colmar

46 km D 5 april Rouffach

14 km V 6 april Bartenheim

16 km Z 8 april Basel

41 km M 9 april Buren

21 km D 10 april Zofingen

34 km W 11 april Willisau

5 km D 12 april Kriens

Treinreis Luzern-Bellinzona

5 km D 12 april Bellinzona

28 km V 13 april Sementina

24 km Z 14 april Oliglio

22 km Z 15 april Valganna

28 km M 16 april Venegono Sup.

39 km D 17 april Lainate

35 km W 18 april Vigevano

25 km D 19 april Cornale

28 km V 20 april Lobbi

29 km Z 21 april Tassarolo

26 km Z 22 april Busalla

14 km M 23 april Genua

30 km D 24 april Genua

29 km W 25 april Rapollo

19 km D 26 april Moneglia

32 km V 27 april Levanto

21 km D 1 mei La Spezia

34 km W 2 mei Ameglia

24 km D 3 mei Viareggio

25 km V 4 mei Pisa

25 km Z 5 mei Ponsacco

27 km Z 6 mei Castelfalfi

16 km M 7 mei San Gimignano

22 km D 8 mei Staggia

27 km W 9 mei Siena

38 km D 10 mei Buonconvento

35 km V 11 mei Vivo D’orcia

20 km Z 12 mei Acquapendente

25 km M 14 mei Bolsena

16 km D 15 mei Marta

26 km W 16 mei Tuscania

21 km D 17 mei Tarquinia

15 km V 18 mei Civitavecchia

18 km Z 19 mei Santa Marinella

26 km Z 20 mei Ladispoli

16 km M 21 mei Focene

29 km V 25 mei Fiumicino

8 km Z 26 mei ROME!!

Voettocht naar Rome

  • 12 maart 2018
Afstanden
  • 1500-1600
  • 34 km
  • 26 km
  • 29 km
  • 34 km
  • 29 km
  • 25 km
  • 29 km
  • 26 km
  • 36 km
  • 21 km
  • 33 km
  • 32 km
  • 32 km
  • 25 km
  • 28 km
  • 37 km
  • 25 km
  • 36 km
  • 23 km
  • 33 km
  • 28 km
  • 26 km
  • 21 km
  • 46 km
  • 14 km
  • 16 km
  • 41 km
  • 21 km
  • 34 km
  • 5 km
  • Treinreis
  • 5 km
  • 28 km
  • 24 km
  • 22 km
  • 28 km
  • 39 km
  • 35 km
  • 25 km
  • 28 km
  • 29 km
  • 26 km
  • 14 km
  • 30 km
  • 29 km
  • 19 km
  • 32 km
  • 21 km
  • 34 km
  • 24 km
  • 25 km
  • 25 km
  • 27 km
  • 16 km
  • 22 km
  • 27 km
  • 38 km
  • 35 km
  • 20 km
  • 25 km
  • 16 km
  • 26 km
  • 21 km
  • 15 km
  • 18 km
  • 26 km
  • 16 km
  • 29 km
  • 8 km

Als kind dacht ik vaak: ooit ga ik het huis verlaten en loop ik de wijde wereld in! En het leven gaat zoals het gaat……..Je groeit op in een groot gezin als jongste telg. Veel drukte van broers en zussen, ouders die de handen volhebben aan het huishouden en alle energie stoppen in het werken om te gezin draaiende te houden. Je groeit op in Duistervoorde waar dan nog een katholieke deken overheen ligt. Een deken van samenhorigheid, maar ook van rituelen en gedragingen die je op dat moment ervaart als beklemmend en waar je later van weet dat die opgelegd zijn door mensen die het geloof gebruiken als middel om rechtop te blijven staan in het leven. Je was in de jeugd nooit alleen, maar door de drukte van het grote gezin en de sociale omgeving juist ook altijd alleen. Je zoekt een weg naar aandacht, naar liefde, naar genegenheid. Kortom een zoektocht naar geluk. Die zoektocht viel waarachtig niet altijd mee. Je loopt vele wegen in, je vindt plezier en beleving in de sport, maar ook blessures en teleurstellingen. Je vindt liefde, maar ook verlies je ze weer door gebrek aan wederzijdse liefde en onbegrip. Je vindt een goede baan en later onderneem je succesvol. Maar ook daarin moet je door diepe dalen en leer je door vallen en opstaan hoe je succesvol kunt zijn. Nu 50 jaar verder zoek ik nog steeds. Natuurlijk heb ik liefde gekend, heb ik heel veel geluk en plezier gehad in mijn sport en ondernemen. Maar telkens raakte ik het weer kwijt. Telkens bleef ik maar zoeken naar iets wat ik nooit zal vinden. Die arm om me heen die ik als kind nodig had. Ik heb door dit gezoek naar het onmogelijke veel moois langs me heen laten lopen. Mensen die zielsveel van me hielden en die me bijna smeekten om lief te hebben. Maar ik kon het niet. Ik heb vele mooie dingen opgebouwd en bereikt en daar ook veel complimenten voor gehad. Maar ik hoorde ze niet. Ik zat en misschien zit ik nog steeds gevangen in dat huis in Duistervoorde, waar het druk was en waar ik toch altijd alleen was. Het wordt nu tijd om dat huis te verlaten en de wijde wereld in te lopen! Op zoek naar wat het leven te bieden heeft en hoe ik dat niet aflatende verlangen kan bevredigen en me los kan maken van dat grote alleen zijn en mijn eigen wensen kan vervullen. Ik zeg niet dat 2,5 maand wandelen naar Rome mij tot dit inzicht gaat brengen. Maar het gaat me misschien wel helpen om uit de drukte te zijn en eens echt na te denken wat ik  nu echt mis, maar vooral wat ik graag zou willen hebben om mijn verlangens te koesteren. Ik ga mezelf uitdagen. Ik ga mezelf onderweg vragen stellen. Maar ik ga ook intens genieten. Dat ik eindelijk die deur uit kan lopen! Rome is nog ver. Maar de eerste etappe komt eraan. Ik zal hier vanaf 12 maart mijn verslag bijhouden over deze voettocht, die niet alleen fysiek maar ook mentaal en geestelijk een uitdaging zal worden!

Video's

Informatie

Voettocht van Twello naar Rome Afstand: ongeveer 1700 km Startdatum: maandag 12 maart 2018 Verwachte aankomstdatum:  donderdag 31 mei 2018 Aantal wandeldagen: 65 dagen Afstand gemiddeld per dag: 25-30 km Parkoers: Twello- Nijmegen- Goch (D) – Trier – Basel- Luzern – Como – Milaan – Parma – Rome Link Route:   https://www.afstandmeten.nl/index.php?id=2141706 Uitrusting: Rugzak 48 liter, slaapzak, 2x wandelbroek (rits), 2x thermobroek, 2x thermoshirt, 2x shirt, 4x ondergoed, trui, jack, regenponcho, toilettas met inhoud, 4x sokken, energierepen, papieren, gps horloge, powerbank, i pad, i phone, 2 handdoeken, runningschoenen, wandelschoenen, 2 bidons, handschoenen, pet, wandeljack. Slaapplaatsen:  voornamelijk B&B, hostels, particulieren langs de routes . 1x per week een luxer hotel.

Reisverslag

Voettocht naar Rome

De voettocht naar Rome zit erop!
Voor het laatst een update. Nu niet alleen over de laatste week en de intocht, maar ook een samenvatting en resumé van deze tocht. Ik heb wel even getwijfeld of ik dat moest doen en het openbaar moest maken, omdat ik vooral in mijn persoonlijke verhaal mezelf wel erg kwetsbaar heb opgesteld in deze samenvatting. Dit om mijn redenen te begrijpen hoe een bepaalt iets impact kan hebben op je verdere leven. En waarom een dergelijke tocht voor mij een goede manier was om mijn leven een draai te geven. Tevens lijkt het erop dat het delen van mijn voettocht een vorm van aandacht vragen is. En deels is dat ook zo. Natuurlijk heb ik het voor mezelf gedaan. Het is mijn leven en mijn manier. Maar ook om te laten zien dat niet alles is wat het lijkt bij mensen. Iedereen heeft zijn of haar eigen verhaal en reden hoe het leven gelopen is. Omdat ik de laatste weken het verhaal van mezelf redelijk met iedereen gedeeld heb, vond ik het toch logisch om ook dit te delen. En als je het overdreven vind of te persoonlijk, dan lees je het gewoon niet. Dat kan natuurlijk ook.

Ik wil alvast iedereen bedanken voor alle mooie reacties via social media, sms, mail en whats-app die ik ontvangen heb op mijn updates en verslagen op mijn website. Ik had hiermee het gevoel dat ik niet alleen liep. Ook apart dat er mensen zijn die zich herkennen in mijn verhaal. Ook dat zorgt dat je niet alleen staat in het leven. Hartelijk dank voor alle medeleven en reacties!

Allereerst nog de Update van week 11: de laatste week en intocht in Rome!
Maandagavond was ik op mijn bestemming waar ik tot vrijdag zou blijven. Een mooi appartement met tuintje, wasmachine, bad en goed bed. Een beetje gehorig, maar ach, na 70 verschillende slaapplekken de laatste maanden was ik wel wat gewend. In het begin van de week even gewandeld naar een mega shoppingcentre in de buurt van het vliegveld. Even wat kleding en schoeisel gekocht, omdat ik niet van plan was om het hele weekend met mijn wandeloutfit door Rome te dwalen Tijdens de wandeling gingen mijn gedachten terug naar precies een jaar terug. Toen stortte voor een vriendin van mij haar leven in met de diagnose Leukemie. Mede dat was voor mij destijds een wake- up call om eens goed na te denken over het leven.. Gelukkig gaat het weer goed met haar en is ze een jaar later weer uit haar diepe zwarte gat aan het klimmen en heeft ze weer een mooie toekomst voor haar!
S’Avonds nog even een stuk hardgelopen. Ik ging prima, maar merkte wel dat de kuitblessure die ik voordien had (een spierscheuring waar je vooral met afzetten tijdens het hardlopen last van hebt) nog niet geheel weg is. Voorzichtig weer opbouwen dus komende weken.
Woensdag was een dag met minder weer. Heb toen mijn onderstaande verslag maar geschreven terwijl de wind en regen het strand teisterde. Donderdag was een prachtige zonnige dag. Dus rond 10 uur richting het strand gegaan om mijn romp ook wat zon te gunnen. De armen en benen zijn de laatste maand behoorlijk gekleurd, maar als ik het shirt uittrek lijkt het nog net of ik hem aanheb…
Vrijdagochtend ben ik rond 9 uur de laatste lange etappe gaan wandelen. Toch wel een heel bijzondere. Ik loop nu letterlijk naar de rand van Rome. En dat is het einddoel. De route was niet geweldig. Veel langs de grote wegen, maar dat had ik ook niet anders verwacht. Eind van de middag kwam ik op mijn adres aan. De eigenaar vertelde dat ik al in Rome was. Dus stiekem wist ik dat ik het gehaald had .
Zaterdagochtend was ik al vroeg wakker. Kon niet meer slapen. Toch een beetje van de opwinding dat ik vandaag echt Rome centrum zou inlopen en mijn vrienden daar zou ontmoeten. Na een tochtje van 11 km zagen we elkaar op het St Pietersplein. Geweldig!!! Een hartelijke groet, even heel veel lachen en verhalen uitwisselen op een terras onder het genot van een groot glas Bier. In de middag zijn we met een gids en op de fiets de stad gaan verkennen en hebben ons wat cultuur en geschiedenis laten bijbrengen. Rome is werkelijk een prachtige stad waar de bron van onze moderne geschiedenis lijkt te zijn ontstaan. Het weer hielp ook erg mee daarbij. Zondags zijn we naar de Friese Kerk gegaan. Niet omdat ik zo gelovig ben, maar wel omdat daar de uitreiking plaatsvindt van de oorkondes die Pelgrims kunnen ontvangen als ze een tocht gedaan hebben vanaf Nederland per fiets of per benenwagen. We moesten daarvoor wel de mis bijwonen, omdat de uitreiking aan het einde van de mis was. Na jaren niet geweest te zijn is er dan ook niet veel veranderd in de ritueel en de gezangen van de mis. Je kunt gewoon letterlijk de teksten nog opdreunen. Blijkbaar zitten die diep in je brein opgeslagen. Het applaus van de kerk en de felicitaties van de kerkgangers is toch geweldig. Een soort prijsuitreiking. Verrassing was helemaal dat Koos Ronde, lid van mijn loopgroep, ineens voor mijn neus stond in de kerk. Hij was op vakantie en toevallig in Rome en toevallig op dat tijdstip ook in die kerk. We waren beiden blij verrast.
’S Middags nog wat door de stad gedoold en op maandag hebben we nog de Sisstijnse Kapel en de St Pieter bezocht. Inmiddels weer heelhuids thuis. Op de foto’s een impressie van alles wat Rome te bieden heeft.

SAMENVATTING EN RESUMÉ VAN DE VOETTOCHT NAAR ROME

Op maandag 12 maart 2018 gestart in Twello en op zaterdag 26 mei liep ik Rome binnen. Een prachtige tocht die me zowel fysiek als mentaal behoorlijk heeft uitgedaagd en op de proef gesteld. Een tocht die begon op een lenteachtige dag, waar ik bij de eerste lunchstop direct buiten op een terras in Loenen kon gaan zitten. Maar daarna me weken door sneeuw, regen en kou liet lopen wat duurde tot Zwitserland 8 april. Daarna klaarde het weer op en kwam de lente geleidelijk maar zeker eraan. Vanaf Italië kon de jas uit en de korte broek aan en kwam de temperatuur nog maar 1 dag (14 mei) op een temperatuur van onder de 10 graden. De rest van april en mei verliep in temperaturen tussen 19 en 30 graden. In totaal heb ik 11 regendagen meegemaakt, 3 sneeuwdagen, 22 zonnige dagen en de rest was prima bewolkt maar droog wandelweer. 1 stormdag meegemaakt (3 april).
Ik heb gemiddeld per dag gelopen: 26,1 km verdeeld over 67 dagen wandelen, waarvan de langste afstand 47 km was en de kortste 10 km.
In totaal had ik 9 rustdagen , waarvan 2 x 3 dagen (28,29,30 april en 22,23,24 mei) , 3 x 1 dag (25 maart, 7 april, 13 mei). Ik had in principe al 21 mei Rome in kunnen lopen, ware het niet dat ik graag dat moment wilde delen met mijn vrienden, waar ik op zaterdag 26 mei in Rome afgesproken had.
Totale reisduur: 76 dagen
Gewicht aan bagage: incl. Tas 11 kg.
Bagage: Jas, Jack, trui, 4 sportshirts, 1 singlet, 1 polo, 2 afritsbroeken, 1 broek, 1 paar handschoenen , 1 regencape, 1 Veiligheidshesje, 2 handdoeken, 3 paar sokken, 3 onderbroeken, hardloopschoenen, wandelschoenen, toilettas, IPad , I phone, sporthorloge GPS, veiligheidslampje, 1 liter water, zonnebril, powerbank, oplader, paspoort, portefeuille , creditcard, bankpas.
Totaal geklommen 7260 meter. Totaal gedaald 7228 meter gedaald.
De zwaarste tochten waren 9 april in Zwitserland (bergen en klauteren) en 26 april in Italië (Bergen, heet en heel veel klauterwerk).
Eerlijk gezegd had ik er niet voor getraind. Met mijn 35 jaren hardlopen zijn mijn benen redelijk goed voorzien van bloed en mijn voeten ook wel gewend aan kilometers. Of de rug het zou houden was eigenlijk de grootste vraag. En wonderwel heb ik daar totaal geen last van gehad. 3 jaar geleden ben ik geopereerd aan mijn rug (heb een nieuwe kunst tussenwervelschijf). De artsen gaven geen enkele garantie of ik na de operatie weer zou kunnen wandelen of hardlopen, maar een andere keuze was er destijds niet. Nu 3 jaar verder heb ik inmiddels weer een marathon gelopen en dus nu deze tocht. Zonder pijn! Met dank aan dr. Mosterd van het Isala Ziekenhuis in Zwolle

De route ging vanaf Twello naar Arnhem en Nijmegen. Vanaf daar ging ik door Duitsland langs de grens via Aken naar Trier. Vanaf Trier door de Eifel naar Saarbrücken. Daar ben ik Frankrijk ingelopen door de Elzas naar Basel. In Zwitserland konden we (mijn broer Henk liep 1,5 week mee) helaas door het slechte weer (sneeuw en gesloten passen) niet over de Gotthardpas. Daarom vanaf Luzern verplicht de trein genomen naar Bellinzona, een plaatsje in Zwitserland net na deze pas. Vanaf daar richting Italië gewandeld, waar eerst Lombardije doorgetrokken werd. De bedoeling was om naar Milaan te wandelen en dan de traditionele pelgrimsroute te nemen (Milaan, Florence, Siena), maar doordat er in Milaan internationale designweek was, waren alle hotels en overnachtingen bezet. Daardoor gekozen om de route te verplaatsen via de regio Piedmont naar Genua aan de westkust. Vanaf Genua de bergen door richting Pisa, om vervolgens door Toscane weer richting Siena te lopen in het midden van Italië. Via het meer van Bolsena vervolgens richting de westkust (het weer aan de kust was een stuk beter dan de onweersbuien in het binnenland van Italië) gelopen. Het laatste stuk door Lazio langs de westkust richting Rome gewandeld. Een tocht van in totaal 1746 km, terwijl vooraf ingeschat was dat de tocht max 1600 km zou zijn. De meerafstand zat hem vooral in het wijzigen van de routes in Italië en doordat de slaapplaatsen niet altijd precies aan de route liggen, maar 90 procent ervan toch vaak gemiddeld 2 km erbuiten. Wat opviel was dat de overnachtingen heel vaak op heuvels lagen, waardoor het einde van de dagelijkse tochten telkens zwaar waren.

Wat nog meer opviel waren de slechte omstandigheden voor wandelaars in Duitsland, Zwitserland en Italië. Hebben wij in Nederland veel wandel- en fietspaden, dat is in die landen echt een stuk minder. Veelal moesten kilometers overbrugt worden langs rijkswegen waar geen fietspad of bermstrook langsliep. Het zorgde soms voor gevaarlijke situaties en toeterende automobilisten die je voor gek verklaren dat je langs dergelijke wegen wandelt. Helaas was er vaak geen alternatief en bovendien zijn het gewoon B wegen, waar fietsers en wandelaars gewoon overheen mogen. Het gekke was ook dat auto’s wel ruim om fietsers heengaan, maar wandelaars, die hetzelfde stukje weg gebruiken, rakelings worden voorbijgeschoten. Maar misschien doe ik dat zelf ook wel als ik in een auto zit. Gelukkig ben ik 35 jaar hardloopervaring rijk en kon dus redelijk met deze situatie omgaan. Wat wandelroutes betreft vond ik Nederland en Frankrijk het best om te wandelen. Frankrijk viel me vooral op (althans waar ik gelopen heb) door de prachtige en goede wegen en de relatief schone bermen. In Nederland , Duitsland en ook Zwitserland lag (en ligt) ontzettend veel rotzooi langs de wegen. In de bermen veel plastic flessen, glaswerk (bier en wijnflessen) en blik. We gooien massaal de verpakkingen langs de weg. Uiteraard doe ik dat niet en u ook niet, maar het ligt er wel. Italië is trouwens nog erger. Daar wordt massaal alles langs de weg gedumpt. Overal zie je vuilniszakken gewoon in de sloot liggen. Maar ook koelkasten, huisraad,, kleding, en vooral heel veel plastic. Ik denk dat we echt eens moeten gaan nadenken over deze vervuiling en niet alleen de consument moeten opvoeden, maar ook de producent moeten verplichten minder plastic te gebruiken. Het wordt (en is) inmiddels echt een mega milieuprobleem. Eigenlijk zou iedereen eens een dag moeten gaan wandelen langs ’s heren wegen om zelf te zien wat er allemaal ligt. In de auto heb je dat minder door.

Maar ok, naast deze overlast en ergenis was het een prachtige tocht. De landschappen varieerden van mooie vlaktes , prachtige bossen, heuvels en mooie glooiende wegen tot prachtige vergezichten in de bergen en aan de kusten. Ik ben door prachtige dorpen gewandeld, over industriegebieden, door prachtige romantische steden en gehuchtjes waar amper iemand woonde. Naarmate ik richting het zuiden liep zag ik ook de natuur uit haar winter ontluiken. Was het door de kou in Duitsland nog kaal, werd het in Zwitserland al een prachtige lente. In Italië barstte de lente helemaal los en bloeide werkelijk alles. Met name in Toscane was het 1 grote bloemenzee. Prachtig. Ik ben vele reeen, slangen en heel veel hagedissen tegengekomen. Hoe mooi waren de vele vogels. De rode wauw in Zwitserland, de bijeneters in Toscane (prachtig gekleurde vogel en rond Rome de parkieten die je bij ons in de volières ziet zitten. Maar ook weilanden met schapen, paarden, koeien.

Had ik verwacht dat ik nog wel een aantal medewandelaars zou treffen onderweg, dat viel wat tegen. Vooral de maanden maart en april ben ik niemand tegengekomen die ook aan het wandelen was. Mogelijk ook door het vroege tijdstip (maart en april). Pas in Italië kwam ik de eerste pelgrims tegen. De meesten liepen de Pelgrimsroutes in gedeelten. Ik ben dan ook niemand tegengekomen die ook een dergelijke afstand in 1 keer liep zoals ik dat deed. Natuurlijk heeft ook niet iedereen maar zo even 2,5 maand de tijd om dit te kunnen doen.
Mijn slaapverblijven waren over het algemeen Bed en Breakfast overnachtingen. Van heel erg goed (bijna ontbijt op bed, superschoon en veel privacy) tot zeer slecht ( schimmel, koud, smerig). 3x toe heb ik mezelf verwent met een luxe hotel (Trier, Basel, Bolsena). Wat eten betreft heb ik gemiddeld 3 x per week een maaltijd in een restaurant genomen. Meestal ging ik bij aankomst even naar een supermarkt (of onderweg al wanneer er geen supermarkt ter plekke was) en haalde daar voor mezelf eten in de vorm van fruit, groente, brood en beleg). Onderweg verzorgde ik me door de pauzes te houden in Cafe’s met koffie en water.
Fysiek verliep de tocht ook goed . De gehele weg heb ik wel wat last gehad van vooral de linkervoet. De ene dag deden de tenen zeer, de andere dag de achillespees, terwijl er ook dagen bijzaten waar vooral de voetzolen het lastig hadden. Maar het is over het algemeen goed te doen om per dag 25 km te wandelen. Doordat de heupband van mijn tas in de eerste week al stuk ging heb ik wel mijn schouder behoorlijk overbelast. Dit duurde tot half april. Toen de tas weer gemaakt was, werden de klachten ook snel minder en vanaf Italië was dit geheel weg. Toen ik startte met de tocht woog ik 96 kilo. Ik heb me nog niet gewogen, maar als ik mezelf zo bekijk in de spiegel zijn daar wel wat kilo’s van verdwenen. Zelf schat ik in dat het een kilo of 10 is.

Al met al was de fysieke tocht een geweldige tocht. Eigenlijk ook wel wat ik zelf had verwacht. Een prachtige manier om zo alleen door Europa te trekken. Het stond al jaren op mijn bucketlist en ik heb het nu ook gedaan!

Ik heb de tocht niet alleen gemaakt om de fysieke uitdaging.
Vanaf mijn 50e levensjaar is het eigenlijk steeds wat minder gegaan met mezelf. Dan praat ik over de geluksfactor. Ik werd me vanaf die leeftijd bewust dat het leven anders was verlopen dan ik eigenlijk had gewild en niet dat had gebracht wat ik als mens zelf als basis voor geluk nodig heb. Ik geloof erin dat je als mens grotendeels zelf kunt bepalen welke richting je het leven duwt. Je maakt het hele leven door keuzes. Soms bewust, soms onbewust. Soms uit vrije wil en gedachte, soms enigszins gedwongen door je omgeving of situatie. En je maakt keuzes gevoed door je karakter, je opvoeding die je hebt gehad en door gebeurtenissen in je leven. Ik heb door mijn gezinssituatie vroeger thuis en door een voor mij traumatische ervaring in mijn vroege jeugd ook keuzes gemaakt die later mijn leven behoorlijk hebben beïnvloed. De gezinssituatie was zodanig dat ik mezelf altijd behoorlijk alleen heb gevoeld. Gebrek aan aandacht en liefde lagen daaraan ten grondslag. Het is trouwens geen verwijt of aanval naar familie wat sommigen in mijn familie denken, maar puur een situatie die bij ons thuis voorkwam en wat ik zo gevoeld heb, zonder daarbij een schuld bij iemand te leggen.
De traumatische ervaring die ik net noemde was op mijn 6e levensjaar, wat ervoor zorgde dat ik een ernetofobie (overgeeffobie) ontwikkelde. Dit heeft mijn leven behoorlijk beïnvloed en hierdoor heb ik keuzes gemaakt in mijn leven die behoorlijk bepalend zijn geweest. Deze fobie heb ik altijd verborgen weten te houden voor mijn omgeving. Dit komt vooral omdat je daar thuis niet over kon praten. Of durfde te praten. Het leidde vooral tot vreemd gedrag. Alles wat maar aanleiding kon zijn om misselijk te worden probeerde ik in mijn jeugd te vermijden. Ik durfde niet meer in auto’s te zitten (wagenziekte zou dat kunnen opleveren), ik vluchtte naar buiten als ik buikpijn had, verwondde mezelf om misselijkheid af te wenden etc. Etc. Het heeft mijn hele jeugd een ontzettend grote stempel op mijn gedrag gelegd. Ik was een meester in het camoufleren van dit gedrag. Op de voetbal vertelde ik bij uitwedstrijden bijvoorbeeld dat ik met de fiets kwam omdat ik al in Apeldoorn was. Dan ging ik alleen op de fiets naar Apeldoorn om maar niet in een auto te hoeven zitten. Ik ging niet mee op vakantie met vrienden omdat zij met de bus naar Salou gingen. Ik bleef thuis . Ik heb nachten stiekem stripverhalen gelezen omdat dit me afleidde wanneer ik me niet lekker voelde. Ma werd kwaad als ik dan weer midden in de nacht het licht aanhad. Maar ze vergat te vragen waarom ik dat deed. Of had het gewoon niet door en dacht dat ik raar was.
Vanaf mijn 16e, toen die fobie op zijn hoogtepunt was, ben ik er zelf wat aan gaan doen. Simpelweg omdat ik zo niet verder kon leven. Ik ben telkens met kleine stapjes mijn angst aan gaan pakken. Dan stapte ik bij mijn vader in de auto en reed met hem mee naar bijv. Deventer. Met angst en paniek weliswaar. Maar als ik dat gedaan had, wist ik dat ik niet misselijk was geworden en dus die afstand zonder paniek of angst kon overbruggen in de auto. Hierdoor kon ik weer naar uitwedstrijden mee in de auto in de regio. Ook ben ik stiekem gaan roken. Daar word je normaal misselijk van. Maar voor mij was het een overwinning op mijn angst. Later ben ik gaan hardlopen. Ook daar kun je misselijk van worden. En door telkens verder te gaan in dingen die overgeven of misselijkheid kunnen veroorzaken heb ik zelf mijn angst en fobie overwonnen. Ik weet nog dat ik voor het eerst in een vliegtuig moest. Dat was op vakantie naar Portugal met Mechteld mijn toenmalige vriendin en mijn broer , een zus van Mechteld en nog wat vrienden. Ik heb geloof ik wel een hele strip reispillen opgegeten en mezelf behoorlijk verwond (gekrabt) om de paniek te weerstaan. De hele vakantie kon ik alleen maar denken aan de terugvlucht die nog moest komen. Mechteld heb ik er nooit over verteld. Zij vond mijn gedrag in die vakantie alleen maar raar. Ook liep ik weg wanneer mijn geliefde zich ziek voelde in de nacht bijvoorbeeld of als de paniek mij trof. Ik ging dan zonder reden midden in de nacht naar huis. Dat was vaak niet bevorderlijk voor een relatie. Toen ik 35 was kon ik er eindelijk met mensen over praten en heb sindsdien ook het fobie volledig achter me gelaten. Gelukkig.

Maar het kwaad was toen al lang geschied. Ik had mezelf een soort vluchtgedrag gecreëerd bij situaties die moeilijk voor me waren. Bovendien was mijn eenzaamheid in de jeugd en tijdens het omgaan met die situatie een soort “vriend “ van me geworden. Alleen zijn voelde vertrouwd. Ik vluchtte dan vaak letterlijk in eenzaamheid. Maakte relaties uit als het wat moeilijk was of als ik mezelf niet happy voelde ipv erover te praten. Maar ook vluchtte ik wanneer situaties op mijn werk moeilijk werden en later in mijn ondernemerschap. Niet dat ik dan bang was om ziek te worden. Maar het vluchten was een eigenschap geworden die me telkens in een voor mij veilig gevoel bracht. Een overlevingsstrategie die op de omgeving, familie, vrienden, ex geliefden een raar en onbegrijpbaar gedrag moeten zijn geweest. En het heeft veel pijn gedaan en ik heb er mezelf maar ook heel veel mensen die me lief waren ontzettend mee tekort gedaan. Het heeft me gemaakt tot wie ik was toen ik 50 werd en nu nog ben. Een man, aan de buitenkant sterk en zelfverzekerd lijkend. Omdat ik altijd mijn angsten en gevoel wist te verbergen. Een man, die alleen in het leven stond en staat. Iemand die voor de buitenwereld als vreemd en raar word gezien. Die altijd maar voor zichzelf kiest. Niet duidelijk is in wat hij doet. Voor de buitenwereld een vreemde, onbegrijpelijke persoon.
Ok, ik heb het zakelijk niet eens zo slecht gedaan. Kan mezelf goed redden. Heb mijn gedrag zakelijk kunnen ombuigen naar iets positiefs. Ik kan goed training geven en voor de groep staan. Kan goed barkeeper zijn en achter de bar staan. Dat heeft me zakelijk geen windeieren gelegd.

Maar ik had het liefst niet voor de groep gestaan maar in de groep. Het liefst niet achter de bar gestaan maar tussen de mensen in het feest. En dat is me nooit gelukt. En logisch. Als je vanaf je jeugd al kiest om niet mee te gaan op vakantie, kiest om op de fiets naar Apeldoorn te gaan, kiest om relaties te stoppen, dan wordt dat een gedrag wat als normaal en veilig voor jezelf gaat voelen. Terwijl de oorzaak van die keuzes juist de redenen waren waarom ik dat deed.. En dat vluchten had ik moeten erkennen en daar verandering in moeten brengen.

Het wordt hoog tijd om daar verandering in te brengen! Dat is ook de grote reden dat ik geen horeca meer wil. Niet weer achter die bar verschuilen. En dat ik kies om meer socialer te worden. Ik heb, als ik geluk heb, nog zo’n 25 jaar te leven. Maar als ik pech heb misschien nog maar even. Het maakt niet uit hoelang nog. Ik wil eindelijk keuzes maken die beter bij mijn gevoel en wie ik eigenlijk ben passen. Keuzes die me mogelijk naar meer levensgeluk kunnen brengen. Ik wil graag begrepen worden en dat vluchtgedrag eens achter me laten. Begrijp me niet verkeerd in het hele verhaal. Het leven is echt niet onvoldoende geweest tot nu toe. Ik heb er best nog wel wat moois van gemaakt voor mezelf binnen de keuzes die ik gemaakt heb Het is echt wel een 7 geweest. En soms wel een negen. Maar ook vaak een 4. Maar ik wil er wel eens een stabiele 8 van maken. Ik wil wel eens op het veld staan als veldspeler ipv keeper. Ik wil wel eens zelf op de dansvloer staan ipv achter de bar. En dat kan alleen door vanaf nu te durven kiezen en wanneer het moeilijk wordt niet te vluchten maar op dat pad te blijven lopen. En me bewust worden dat dit pad niet altijd mooi vlak is, maar ook wel eens heuvelop loopt, ook wel eens glad is, soms smal maar altijd wel weer naar beneden loopt, altijd wel weer breder wordt en prachtige uitzichten biedt.
Hoe ik dat ga doen ? Ik ga mezelf in ieder geval wat socialer opstellen. Afspraken nakomen die ik maak met mensen. Niet meer vluchten als het even tegenzit. Nadenken over de keuzes ipv impulsief en op het gevoel van het moment deze maken.
Of het lukt en of het me brengt wat ik hoop? Dat kan alleen maar duidelijk worden als ik het probeer.

Tot slot wil ik mijn excuses aanbieden aan iedereen die ik in het verleden heb laten zitten. Familie die ik door mijn gedrag gekwetst heb, harten die ik gebroken heb door mijn gedrag. Ik zal proberen dat in de nabije toekomst dit persoonlijk uit te spreken tegen die personen. Voor diegene die dat tenminste nog graag zou willen.

Al met al heeft deze wandeling me het inzicht gegeven dat het niet aan een ander ligt hoe je leven eruitziet maar dat je dat grotendeels zelf bepaalt. En dat het te gemakkelijk is om de schuld te geven aan jouw situatie, opvoeding, fobieën etc en je daarachter te blijven verschuilen. De herkenning en erkenning is er inmiddels. Dat inzicht heb ik gekregen. Het was de moeite waard!!
Nu de uitvoering nog…En die heb ik zelf in de hand!

Nogmaals dank voor het lezen van mijn verhaal!

Titus Mulder.

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdag 25 mei
Na 3 dagen rust vandaag de laatste lange etappe richting Rome gelopen. In totaal 30 km waarvan 25 km langs levensgevaarlijke wegen. Blijkbaar kiest iedere Romein de sluiproutes langs kleine weggetjes. Althans, ik had die voor mezelf uitgezocht, zodat ik mooi relaxed naar Rome kon wandelen. Maar helaas, heb dus ongeveer de gehele dag met Veiligheidshesje en knipperlicht gewandeld en ongeveer 30x de struiken ingedoken om niet aangereden te worden door automobilisten die of zitten te bellen, of te hard rijden (100 waar toch echt borden van 30 per uur staan omdat het wegdek slecht is) of gewoon omdat ze het raar vinden dat er een man langs de straat loopt en er gewoon expres recht opaf rijden. Maar goed, ik heb het overleefd. De laatste km was in de buitenwijk en gelukkig met stoeprand. Dat viel dan weer mee. En morgen zal dat ook zo zijn richting het centrum. Wat me verder opviel was het prachtige natuurgebied net buiten Rome waar ik doorheen liep. Met helaas links en rechts van de weg enorm veel afval. (Zie de foto). Ik kan me echt niet voorstellen dat dit normaal is. Het zal wel bij een grote stad horen, maar het lijkt me toch wel een probleem hier. Maar goed. We zijn er! 1742 km verder en je staat aan de rand van Rome. Mooi! Morgen ga ik volop genieten van het laatste stukje en de rest van het weekend Rome bekijken met Fred, Joan, Anique en Bert. Foto’s zal ik op social media delen. Mijn eindverslag en laatste update geef ik maandag. Dank voor alle steun, berichten, mails, etc. Die ik van jullie gekregen heb deze tocht. Het heeft me heel erg goed gedaan en was een zeer welkome afleiding in de avonden. Thanks!!

Dinsdag 22 mei
Vandaag de eerst van de 3 rustdagen gehad. Na het ontbijt maar eens begonnen met het opschrijven van mijn resumé over de voettocht. Eerst het fysieke  gedeelte. Die was rond 10 uur klaar. Daarna een heerlijke wandeling langs het strand gemaakt richting het volgende dorpje. Een tocht van 12 km heen en terug. Een mooie manier om eens na te denken over wat deze reis me heeft opgebracht. Mijn gedachten gingen daarbij al snel naar precies een jaar geleden, 23 mei 2017, wat deels aanleiding is geweest voor mijn tocht en mijn keuze om het leven van mezelf onder de loep te nemen. Die dag werd Pia niet lekker bij mij thuis en viel ze in een verschrikkelijk diep en donker gat genaamd Leukemie. AML, haar vorm, was alleen te bevechten met zware chemokuren en een stamceltherapie, waarvan het resultaat uiterst onzeker zou zijn. Een half jaar van zware chemo’s en veel onzekerheid, ziekte en enorme mentale klappen volgden voor haar. Maar ze heeft het doorstaan, met positiviteit, wilskracht om te leven en een portie geluk. Deze week appte ze me nog dat de bloedwaarden goed zijn en dat haar energie geleidelijk aan weer aan het terugkomen is. Ze heeft zelfs al weer gevolleybald. Ik heb bij Pia gezien dat ze door deze ziekte ook keuzes moest maken voor haar leven. En dat heeft ze gedaan. Een ervan was dat ze mij niet meer wilde betrekken in haar leven. Dat viel mij verschrikkelijk moeilijk. Maar ze koos wel voor haar toekomst en haar geluk. En dat respecteer ik. Het heeft mij toen ook aan het denken gezet dat je keuzes moet maken en een pad moet kiezen. En niet telkens moet kiezen en weer van pad wisselen. Ook al loopt het pad soms wat moeilijk. Met deze wandeling en dankzij haar is dit wel een eye opener voor mij . Het heeft in ieder geval al geleid tot het besef ervan. En nu de uitvoering…

Verder heb ik vandaag ook nog even een poging tot hardlopen gedaan. 5 km heel relaxed om te kijken of mijn kuit het hield. Bij relaxed lopen en niet aanzetten ging het goed. Dus op naar weer vertrouwen daarin krijgen en geleidelijk straks het hardlopen weer oppakken.

Morgen wordt een stranddag . Lekker bakken in de zon en ook weer schrijven over mijn verhaal en de toekomstverwachting…

Maandag 21 mei
Vandaag stond de laatste etappe voor de etappe naar Rome op het programma. Toch wel speciaal. Je ziet overal de borden Rome staan, de vliegtuigen van het vliegveld Rome vliegen af en aan en alles ademt voor mij uit dat ik er bijna ben. De afstand was 17 km en ik ben aangekomen in een prima verblijf voor 3 dagen. De eigenaresse gaat vanavond speciaal spaghetti voor mij maken. Geweldig toch? Verder is het een klein appartementen met tuintje , een wasmachine is aanwezig en een ligbad met bubbels..Perfect! En bovendien de WiFi werkt super. Kan gewoon Hollandse tv kijken. Kan ik alvast weer wat wennen…
Het weer was vandaag niet heel erg geweldig. Beetje regen, maar wel warm. Morgen wordt het volgens de lokale Pelleboer al weer beter en de komende dagen loopt de temperatuur op naar richting de 30 graden. Tijd om bruin te worden dus. En even lekker te gaan hardlopen (kijken of ik het nog kan) , even de spullen uit te spoelen en te wassen en mezelf even verwennen met wat nieuwe kleding. Dan kan ik van het weekend in ieder geval een beetje fatsoenlijk uit eten gaan met de vrienden in Rome. Verder ga ik een verslag en een samenvatting maken van mijn voettocht. Dus vervelen doe ik me niet de komende dagen. Rome centrum is nog maar 35 km verderop…..

Update 10e Week: het einde komt in zicht…                                    

De 10e week is alweer voorbij! Een week waar ik Toscane achter me gelaten heb en iedere dag het eindpunt dichterbij voel komen. Voel komen, omdat het ook wel de wens is dat het geleidelijk aan klaar mag zijn met deze tocht. In fysieke maar ook in mentale zin. Fysiek was het niet zo’n spannende week. Ik startte afgelopen maandag in Bolsena en ben via Marta op dinsdag naar Tuscania gelopen. Daar heb ik mijn verjaardag gevierd met 3 geweldige vrouwen uit Twello, die met een roadtrip door Italië bezig waren en speciaal voor mijn verjaardag dinsdag even langs kwamen. Dat doet een mens goed. Gezellig gegeten en hoe bijzonder is het als je bijna 2000 km van huis elkaar in een totaal andere setting treft. Dank dames! Woensdag mijn tocht voortgezet richting de kust, om zo langs de kust richting Rome te wandelen. Ik heb gekozen voor deze route ipv de route door de heuvels omdat het weer aan de kust aanzienlijk beter eruitzag dan in het binnenland. Bovendien heb ik wat dagen over alvorens ik de laatste etappes naar Rome wandel, zodat ik mooi aan het strand kan verblijven. Inmiddels ben ik aanbeland bij Fiumicino, de kustplaats op 35 km van Rome waar ook het vliegveld van Rome is. Een mooie badplaats waar ik wel 3 vrije dagen kan zijn. Dinsdag , woensdag en donderdag blijf ik dus hier om vrijdag 25 mei de laatste lange etappe van 29 km te lopen naar de rand van Rome. Zaterdag 26 mei loop ik dan na 2,5 maand wandelen en 1800 km verder het St Pietersplein in Rome op waar mijn vrienden mij opwachten! Het wandelen ging afgelopen week zonder pijntjes . Dit ook omdat de afstanden per dag eindelijk wat korter waren dan de 30 km die ik normaal telkens liep.

Dat het fysiek zo goed ging de gehele tocht is eigenlijk best wel een wonder. 3 jaar geleden ben ik geopereerd aan mijn rug, omdat ik totaal geen tussenwervelschijf meer had en constant rugpijn en uitval in mijn been had. Ik heb toen een kunststof tussenwervelschijf gekregen via een zgd. Staliff operatie. (Via de buik wordt dan een nieuwe schijf geplaatst tussen 2 wervels) De kans dat ik pijnvrij en weer volledig kon bewegen was daarmee niet gegarandeerd. Omdat de ervaring met deze operaties nog niet groot is, konden ze me destijds ook                 niets garanderen. Maar wonderwel heb ik na 3 jaar geen “zwakker” been meer en totaal geen pijn. Mijn grote dank gaat dan ook uit naar Dr Mosterd van het Isala ziekenhuis in Zwolle en de Rugpoli Delden.

Op mentaal vlak ben ik wel blij dat de reis er bijna opzit. De tocht en de 10 weken alleen hebben me behoorlijk aan het denken gezet over verleden, heden en toekomst. Ik heb mezelf daarbij behoorlijk een spiegel voor kunnen en moeten en durven houden. Je kunt als je alleen  zoiets aangaat niet terugvallen op het dagelijkse leven en kun je jezelf behoorlijk eerlijk en zonder invloeden van buiten aankijken. En dat is best confronterend. Het enige wat ik ermee wil doen is dat ik wil leren van mijn fouten , mijn leven een kant op draaien zodat wensen, verlangens en geluk weer wat realistischer worden. En dat zal niet gebeuren als ik na deze voettocht mijn oude leventje weer ga voortzetten. Ik heb dan ook zin om die draai aan het leven te geven en ben daar ook aan toe. Deze wandeling heeft me in ieder geval uit mijn oude patroon gehaald. Nu zorgen dat ik de goede weg ga bewandelen.

De komende dagen ga ik even flink genieten van het bijna einde. Ik wil een soort samenvatting maken , ga even uitrusten, mogelijk even wat hardlopen langs het strand en in het weekend even genieten van Rome , samen met mij vrienden. Dinsdag 29 mei zijn we weer in Twello.. ZIN IN!

Zondag 20 mei
Na een onrustige nacht (veel herrie op een eigenlijk prachtige b en b) een leuk gesprek gehad met medelogeerders uit Australië. Drie dames, Sabine, Carmen en Leanne waren voor de laatste dag op hun trip door Italië. Morgen reizen 2 weer terug naar Down Under, terwijl Sabine nog een reis verder gaat maken (is bezig met een wereldreis). Dat is wel het bijzondere van deze trip. Je ontmoet mensen vanuit de gehele wereld en wie weet ga je deze later nog weer eens tegenkomen. Na deze ontmoeting ben ik toch maar begonnen aan eigenlijk mijn laatste route richting Rome. Vanavond ben ik op de hoogte van Rome aangekomen en hoef ik morgen en dan as vrijdag alleen nog maar richting de stad te lopen. De route was eigenlijk een van de minst mooie die ik gelopen heb. Als je de foto’s ziet zou je zeggen van niet, maar die vertegenwoordigen stukken van de route die vandaag nauwelijks aanwezig was. Het grootste gedeelte heb ik langs de grote weg gelopen (via Aurelia) en het leek vandaag ipv Pinksteren wel nationale race en “ druk de wandelaar van de weg af” dag. Ik ben letterlijk 5 x van de weg afgedrukt door auto’s die gewoon recht op me af kwamen en me geen enkele ruimte gaven. Dit heb ik in alle etappes nog niet eerder meegemaakt. Maar goed, ik heb het overleefd en ben veilig overgekomen.  Inmiddels ben ik Rome genaderd op 52 km. Morgen loop ik daar nog 16 vanaf en de rest zal ik vrijdag (28) en zaterdag ( de laatste 8) doen. Dinsdag, woensdag en donderdag ga ik gebruiken om even flink uit te rusten, mijn kleding en tas schoon te krijgen en natuurlijk mijn verhaal te schrijven. En hopelijk wat mooi weer erbij , want ik zit vanaf morgen strak aan de zee op een prachtig strand.  Het einde is nu echt in zicht…..

Zaterdag 19 mei
Na een lange nachtrust (12 uur), vanochtend om 9 uur weer vertrokken voor de volgende etappe richting Rome. De zon schijnt, 30 graden in de zon, al met al een heerlijke zaterdagochtend. Omdat het verblijf geen ontbijt had, bij de eerste de beste bar maar even een bakkie koffie en wat water en een koek (ze hebben hier nergens normaal eten als broodjes oid) als ochtendmaaltijd. Vervolgens langs het strand en de strandweg relaxed mijn kilometers afgelegd. Geen pijn in de voeten, geen zere benen..het gaat eigenlijk geweldig. Dit ook omdat ik de laatste dagen wat kortere etappes loop. Rond 14 uur was ik al op de plaats van bestemming en ben daarna maar direct naar het strand gegaan om eens lekker te genieten van zon, rust en zee…

Trouwens waar ik nog aan dacht (heb daar nooit meer aan gedacht, dus een heel goed teken) is dat ik de gehele voettocht nul last heb gehad van mijn rug! Terwijl ik 3 jaar geleden toch ben voorzien van een nieuwe kunst tussenwervelschijf . Groot compliment derhalve aan dr. Mosterd van het Isala ziekenhuis in Zwolle, die dmv een staliff operatie dit heeft gerealiseerd. Toen was nog maar de vraag of ik ooit weer fatsoenlijk zou kunnen lopen en blij mocht zijn als de pijn grotendeels weg zou zijn. Nou…dat is dus meer dan gelukt. Vorig jaar al de marathon ermee gelopen, nu dus dit..
Morgen doe ik een langere etappe richting het zuiden en zal dan al ongeveer op de hoogte zijn van Rome..26 km en als het goed is al aan de noordkant van het Vliegveld van Rome. Nog totaal 7 dagen waarvan nog maar 4 wandeldagen en 81 km te gaan..

Vrijdag 18 mei
Het leven is toch een stuk leuker als de zon schijnt. En dat deed ie vanochtend toen ik opstond! Prachtig weer na een trouwens slechte nacht slapen. Heb de halve nacht muggen lopen vangen. En blijkbaar zijn ze imuun voor Autan..Maar goed. Vandaag een tochtje langs de kust van 16 km. Een mooie route door de kustdorpjes en strak langs de Middellandse zee. Prachtig! Omdat ik vanavond op een plek verblijf waar in velden of wegen geen restaurant of winkel te vinden is , tussen de middag maar even een pizza naar binnen gewerkt. Vanavond doe ik het met water en wat crackers. Wel een mooie plek aan de kust waar ik verblijf. Strak aan de zee, dus mooi uitzicht en een appartementje voor mezelf inclusief tuin.. Inmiddels heb ik laatste 100 km bereikt! Dat is toch wel een bijzonder momentje! 1700 km zitten erop en nu nog even de laatste 100 km . Het blijft altijd een mentaal dingetje die laatste kilometers. Dat is hetzelfde als bij hardlopen. Maar gelukkig heb ik 7 dagen de tijd om deze 100 km te overbruggen. Ik ga het als volgt doen. Zaterdag een korte etappe van 16 km naar Ladispoli . Daarna een etappe van zo’n 22 km naar Focene en maandag een etappe van 15 km naar Fiumicino. Daar blijf ik dan 3 dagen in een appartementje. Kan ik mooi bijkomen , de spullen wassen (er is een wasmachine), weer eens een paar keer gaan hardlopen (kijken of ik het nog kan) en even wat schrijven over de gehele reis. Vrijdag 25 mei loop ik dan naar een voorstadje van Rome (28km)  om vervolgens op zaterdag 26 mei de laatste etappe naar Rome Centrum te maken (dat wordt een korte van 8,5 km). Daar ontmoet ik dan Anique, Bert, Joan en Fred..
Maar eerst nog even de laatste week goed afmaken. De voeten doen het nog steeds, de tas wordt gevoelsmatig wel steeds zwaarder, maar het einde is in zicht!

Donderdag 17 mei
Vandaag een tocht vanaf het mooie stadje Tarquinia naar Civitavecchia. Deze plaats aan de kust kenmerkt zich vooral als aanlegplaats van grote schepen die auto’s vervoeren. (Zie de foto). Het eerste stuk was nog een mooie tocht, maar na 10 km liep ik op een industrieterrein en over een 4 balans weg, vol met gaten en scheuren, maar waar iedereen gewoon met 80 overheen knalde. Niet echt fijn lopen dus. Bovendien waren de randen van de weg bezaaid met vuilnis, plastic en andere viezigheid. Aangekomenen het plaatsje zelf valt het wel weer mee. Mooi stadje aan de kust, maar geen plaats om hier nu even een zonvakantie in Italië te boeken lijkt me. Voor mij is het maar 1 nacht in een flatje wat omgebouwd is tot bed en Breakfast, Gezamenlijke badkamer en keuken, maar een prima mooie grote kamer en een goed bed. Dus geen klachten voor deze nacht denk ik. Morgen gaan we maar een korte wandeling maken, wel helemaal strak langs het water (lijkt een mooie route) naar Santa Marinella. Slechts 15 km wandelen. Het weer is goed, dus een relaxte dag morgen.

Woensdag 16 mei
Na een prachtige verjaardag met lekker uit eten met de 3 dames uit Twello vanochtend weer de deur van mijn verblijf uitgestapt op weg naar de volgende bestemming. Uiteraard nog even gezellig een bakkie gedaan en afscheid genomen en bedankt voor hun geweldige spontane actie!
Vandaag stond de route richting de kust op het programma. Een tocht van 26 km van Tuscania naar Tarquinia. De route was niet erg enerverend te noemen, omdat deze geheel langs een B weg liep, waardoor ik dus ook telkens door de berm moest wanneer er auto’s passeerden. Alternatieven waren er helaas niet, omdat het links en rechts van de weg bestond uit grote landerijen met akkers in een licht glooiend gebied.  Aangekomen in Tarquinia blijkt dit een prachtig stadje te zijn, geheel ommuurd en in tact. Mijn B en B is ook gelegen binnen deze stadsmuren in een prachtig oud pand. Tot mijn verrassing een ligbad, waar ik dan ook gretig gebruik van gemaakt heb. Was ook wel even nodig, omdat zo’n verjaardag met de nodige wijntjes en biertjes er best inhakt. Zeker omdat ik de laatste maanden niet of nauwelijks alcohol heb gedronken. Vanavond dus maar vroeg naar bed , zodat ik morgen de tocht naar Civitavecchia weer fris en fruitig kan doen. De teller staat nu op nog 116 km te gaan…we komen steeds dichterbij…

Dinsdag 15 mei
Toch altijd wel een speciale dag. Je eigen verjaardag. En het wordt helemaal speciaal door al die lieve en mooie felicitaties die ik ontvangen heb. Allen hartelijk dank ervoor! En dit jaar helemaal speciaal omdat ik via de felicitaties op social media ook kan zien hoeveel mensen me volgen op mijn voettocht! Geweldig en hartverwarmend. Ik voel ook echt dat ik deze tocht op deze manier niet alleen doe! Dank allemaal hiervoor!
Vandaag een korte route van Marta naar Tuscania. 16 km langs een riviertje over een zandpad (zie de foto’s). Helaas was het weer vandaag bagger. Koud (slechts 11 graden) heel veel buien (heb mijn cape 6x aan en uit gedaan onderweg) en een frisse harde wind. Het lijkt echt herfst in Italië momenteel. Het wandelen ging prima verder. Rond 13 uur was ik al over en na een uurtje warmworden in een koffietentje kon ik mijn prachtige appartement betrekken (ook zie de foto’s) . Een omgebouwde paardenstal. Echt heel mooi. Soms is het jammer dat je ergens maar voor 1 nacht blijft. Een helemaal grote verrassing was dat de dames Madelon, Veronique en Marja (die een roadtrip door Italië maken) uit Twello ook in Tuscania zijn! Na wat heen en weer geapp elkaar gevonden in het lokale eetcafe en daar de middag samen doorgebracht.  Wat een leuke verrassing !  Ze zijn speciaal voor mij deze kant van Italië opgereden om mij een mooie verjaardag te geven. Vanavond gaan we met zijn 4en ergens eten. Dus een gezellige verjaardag!!! Topmeiden.!!

Morgen gaat mijn tocht weer verder richting de westkust. Van daaruit ga ik via de kust richting Rome.  Nog 142 km te gaan!

Maandag 14 mei
Na een dag rust in Bolsena vandaag begonnen met de laatste volle week wandelen richting Rome. Vandaag heb ik half om het het meer van Bolsena gelopen richting Marta. Ook dit plaatsje ligt aan hetzelfde meer , maar dan aan de zuidwestkant. Een mooie koude wandeling (het was vandaag maar een graad of 14 met een frisse wind erbij) over een rustige B weg en deels over zandwegen langs het meer (zie de foto’s). Toen ik in het Stadje aankwam was er net een feest gaande midden op het plein. Een optocht met versierde wagens en allemaal mannen in witte pakken. Navraag bleek dit een jaarlijks soort bidfeest te zijn voor gewas. De pastoor van het dorp zegende alles. Mooi ritueel wat je in Nederland niet meer ziet (katholiek feest). Daarna iedereen de kroeg in. Ook een mooi Katholiek ritueel…. Morgen een korte etappe naar Tuscania , een stadje dat weer ten zuidwesten van Marta ligt. Het wordt een regendag, dus dat wordt weer met een cape aan lopen…en dus veel drinken…

Update 9e week : Weer een prachtige week Toscane met even schrikmomentje.

de 2e maand wandelen zit erop! Zaterdag de laatste etappe in Toscane gewandeld en nu beland in Bolsena, een prachtig stadje aan het meer van Bolsena. Het ligt op de grens van de gebieden Toscane en Lazio. Lazio klinkt voor mij al dat ik in de buurt aan het komen ben van Rome. Rome ligt ook in het gebied Lazio. Met nog zo’n 175 km te gaan (ok, als je een rechte lijn volgt of je volgt de snelweg, dan is het nog maar 134  km , maar wandelend maak je meer km) in 13 dagen te gaan moet dat gaan lukken. Ik heb even uitgerekend hoeveel km ik al gelopen heb en dat is dus 1572 km. Met dus die 175 km erbij zal ik aan 1750 km gaan komen. Vanaf het meer van Bolsena ga ik komende week richting de kust, om zo  via de kust richting Rome te wandelen. Ik kies voor deze route, omdat de weersverwachting in het binnenland niet geweldig zijn. Veel regen en onweer, terwijl aan de kust het weer beter lijkt te worden. Als ik wat dagen overheb (ik wil zaterdag 26 mei Rome binnen wandelen, omdat dan speciaal voor mij mijn vrienden me komen binnenhalen!) verblijf ik enkele dagen aan de kust nabij Rome. Op vrijdag 25 mei wandel ik dan vanaf de kust naar een verblijf net buiten Rome. Maar goed. Eerst maar afwachten of alles goed gaat. Want deze week ging het bijna mis. Vrijdag had ik prachtig warm weer en naarmate de dag vorderde werd het steeds warmer. Met nog 15 km te gaan brak er ineens een mega onweersbui en regen uit. Dus snel de regencape aangedaan en stevig doorgewandeld. Ik vergat eigenlijk dat ik moest blijven drinken, terwijl juist met zo’n afsluitend pak aan het vocht werkelijk uit je lijf loopt. Toen ik aankwam op de plek voelde ik me nog redelijk goed. Ik zag wel dat ik bijna donkerbruine urine had. En de schrik kwam toen ineens mijn handen in een spasme schoten. De vingers kromden, de handpalmen trokken helemaal samen. Nog nooit eerder gehad. Via internet gauw gegoogled wat dit was en alles wees erop dat ik uitgedroogd was. Hierdoor kunnen spieren verkrampen . Ook een tekort aan mineralen (Kalium, Magnesium, zout) zorgen voor deze symptomen. Heb derhalve de hele avond alleen maar water naar binnen gewerkt en gelukkig had ik nog wat magnesiumtabletten bij me. In de loop van de avond namen de spasmen af en kwamen ze heel af en toe nog even terug. In de nacht hield dat gelukkig ook op en afgezien van zere handen (door mezelf gedaan, omdat ik ze met geweld wilde goed drukken) de volgende dag was het euvel weer over. Goede les gehad dus. In Bolsena ook maar direct even multivitamine met veel mineralen gehaald. In combi met veel drinken hoop ik dat ik deze fout niet weer maak en dat het de laatste 13 dagen goed gaat.  Afgezien van  dit ongemak ging het verder geweldig afgelopen week. Prachtige landschappen doorgelopen, prachtig weer (afgezien van die grote regenbui) en verder weinig fysieke klachten. Mijn wandelschoenen zijn wel bijna op. De hakken zijn er helemaal door . Gelukkig heb ik ook nog hardloopschoenen bij me.In combi moet ik daarmee Rome kunnen halen.

Persoonlijk gaat het ook goed. Net als vorige week is de energie, de zin en het bewustzijn van wat ik allemaal heb weer helemaal terug en kan ik weer genieten van de dingen die gaan komen. Ik merk dat ik ook wel verlang naar het einde van de tocht. Wil weer aan de slag met de organisatie van de Midzomermarathon , wil naar mijn zomerhuizen toe en wil weer lekker gaan training geven en meelopen met de loopgroep. De keuze om deze zaken in het vervolg alleen nog maar te doen en geen horeca of andere zaken, maakt het voor mij ook weer helder. Beter organiseren, beter trainingen geven en zelf de huizen verzorgen en verhuren. Vooral de laatste 2 jaar heb ik alles wat ik gedaan heb een beetje op de automatische piloot gedaan, omdat ik gewoonweg te weinig energie had om alles goed te doen. Dus werd  alles wat ik deed ongeveer half goed gedaan. Nu straks dus minder aanhalen en beter uitvoeren. Goed plan.  Keuzes maken is dus 1 van de dingen die ik  aan deze wandeltocht heb overgehouden.

Verder wil ik ook als persoon wat socialer worden en zijn. Zeker naar mijn vrienden en naasten toe. Ik merkte dat ik door mijn solitaire gedrag ik vaak mensen juist afstoot , terwijl ik merk dat de behoefte aan samen zijn veel groter is dan ik had verwacht. Als je je leven  niet kunt delen is het toch redelijk eenzaam. De eenzaamheid die ik in deze voettocht heb beschreven over mezelf heb ik zelf gecreeerd. En volgens mij heb ik de sleutel wel gevonden hoe ik daar verandering in kan aanbrengen…En nu op naar Rome. Nog 13 dagen te gaan waarvan 9 wandeldagen.

Zaterdag 12 mei
Na een onrustige nacht met veel drinken vandaag toch maar de tocht naar Bolsena aangevangen. Mijn handen deden nog wel wat pijn, mede ook omdat ik gisteren een beetje geforceerd heb om ze weer normaal te krijgen . Maar geen last meer van spasmen in mijn vingers en hand. Gelukkig.  Vandaag een tochtje van 20 km naar het Lago di Bolsena. Een werkelijk prachtige tocht (zie de foto’s) die het lichamelijke ongemak van gisteravond snel deed verdwijnen. Rond half 2 was ik al op de plaats van bestemming. Een mooi hotel vlakbij de rand van het meer . En goed internet. Hier blijf ik even 2 dagen om wat bij te komen van de wandeltochten (heb vanaf la Spezia waar ik de laatste rustdagen had 315 km gelopen). Dus rust is wel even nodig… Door deze vele km ben ik wel gevorderd tot 150 km voor Rome. Hemelsbreed is het zelfs nog minder , maar ik ga niet langs de grote wegen wandelen en de slaapplaatsen liggen niet allemaal in lijn naar Rome. Mijn plan is om dinsdag weer verder te gaan en dan richting de kust. Vandaar zak ik naar Focene, wat 35 km ten westen van Rome ligt , maar wel aan de kust (mooi strandplaatsje). Gezien de weersverwachting wordt het direct na de pinksterdagen daar ook prachtig weer. En dan kan ik daar mooi even een paar dagen verblijven. Kijken of het hardlopen nog lukt. En mogelijk even mijn reis aan het strand overdenken. Geen gek vooruitzicht. Donderdag de 25e zal ik dan weer gaan wandelen richting Rome, om vervolgens op zaterdag 26 mei nog zo’n 10 km te wandelen om daadwerkelijk in Rome te komen. Daar wachten dan mijn vrienden Anique , Bert, Fred en Joan me op. Geweldig toch? Maar eerst nog even die 150 km overbruggen richting de kust. En morgen rust..

Vrijdag 11 mei

Vandaag weer een lange etappe voor de boeg. Mede weer omdat er te weinig slaapplekken en dorpen zijn in deze regio. Dus maar weer een 36 km verderop richting Acquapendente. Daar slaap ik vanavond op een agriturismo. Een omgebouwde boerderij die nu fungeert als b en b .  Ik moet zeggen een perfecte plek. Prachtig verbouwde boerderij met allemaal kleine appartementjes rondom in de schuren en bijgebouwen. Alles werkte top, water, gas, licht, behalve wederom het internet. Hier had ik dus helemaal geen ontvangst. De 36 km gingen vandaag wat gemakkelijker dan gister, mede ook omdat ik van 1000 meter afzakte naar zo’n 400 meter. Alleen kreeg ik gedurende 3 uur een mega bui over me heen. Heb dus in de hitte (25 graden) met een regencape gelopen en te weinig gedronken. En dat heb ik geweten . Ik kreeg kramp in mijn handen toen ik op de bestemming was en mijn vingers trokken helemaal spastisch weg. Wis niet wat er gebeurde. Gelukkig trok het af en toe weer bij, waardoor ik toch op internet van het huis even kon uitvinden op de computer wat dit was. De symptomen lijken op uitdrogingsverschijnselen en een tekort aan kalium en andere mineralen (zout). Gelukkig had ik multivitamine bij me en heb deze avond wel zo n 2 liter water naar binnen gewerkt. Geleidelijk werd alles weer beter en kon ik ook weer plassen. (Hele dag niet gedaan.) op tijd naar bed gegaan met nog extra water in de hoop dat morgen alles weer goed is.

Donderdag 10 mei

Gisteren aangekomen in een prachtig oud stadje. Buonconvento. Had een deel van een huis voor mezelf. Avonds nog even lekker gegeten bij de lokale Da Mario en een afspraak gemaakt bij de kapper. Want ik ben net Pipo de Clown wat haar betreft. Om 9 uur zat ik dus vanochtend bij de kapster, die er eerst nog niet zoveel zin in had. Beetje chagrijnig maakte ze haar zaak open. Maar naarmate het gesprek vorderde tijdens het knippen werd ze wel wat vrolijker. En ze gaf me een compliment toen ze klaar was. You are een beautifull man. You looking good! I mean it!  Dat was al lang niet meer tegen mij gezegd! Deed het toch goed.. Nadien dus met een smile op mijn gezicht en een mooi geknipt kapsel richting het volgende doel van deze dag. Een dorpje genaamd Vivo D’Orcia. Een bergdorp bleek achteraf na veel klimwerk  wat zo’n 36 km verderop lag. We zitten midden in een soort natuurreservaat in Toscane en dus zijn de slaapplekken sporadisch te vinden. Tegen half 6 kwam ik bij het dorpje aan.. Ik kon de sleutel ophalen bij de buren, omdat de gastheer zelf momenteel voor zijn werk in Guatemala zat. Maar via app heeft hij me perfect alles uitgelegd. Mooi appartementje in een mooi bergdorp. Alleen niet of nauwelijks internet. Als ik op het plein ging staan had ik 1 streepje . Gelukkig was er op het pleintje ook een mini supermarkt en kon ik de avond toch nog met een gevulde maag doorbrengen. Rond half negen lag ik al in bed en de slaap kwam gemakkelijk na een dag zwoegen. ( meer dan 1100 meters geklommen. Dus..

Woensdag 9 mei
Vandaag de route gestart die dwars door een natuurgebied gaat in de richting van het Lago Bolsena. Vandaag viel het nog wel mee. Kwam door redelijk veel dorpjes. De weg was goed te belopen, wel langs een drukke weg, maar voor 90 % met een fiets- of voetpad ernaast. De afstand was ook goed te doen, 27 km, en het weer was weer prima. Zon en in de middag wat stapelwolken bij 24 graden. Wat wil een mens nog meer. Morgen moet ik een lange etappe maken, omdat we dan echt het natuurreservaat ingaan, waar eigenlijk maar weinig bevolking zit. Ik loop dan ook zo’n 36 km voordat ik in een dorpje kom, waar ik ook de nacht doorbreng. De route zal deels onverhard zijn en door bossen gaan. Het weer ziet er niet geweldig goed uit (regen), maar toch heb ik er zin in. Nog 3 dagen lopen en dan ben ik bij het meer, waar ik dan zondag, maandag en dinsdag even weer rust neem, om vervolgens de laatste ruime week richting Rome aan te vangen.

Dinsdag 8 mei
Vandaag de wandeltocht naar Siena. Een mooie oude stad in Toscane. Eerst loop ik door prachtige wijnvelden en langs mooie bossen (in Toscane worden ook heel veel truffels gevonden in het najaar). Ik loop soms op van die paden en sta dan even stil. Het enige wat je hoort is vogels, insecten en het ritselen van hagedisjes die kriskras over het pad lopen en de struiken induiken. Geen enkel autogeluid. Uniek eigenlijk. Datzelfde heb ik bij mijn bungalows aan zee. Vooral bij zeewind hoor ik dan alleen maar het ruisen van de wind en de meeuwen. Prachtig. Trouwens even tussendoor…een van mijn bungalows is nog 2 weken vrij deze zomer vanwege een annulering. (Laatste 2 weken juli) heb je belangstelling, stuur mij dan even een email naar info@startfinish.nl . Je kunt de info over de bungalow vinden op https://abnb.me/BYNhrSDKKM Ok, verder met de voettocht. Het wandelen ging prima vandaag. Ook wat betreft mezelf komt er weer steeds meer energie en zin in de toekomst naar boven. Heb zin om de tocht te volbrengen, maar ook zin om daarna mijn toekomst op te zetten zoals ik die graag zie! Zowel in werk als privé. Morgen een tocht van 27 km richting Buonconvento. Nog net in Toscane aan de rand van een mooi natuurreservaat. Ik laat me weer verrassen door de tocht, de natuur, het weer en mezelf…

Maandag 7 mei
Vandaag had ik mezelf een korte route bedacht. En dat was ook zo. Slechts 16 km, maar wel een pittige. De route ging alleen maar over zandwegen , weggetjes en bospaadjes. Dwars door wijngaarden, langs boeren en  veel klim en daadwerk. Vandaag 47 verdiepingen gelopen volgens mijn gezondheidsapp. En dat in 16 km is toch wel pittig. En het was broeierig warm (momenteel onweert het ook) Maar ik klaag niet , want dit is eigenlijk wat ik wil. Mooie landweggetjes zonder verkeer. Dus perfect. Ik was al rond half 1 in het dorpje en gelukkig kon ik na een bak koffie bij de lokale bar al inchecken op mijn locatie. Een mooie kamer in een appartement/villa . Met eigen douche en gezamenlijke keuken en zitgedeelte (maar er is verder nog niemand dus). Weer prima WiFi dus kan hopelijk straks weer een nieuwsbrief produceren voor mijn loopgroep. Voor morgen ook weer een niet al te lange route bedacht naar Siena (21 km). Volgens de kaart weer een mooie tocht langs stille wegen en paden. Hier in Staggia is niet veel te doen. Ga zo eerst maar eens kijken of ik ergens een restaurant voor vanavond kan vinden, anders wordt het supermarkt (die heb ik al gezien) en zelf wat in elkaar flansen.Heb weinig energie vandaag dus maar op tijd naar bed vanavond en morgen weer fris en fruitig verder

8e Week update: prachtig wandelen door Toscane
De 8e week wandelen zit er al weer op. Nog ruim 2 weken wandelen en  dan licht Rome aan mijn voeten….Ik begon deze week na enkele dagen rust en herstel . De klimweek van week 7 had een behoorlijke aanslag gepleegd op mijn voeten. Maar na 3 dagen waren de blaren geheeld, de voetzolen branden niet meer en ik heb de nodige maatregelen genomen om erger te voorkomen. Nieuwe binnenzolen in de schoenen en routes maken die iets korter zijn dan voorheen. En als dat niet lukt in ieder geval meer rust nemen onderweg. Dinsdag ging ik weer op pad vanuit La Spezia, een havenstadje onder Genua en iets boven Pisa. Een korte route van 21 km om er weer een beetje in te komen. En dat ging goed. Wel wat last van de Achilles links, maar dat is nog wel te dragen. De dag erop was een regendag . Bovendien stond er toch wel een lange route op het programma van 36 km, maar ik zou dan wel veel rust nemen. En dat ook gedaan. Omdat het vlak was geen last van mijn voeten en prima gelopen. Donderdag weer een normale route. Deze keer op de hardloopschoenen gelopen, waarbij ik avonds ook direct merkte dat de steun onder de voet veel minder is en dus weer wat meer last van de voetzool. Pisa avonds bezocht..een prachtig iets om toch een keer gezien te hebben die scheve toren. Hij is trouwens groter dan ik dacht. Volgens mij behoort ie ook bij het rijtje van Wereldwonderen . Dus wel een must see als je in de buurt bent. Op vrijdag en zaterdag dook ik echt Toscane in. En het is zoals ik me het had voorgesteld. Prachtige glooiende omgeving met bossen, graanvelden, wijnkelder en overal cipressen. Voor mij een typische duiding van Toscane. (Zie de foto’s) Op zondag ook nog even het prachtige stadje San Gimignano bezocht. Een plaatsje in de streek van Siena (Toscane).Het heeft een bijzondere middeleeuwse architectuur en is vooral bekend door zijn hoge torens , die je van veraf al kunt zien. Het is bovendien een soort knooppunt van de Pelgrimswegen die naar Rome leiden. Van hieruit gaan de pelgrims die vanuit Europa komen gezamenlijk verder richting Rome. Als je ooit in de buurt bent is dit stadje absoluut de moeite waard om te bezoeken. Komende week trek ik verder richting Siena naar het Nationaal Parc Val d’orcia. Al met al zo’n 150 km , waarna ik nog 10 dagen heb om de overige 150 km te volbrengen. Bij elkaar dus nog een 300 km wandelen. Persoonlijk gaat gaat het ook goed! Ik merk dat ik weer energie en zin heb om straks trainingen te gaan geven, evenementen te organiseren en me bezig te houden met de verhuur en onderhoud van mijn vakantiebungalows aan zee. Ik weet nu ook dat daarin mijn toekomst ligt wat werk betreft. Het liefst loop ik hard, het liefst organiseer ik mijn hardloopevenementen en het liefst ben ik zoveel mogelijk aan de Noord Hollandse kust. De horeca heb ik nu definitief vaarwel gezegd. Voordat ik wegging had ik nog wel plannen om daarin weer wat te gaan doen en er lag ook wel een mooie uitdaging in Twello. Maar hoe meer ik erover nadacht en hoe meer ik ook hier de lokale horecazaken zag en daar hetzelfde zag wat ook in Twello en overal elders het geval is in café’s  , des te meer ging me dat tegenstaan. En dus is die beslissing niet zo moeilijk meer om te nemen. Hoe leuk of ik het ook gevonden heb om horeca weer op te zetten.  Je blijft toch altijd een ideaalbeeld houden , die niet geheel strookt met de werkelijkheid. Naarmate het eindpunt in zicht komt krijg ik ook steeds meer zin om weer volop aan de slag te gaan met de dingen die ik altijd leuk heb gevonden . En  dat voelt niet als werk, maar als hobby. Wat wil je nog meer! Wat ik nog meer wil, tja dat is toch wel de toekomst delen met iemand. Alleen zijn is prima en iemand vertelde me deze week dat onafhankelijk zijn en eenzaam zijn dicht bij elkaar ligt. Ik heb me jaren  onafhankelijk gedragen, maar merk ook wel dat het een verkapte vorm van alleen voelen is geweest. Ik merk dat ik het leven het liefst wil delen. Hoe en wat ik daarvoor nog moet doen aan mezelf, daar probeer ik de komende tijd nog achter te komen. Kijken naar het verleden en wat daarin fout gegaan is op dat gebied is zeker een van de dingen die ik in mijn eigen spiegel ga bekijken en beoordelen. Het wordt nog een mooie tocht de komende weken…

Zondag 6 mei
Na een geweldig verblijf op een prachtige boerderij (men had daar mooie appartementen gemaakt van de schuur.) en een heerlijke maaltijd van de gastvrouw met gerechten uit eigen tuin, ging ik vanochtend rond half 10 (wilde eerder, maar het regende) op weg richting San Gimignano. Deze beroemde stad op de toppen van de heuvels van Toscane is echt een aanrader als je eens in deze streek bent. Een geweldig stadje vol met toerisme, prachtige winkels en galeries en musea en een mooie kerk met een verhaal. Kijk anders eens op Wikipedia en lees er alles over. De wandeling ging goed. 27 km over een mooie rustige weg. Wel klimmen en dalen , maar op een manier die bij de heuvels hoort. Het is zondag dus weinig verkeer. Ik kwam zowaar ook Pelgrimmers tegen (zie de foto) De meesten onder hen lopen stukken van de Francigena Route, de pelgrimsroute naar Rome toe. Navraag bij de lokale vvv blijkt echter dat de echte route niet meer bestaat. Wel kun je grote gedeeltes lopen, maar dan als eendagsroutes. Vandaar dat ik ook telkens op grote wegen terechtkom. Dat kan dus niet anders. Maar wel veel pelgrims dus. Toen ik bij de Tourist info vertelde dat ik vanaf Nederland was komen lopen kreeg is spontaan applaus haha. Dat hadden ze nog niet eerder gehoord en zeker niet van iemand die de route in 1 keer deed. Vaak doen mensen blijkbaar de routes in gedeeltes , verdeeld over meerdere jaren.. Wel grappig dat ik dan de tijd en mogelijkheid heb gehad om het in 1 keer te doen. Natuurlijk, ik ben er nog niet, maar Rome komt nu toch wel iedere dag een stukje dichterbij. Morgen gaan we voor een korte route van zo’n 19 km (het kan zijn dat het maar 15 is, maar ik kan niet helemaal ontdekken of de weg die normaal eindigt mogelijk toch een voetpad tussendoor heeft) Dat wordt dus een zekerheid van 19 kiezen of gokken en 15 lopen of misschien bij pech 26 km…we gaan het morgen bekijken..

Zaterdag 5 mei
Na weer een goede nachtrust in het plaatsje Ponsacco weer vrolijk op weg naar Castelfalfi, een plaats weer dichterbij Siena. Ik verblijf vanavond op een slaapboerderij. Dus ik ben benieuwd . De eerste km even door het stadje heen en ook even langs de Coop om toch even wat voedselrepen in te slaan. Je weet maar nooit waar je vandaag terecht komt. Op de kaart ziet het er niet erg bewoonbaar uit in de omgeving van de slaapplaats. Nadat ik de stad uitben kom ik op een mooi breed pad ,weg van de grote drukke weg . Dat ik in Toscane toch wel een dingetje. Er lopen tot nu toe wel wegen van plaats naar plaats,maar er zijn niet of nauwelijks alternatieven te vinden die het lopen langs die drukke wegen kan vervangen. Je hebt de hoofdwegen en wat zijwegen naar gehuchtjes. Maar die zijwegen lopen niet door maar komen telkens weer terug op de grote wegen. Maar goed. De eerste km dus wel mooi rustig gelopen en na 11 km kwam ik toch op een drukkere weg uit. Dat duurde 5 km waarna ik bij een rotonde gelukkig de rustigste afslag kon nemen. Deze rustige weg (om de 3 min een keer een auto ) liep tot aan mijn slaapadres. Dus al met al viel het vandaag mee en was de route goed te doen!  Wat ik wel merk is dat ik toch wel zere voeten en pezen begin te krijgen. Vooral onder mijn tenen links begint de boel wel wat beurs te raken. Zolang ik wandel heb ik relatief niet zoveel last, maar na de pauzes moet ik telkens wel even door de pijngrens heen. Nu is het naar Rome nog maar 300 km dus dat gaat vast goedkomen. Ik heb wel vandaag besloten dat ik geen omwegen ga maken, maar iedere dag de wandelroute volg die me het snelst naar Rome brengt. Als ik  iedere dag zo’n 20 km loop, dan zou ik nog maar 15 dagen hoeven te wandelen. En ik heb nog 19 dagen , dus kan nog 4 dagen rust nemen..Dat gaat lukken. Eerst maar morgen weer verder richting San Gimignano, een echt historisch stadje waar vele pelgrims komen en waar de route SAN Francisci doorheen loopt. Vanavond lekker eten bij de boer hier. Met eigen producten. Dus dat wordt vast lekker en gezond. Vrijdag 4 mei Na een goede nachtrust in een perfect B en B in het centrum van Pisa weer verder richting Siena. Vandaag een wandeltocht van 26 km naar Ponsacco. De eerste km door de oude stad van Pisa richting de rivier. Vervolgens een prachtig pad over en langs de dijk van de rivier van minstens 10 km. (Zie de foto’s). Je ziet het prachtige Toscane zoals ik het me ook wel enigszins had voorgesteld. Mooie groene uitzichten, overal cipressen , mooie graanvelden , heuvels..De natuur is hier al behoorlijk veel verder dan in Nederland. De granen staan al volop op het land en reiken al tot volwassen hoogtes. Door de wind deed vandaag op sommige plekken het landschap nog toverachtiger aan. Prachtig gewoonweg. Het wandelen wordt dan weer geweldig om te doen. En pauzes hoef je hier niet te plannen Heb je zin aan koffie, dan hoef je maar een dorpje of stadje in te lopen en de barretjes bieden zich vanzelf aan. Het laatste gedeelte was weer langs een grote weg. Helaas een km of 4 zonder voetpad. En rijden we in Nederland stevig. Hier kunnen ze er nog wel iets meer van. Borden met 50 erop gelden hier niet blijkbaar. En zebrapaden hoef je in Italië echt niet zomaar over te gaan. Ze rijden gewoon door ook al sta je er op. Andere regels blijkbaar. En bij ieder wissewasje toeteren. Hoef je in Nederland ook niet te doen. Misschien een tip voor hier om de wegen beter te krijgen (echt dramatisch slechte wegen vol met gaten en scheuren) door het toeteren te verbieden en net zo hoge boetes eisen als in Nederland. Kunnen ze dat geld mooi gebruiken voor het verbeteren van het wegennet en het aanleggen van fiets en voetpaden… Morgen gaan we weer verder. 22 km richting Siena naar het dorpje Castelfalfi. Hopelijk weer een mooie route met weinig autowegen… Straks even 2 minuten herdenken. Laten we alstublieft deze herdenking in stand houden. Niet alleen voor de 2e Wereldoorlog . Maar laat het ook een moment van bezinning zijn voor al die oorlogen die we nog steeds iedere dag aan het voeren zijn over de hele wereld. De 2e Wereldoorlog mag dan voorbij zijn en Hitler verslagen. Maar vergeet niet dat er telkens weer Hitlers opstaan die hele volksstammen aanzet tot doden, vervolging en marteling. En waarom? Omdat we blijkbaar elkaars mening niet gunnen? Omdat we vinden dat de ander slecht is? Omdat we macht willen? Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen zou The Lau zeggen. En dat is ook zo! Fijne avond en laat het alstublieft netjes blijven straks om 20.00 uur! Donderdag 3 mei Vandaag gaan we dan eindelijk Toscane in en verlaten we de kust van Ligurgie. Helaas geen ontbijt bij het hotel, dus na en km maar eerst even een bakkie koffie en een broodje gescoord bij 1 van de vele koffiebars . Vanaf daar de route aangevangen. Een weg redelijk rechtdoor op de kaart richting Pisa. De eerste 10 km gaan mooi over bospaden en over een pad langs de spoorlijn. Maar vanaf 10 km kom ik toch op de drukke verkeersweg via aurelia terecht. 8 km in de berm lopen. Ik zoek op de kaarten naar alternatieven, maar die zijn er helaas niet. De laatste km gaan door Pisa en is de weg weer redelijk normaal. Een mooi B en B staat me na 24 km te wachten en nadat ik dagelijkse wasjes gedaan heb en me even gedouched toch snel even wat foto’s maken van die scheve toren .. Ik vind hem mooi. Groter dan ik dacht en inderdaad behoorlijk scheef. Minder vind ik de opdringerige mensen uit Afrika, die je werkelijk in iedere stad tegenkomt. Ze verkopen horloges, brillen en petjes en komen om de beurt hun waar aan je opdringen. De andere groep mensen uit Afrika staan je op te wachtten bij supermarkten en bedelen om geld. En ze lopen allemaal met de nieuwste Nikes aan en basketbalshirts of voetbalshirts, dure koptelefoons met muziek op dat via hun i phone gaat. Prima allemaal, maar ga dan niet zitten bedelen. Ik begrijp sowieso niet als je vlucht vanuit je eigen land naar Italië of Europa, dat je dan massaal met je maatjes op een pleintje gaat zitten met bier, wiet en een hoop geschreeuw, mensen lastig gaat vallen totdat er politie aankomt of dat je gaat bedelen bij een winkelcentrum of supermarkt. Is dat dan de verbetering in je leven die je zocht en niet kon vinden in Afrika? De komende tijd ga ik sowieso de grotere steden wat mijden. Ik merk bij mezelf dat ik de stilte van het platteland, de kleine dorpjes en kleine stadjes toch veel leuker vind om doorheen te lopen dan de mierenhopen van steden waar stank van auto’s, geschreeuw, getoeter etc het dagelijkse leven beïnvloed. Dus voor mij geen Florence. Ik ga mijn weg vervolgen richting Siena en morgen trek ik verder Toscane in richting Poncasso. Een mooi klein plaatsje 25 km verderop. Woensdag 2 mei Had ik vorige week de zwaarste dag. Vandaag had ik de natste dag..Het heeft de gehele dag gegoten. Gelukkig niet te koud en ook geen moeilijk parcours vandaag. Eigenlijk was het vanaf Ameglia even 2 km teruglopen, de brug over, 2 km weer richting boulevard en dan 30 km deze volgen. Een route langs alleen maar campings, hotels, winkels etc. Een soort Costa brava, maar dan op zijn Italiaans. Ik vind het eigenlijk onvoorstelbaar dat er zoveel restaurants, allemaal pizzeria restorantes, naast elkaar kunnen bestaan. Ik denk dat ik in deze 34 km wel 300 restaurants ben tegengekomen. Kun je volgens mij toch beter een restaurant in Twello hebben of een strandtent aan de Noordzee.. Het was wat km betreft ook wel weer genoeg vandaag. 34..weer teveel ingepland. Ga nu echt minder km maken per dag. Na 25 km is het echt wel pittig iedere keer voor de voeten. En het hoeft ook niet zoveel Titus, roep ik mezelf dan naar 25 km toe. Na deze natte dag , gelopen in mijn prachtige Poncho die me tot een soort quasimodo uiterlijk maakte, wordt het morgen als het goed is een droge dag naar Pisa. Dan zeg ik de kust vaarwel en duiken we dus Toscane in. Nog nooit geweest, dus ik ben benieuwd of het net zo romantisch is als beschreven in boeken en getoond in films…We gaan het komende week meemaken.. Dinsdag 1 mei Na even een rustpauze van 3 dagen zijn we vandaag weer verder gegaan met wandelen. De bergen zijn achter de rug. Mogelijk komen er in de komende weken echt nog wel heuvels en misschien zelfs wel bergen, maar zoals de route er nu uitzien blijven we de komende week redelijk in het vlakke. (Natuurlijk is het niet zo vlak als in Nederland, maar wel allemaal prima te doen ) Vandaag ging de route van La Spezia naar Ameglia. La Spezia is niet zo’n geweldig mooie stad. Het is een echte marine havenstad met ook veel overslagbedrijven. Een beetje een sfeertje van Den Helder. (Misschien doe ik Den Helder hiermee wel tekort). Al wandelend duurde het 6 km alvorens ik de stad uitwas.  Vooral in de buitenwijken ziet het er allemaal niet echt fris uit. Vieze straten, veel vuilnis en afval op straat en barretjes waar ik zelf niet gauw naar binnen zou stappen.. Nadat ik de stad uitwas begon de route over een mooie weg en door mooie natuur. Naast de weg voor het grootste gedeelte een goed wandelpad . Dus al met al een prima wandelroute. Het weer was minder. Het miezerde de gehele tijd en heb dan ook grote gedeelten met mijn mooie zwarte regencape gelopen. In combi met een temperatuur zo rond de 20 graden was dat wel redelijk zweten. De laatste km liep ik door een soort jachthaven en een soort landtong langs mooie jachten en zeilboten. Op het eind van de landtong lag mijn prima hotelletje voor deze nacht. Mooie schone grote kamer met zicht op het water (zie de foto’s), prima bed en goede WiFi. Naast het hotel een prima eettentje waar ik me vanavond tegoed ga doen aan een pinsa Romana. Een Romeinse Pizza zoals ze deze in Rome bereiden. Ik ben benieuwd . Morgen gaan we de tocht verder richting voortzetten naar Vireggio. Een geheel vlakke tocht langs de kust. Donderdag kom ik dan in Pisa aan, waar ik mijn b en b al heb geboekt op slechts enkele honderden meters van de Scheve Toren.. Oh ja, mijn voeten zijn weer redelijk hersteld. Alleen mijn linkerhak doet nog zeer..Maar dat komt vast weer goed de komende dagen. Fysiek weer helemaal in orde. 7e week update. Fysiek de zwaarste week Deze week was niet verwacht de zwaarste week wat wandelen betreft. Ondanks dat ik slechts 140 km gewandeld heb , waren het wel 140 bergkilometers. Dat betekende dus de hele week klimmen en dalen, minstens 10 %, maar ook zo’n 13 km echt klauteren omhoog en dus ook weer 13 km klauteren omlaag. En zo’n 1500 traptreden omhoog en omlaag. Ik houd al een tijd een gezondheidsapp bij die iedere dag uitrekent hoeveel je beweegt en ook hoeveel verdiepingen je per dag loopt. Normaal liep ik iedere dag zo’n 13 verdiepingen gemiddeld (ik woon in een huis met veel trappen) en dit zijn de resultaten van afgelopen week: maandag  17, dinsdag 74, woensdag slechts 33, donderdag 149 en vrijdag 328 (!). Geen wonder dat ik vrijdagavond geheel uitgewoond op mijn slaapadres aankwam. Mijn voeten onder de blaren, benen als beton, lichtelijk uitgedroogd (ik bespaar jullie graag de details waar je dat aan kunt merken en de symptomen ) en lichamelijk moe. Verder wat schaafwonden aan armen en handen van het uitglijden op sommige bergen. Vandaar dat ik er ook voor gekozen heb om even 3 dagen te herstellen. Ik heb gelukkig wat speling omdat ik tot nu toe meer km per dag heb gelopen dan gepland. Dus dat komt goed uit. Even herstellen om straks de laatste 450 km door Toscane, Umbrië richting Rome te maken. Het mooie van deze bergweek was dat ik de klimkilometers die ik had ingecalculeerd in Zwitserland en die door de sneeuw niet konden plaatsvinden ruimschoots heb gecompenseerd. Verder was het natuurlijk geen straf om kuststreek van Italië te lopen. Prachtige uitzichten, geweldige stadjes en het prachtige weer maakte deze week compleet! Dat het weer goed was en niet regende was wel een geluk. Had het geregend, dan had ik weer stukken met de trein moeten doen. Ik heb door nationale parken gelopen deze week die bij regen niet open zijn. Je kunt dan ook niet per voet over de weg lopen, omdat je dan door tunnels moet die alleen maar voor gemotoriseerd vervoer toegankelijk zijn. Het mooie van mijn verslagen is dat ik merk dat er heel veel mensen met mij meeleven en mijn verslagen lezen. Geweldig! Dank daarvoor. Maar wat ook opvalt is dat ik berichten krijg van mensen die ook een soort van voettocht maken. Ze schrijven me over hun soortgelijke levensvraagstukken en stellen zich kwetsbaar op. Mensen waar je het soms helemaal niet van verwacht. Mooi is dat. Weer een levensles. Ik dacht vaak dat ik redelijk uniek was wat betreft  alleen voelen. Maar veel meer mensen worstelen daarmee. Maar ook mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en die nu ook bezig zijn om tot nieuwe inzichten en keuzes te komen in hun leven. Het geeft mij een soort gevoel dat ik niet alleen ben. Ook de aandacht van mensen uit het verleden die ik al een paar jaar niet meer gezien heb en waar ik destijds een geweldige band mee had, reageren positief op mijn verhaal en alleen dat al heeft mij laten zien dat vriendschappen niet maar zo blijven bestaan. Daar hoort geven en nemen bij. En dat ben ik vast van plan om veel meer te gaan doen. Nog 4 weken wandelen. Nog 4 weken genieten , nog 4 weken nadenken en wijzer worden en keuzes maken. Ik heb er zin in. Zaterdag 28 april Vandaag eerst maar even wat uitgeslapen. Even alle kleding uitgewassen en er achterkomend dat ik wat kleding heb vergeten mee te nemen uit het vorige verblijf….Een shirt, broekspijpen van de afritsbroek en dat terwijl van mijn 2e afritsbroek een pijp al stuk was. Dus geen lange broek meer en geen shirt meer om evt. In de avond aan te doen. Dus vandaag maar eens gaan shoppen voor een lange broek en een shirt. Keer wat anders dan wandelen. Daar moet ik nu ook even niet aan denken, omdat de benen nog als beton voelen en de voeten behoorlijk pijnlijk zijn van de blaren van gisteren. De achillespees voelt wel weer perfect aan. Dat is dus een meevaller. Ik merk dat ik behoorlijk was uitgedroogd gisteren, gezien de symptomen (die bespaar ik jullie maar). Al met al lijkt het me even verstandig om een paar dagen rust te nemen. Ik heb voor dinsdag weer een wandeling ingepland. Vandaag, morgen en maandag herstel en genieten van het weer. NOg steeds 22 graden en zonnig..dus…niks te klagen. Vrijdag 27 april Vandaag was de allerzwaarste dag die ik tot nu toe heb meegemaakt tijdens deze tocht. Fysiek gezien althans. What a day…pfffff. Het begon vanochtend met de keuze welke app ik zou gaan gebruiken . Maps.me geeft over het algemeen routes aan die langer zijn en veel langs grote wegen en Pocket Earth stuurt je meestal over routes die prachtig zijn, korter ook, maar die vooral bedoeld zijn voor de mooie uitzichten, de toeristische plekjes en dat zijn vaak routes die je voor 1 dag prima kunt doen, maar niet voor een voettocht die iedere dag weer opnieuw verder gaat. Pocket Earth gaf een wandelroute aan van 24 km terwijl Maps.me mij een route voorschotelde van 34 km. Dat verschil was wel erg groot. Dit komt vooral omdat de route van Levanto naar La Spezia (einddoel van vandaag) door de bergen is en de wegen die er zijn alleen maar gedaan kunnen worden met auto. voetgangers en fietsers mogen niet door de tunnels. Dus toch maar gekozen voor Pocket Earth. En dat heb ik geweten. Na 4 km steigen over weer belachelijk steile hellingen over paadjes die er niet waren maar waar ik volgens die app wel heen moest bereikte ik na 1,5 uur de eerste top. Het was toen al zo’n 30 graden en het zweet gutste van me af. Bovenop die berg toch maar eens gekeken of ik niet beter via maps.me de weg kon vervolgen. En inderdaad gaf deze nu een route van nog maar 24 km to go aan, mooi langs de kust. Wel wat slingerwegen, dus dat beloofde wel klimmen en dalen, maar goed. Deze maar gekozen. Niet zo gevaarlijk als Pocket Earth, die je soms echt over te steile hellingen en randen laat gaan, waar je eigenlijk zonder gids of alleen niet moet gaan doen. Na 4 km klimmen en dalen (het pad liep op en neer maar goed te doen) kwam ik bij een hek, strak aan de kust. De ene kant de zee, de andere kant de wand van de berg. En achter dat hek zat ook de zee. Blijkbaar was de weg ingestort. Het enige wat ik kon doen is teruglopen…naar het punt waar ik was. Dus na 8 km was ik weer op het punt van 4 km wandelen en was dus nu in 3,5 uur wandelen nog maar 4 km onderweg…vloekend en tierend toch maar weer verder met Pocket Earth en de wandeling vervolgt met klauteren , zwoegen en steil afdalen over de bergen. Gelukkig kom je na iedere 2 uur wel in een dorpje waar je even op adem kunt komen en de water en eetvoorraad kunt aanvullen. Al met al na 10,5 uur kwam ik eindelijk bij mijn eindbestemming aan. De voeten kapot, handen kapot (een keer goed gevallen), zere benen alsof ik de marathon gelopen had en fysiek behoorlijk uitgedroogd. (De hele dag niet naar de wc geweest ondanks 5 liter water) . Ik ben gaan douchen, heb een liter water naar binnen gegooid en ben in slaap gevallen. Nu ik dit typ is het zaterdagochtend vroeg. De benen voelen nog steeds zwaar, de handen en voeten doen zeer van blaren en schaafwonden. Maar de bergen heb ik inmiddels gehad . Toch maar even rust nemen en me opladen voor de laatste 3,5 week richting Pisa, Toscane en uiteindelijk Rome. Ik heb tijd over , dus kan me permitteren om even bij te komen. Na het weekend gaan we weer verder! Donderdag 26 april Vandaag ging de tocht verder van Moneglia naar Levanto, De tocht kenmerkt zich langs de kust door kleine stadjes die telkens worden onderbroken door bergen die met hun uiteinden in de zee staan (uitspraak van Joan). Dat betekent dus steeds klimmen en dalen tussen de stadjes. Soms echt klauteren, andere keer weer met veel slingerwegende naar de top en ook weer op dezelfde manier dalen naar de stadjes toe. Wat je krijgt is prachtige rustmomenten in de stadjes en geweldige uitzichten als je eenmaal boven op de bergen bent (zie de foto’s).. Na het eerste stadje zag ik ineens een mooie tunnel. Op de kaart van mijn app kijkend zag ik dat deze niet stond aangegeven op de route als wandelpad. En dat klopte ook. Het was namelijk een tunnel dwars door een berg van 3,4 km, die alleen door auto’s genomen mocht worden. Bovendien was het een 1 baans weg, zodat om de beurt de auto’s van noord naar zuid mochten rijden en andersom. Ik kon de verleiding toch niet weerstaan en toen het stoplicht op groen ging en alle auto’s de tunnel inwaren, ben ik er als een gek achteraan gegaan. Omdat de tunnel 3,4 km lang was, wist ik dat het wel een paar minuten zou duren voordat de stroom wagens van de andere kant zou komen. En inderdaad na een paar minuten kwamen de auto’s. Ik ben toen in een nisje gedoken die telkens om de 100 m in de tunnel gehakt was en op mijn knieën de rij auto’s afgewacht. Ook 2 politiewagen reden mij voorbij. Daarna dus weer rennend verder. Het was pikdonker dus maar een beetje op de tast snel doorlopen tot de volgende stroom auto’s kwam. Weer waren er politiewagen bij…mmm. Steeds verder dook ik bij het passeren de nissen in. Om maar niet gezien te worden. En steeds harder ging ik lopen. Na eindelijk 3 km zag ik het licht aan de andere kant en met het hart in de keel en het zweet blank op mijn voorhoofd kwam ik de tunnel uit, aangekeken door verbaasde en wijzende automobilisten (ze wezen op het voetgangersverbod. Even voelde ik me weer een kwajongen die het toch geflikt had om zo een bergketen niet te hoeven lopen. De volgende berg toch maar weer gewoon bovenlangs gedaan. Ook wel zweten, maar dan puur fysiek en niet uit angst. Toen ik in het voorlaatste plaatsje aankwam was er echter weer een tunnel, maar nu speciaal voor fietsers en wandelaars. Weer zo’n 3 km lang . Maar nu mocht het en deze was verlicht. (Zie foto). Toen ik deze door was stond ik ook direct in Levanto , de plaats waar ik verblijf. Het een en ander betekende dat de tocht vandaag geen 23 km maar slechts 19 km duurde. Makkie dus, maar wel met het nodige angstzweet erbij haha. Morgen op naar La Spezia. Weer 33 km en daar neem ik weer even pauze om de voeten weer wat rust te geven . Daarna op naar Pisa. Woensdag 25 april Vandaag is het Bevrijdingsdag in Italië. Nationale feestdag, dus weinig verkeer op de weg toen ik vanochtend het hotelletje verliet. (Wat een slecht hotel trouwens…pffff) Er was zelfs geen ontbijt…Dus maar een appel als ontbijt genomen en een flesje water wat ik nog had. Rond 8 uur op pad gegaan. Het beloofde een dag met veel klimmen en dalen. En dat klopte…Na een km of 3 redelijk vlak kwam ik in een dorpje aan de kust waar zowaar een koffietentje al open was. Dus daar mijn nodige cafeïne naar binnen gewerkt. Vervolgens na 10 km langs de prachtige kust gelopen te hebben (zie de foto’s) was de 2e stop in een stadje, waar toevallig de ceremonie van de herdenking bezig was. Een pleintje vol mensen met een prachtige trompet die the last Post speelde. Indrukwekkend…Daarna ging de plaatselijke fanfare over in een feestelijke mars door het stadje. (Trouwens het werd gehouden bij een prachtig standbeeld , zie de foto. ) In dit stadje ook even de nodige vitamines via een fruitsalade en een banaan ingeslagen en even wat brood voor vanavond meegenomen, omdat ik verwacht dat ik ergens hoog in de heuvels zit en er geen verdere winkels open zijn. De laatste 8,8 km waren zoals gewoonlijk het zwaarst. 1 lange klim met een stijgingspercentage van gemiddeld 4 procent over de via Aurelia. Het was inmiddels middag en de zon scheen volop en de temperatuur ging naar 28 graden. Heerlijk, maar als er geklommen moet worden is dat toch wat minder….Daarbij komt dat ook de motorrijders massaal gebruik maakten van deze weg (geen vrachtauto’s dus lekker scheuren) en het dus behoorlijk uitkijken was..Maar rond half 4 was ik bij de bestemming en heb een prachtig appartementen, met tuin! En zicht op zee vanaf de Berg. Prachtig! Morgen op naar Levanto waar ik een B en B verblijf in het stadje zelf. Dus dan maar weer eens gezond en goed eten. Dinsdag 24 april Vandaag gaan we de tocht maken langs de kust richting Pisa. Op de kaart lijkt dat een niet zo’n grote afstand, maar in de praktijk is het wat wandelroute betreft (je kunt nu eenmaal niet langs 1 lijn wandelen) toch wel 200 km. Dus dat ga ik niet halen in 1 week. Zeker ook omdat er behoorlijke klimkilometers inzitten. Vandaag loop ik naar Rapollo. Een prachtig stadje aan de kust (zie de foto’s). De route loopt voornamelijk in de omgeving of via de Via Aurelia. Deze weg loopt langs de gehele route naar Pisa. Mijn routes wijken af en toe af van deze grote kustweg, zodat het ook periodes wat rustiger is wat verkeer betreft en bovendien niet zoveel stank van de scooters en auto’s. De route is wel geweldig wat uitzicht betreft. Je hebt constant prachtige plaatjes voor je die uitkijken over zee of over mooie stranden. Geen straf om zo een week te wandelen. Morgen zetten we de weg voort richting Moneglia, weer zo’n 28 km verderop de laars in….Morgen is het bovendien een nationale feestdag in Italië (Bevrijdingsdag), dus ik verwacht wat minder zwaar verkeer en hopelijk wel wat winkels en koffiebars open..Maar dat zien we morgen wel weer. Het weer belooft in ieder geval weer goed te worden . Zonnig en zo’n 25 graden…ik klaag zeker niet. Maandag 23 april Vandaag een relatieve rustdag in Genua. Even wat langer geslapen, laat ontbijten op de kamer en daarna even de stad in om het een en ander in te kopen. De schoenen die ik wilde laten verhakken doe ik toch niet. De hakken komen wel bij beide schoenen tot een einde, maar ik heb het gevoel dat ik het met deze schoenen nog wel ga redden  tot Rome. En daarna maak ga ik ze hoogstwaarschijnlijk laten verbronzen en maak er een fysieke herinnering van voor mijzelf. Wel even een groot winkelcentrum ingeweest om er wat toiletartikelen te kopen, een neus en oortrimmer 🙂 en daarna even doorgelopen naar een grote sportzaak om wat nieuwe sokken, een paar shirts en een Veiligheidshekjes te kopen. Hiermee voorkom ik hopelijk dat ze me de laatste weken alsnog van de sokken rijden als ik weer eens langs grotere wegen wandel. Al met al toch weer zo’n 15 km gewandeld. Weliswaar op mijn gemak met heerlijke pauzes, beetje rondkijken en relaxed te tijd nemend…Mooi dagje Genua! Zie ook de foto’s. 6e Week update: een pittig weekje in alle opzichten De zesde week wandelen richting Rome zit erop! Ik ben inmiddels in Genua (Geneva) beland. Een stad aan de Middellandse zee bovenin Italië. Het was in alle opzichten een pittige week. Na een week met mijn broer gelopen te hebben was het de eerste dagen weer wennen om in mijn eigen ritme en flow te komen. Het klinkt misschien raar, maar ik had voordat Henk kwam een maand alleen gelopen en je maakt dan voor jezelf een soort ritme in het dagelijkse doen en laten. En je hoeft alleen maar rekening te houden met jezelf. Toen Henk erbij kwam verheugde ik me er zeer op. Maar het was toch anders. Hij liep sneller bijvoorbeeld dan ik. Ik moest deze week echt 2 dagen weer wennen om in mijn eigen flow te komen . En om weer rust te krijgen in mijn hoofd en in mijn lopen. Henk gaf zelf ook aan dat hij gejaagd was omdat hij nog van alles moest doen en dit lopen er maar zo even tussendoor kwam. Dan sta je er anders in dan ik. Voor mij was het en is het een voettocht met een missie voor mezelf. En die werd dus in die week met Henk niet echt aan de orde gebracht. Terug naar deze week. Ik had dus even de slag niet meer en na 2 dagen was dat met het lopen wel weer terug. Wat gedachten betreft duurde dat langer. Zat ik voor die  tijd behoorlijk goed en helder over alles wat betreft toekomst, dat was na de week samen totaal even weg. Ik was de eerste dagen vooral bezig met mijn verleden . Nu geleidelijk aan komt het weer terug en ik hoop dat ik dat de komende resterende weken weer kan uitbouwen. De laatste 2 dagen kon ik in ieder geval wel weer meer over de toekomst nadenken en weten wat ik zelf wil, zonder de beïnvloeding van mensen om me heen. En dat was ook mijn doel van deze wandeling. Fysiek was het deze week pittig. Allereerst wat km betreft. Ik heb 211 km gelopen , wat meer is dan alle voorgaande weken. Het had ook te maken met de switch in het parkoers. Ik wilde via Milaan , Parma, Florence richting Rome. Maar deze week was in en rond Milaan geen enkele kamer te krijgen beneden de 300 euro per nacht. Dit omdat alles uitverkocht was door de grote Design week in Milaan. Ik heb er daarom voor gekozen om de route te verleggen richting Genua en van daaruit langs de kust naar Pisa en Luca te lopen. Dan door Toscane richting Rome. Wat km betreft is dat wat langer. Maar het compenseert zo mooi de gemiste km in Zwitserland. Wat klimkilometers compenseer ik ook behoorlijk. De kuststreek tussen Genua en Pisa is behoorlijk bergachtig (heb ik al gemerkt vandaag op zondag) , dus dat belooft een pittig weekje klimmen en dalen. De route afgelopen week was trouwens prachtig. Vanaf Zwitserland was het de eerste dagen door Lombardije en Piedmont vooral door uitgebreide graanvelden wandelen. De laatste dagen vooral door wijngebieden en bergachtige wegen richting Genua. En dat alles onder de stralende zon en 25 graden. Heerlijk! Mijn voeten en benen gaan perfect. Geen blaar te vinden, geen overdreven zere voeten meer en bovenal mijn schouder is bijna genezen. Nauwelijks nog pijn. Nog even terugkomend op het mentale en persoonlijke gedeelte. Als je zo dagelijks alleen aan het wandelen bent komen er vele gedachten en vele mensen langs in je hoofd. Mensen uit het verleden, familie, vrienden , ex geliefden. En dat alleen zijn maakt je soms ook kwetsbaar en emotioneel. Ik besef meer dan ooit hoe het komt dat ik alleen door het leven ga . Besef mijn fouten die ik gemaakt heb hoe dat zo gekomen is en hoeveel pijn ik soms mensen heb gedaan, zonder dat ik dat zelf doorhad. In deze weken alleen kun je ook gewoon heel erg in de spiegel kijken en zien wat er nu echt gebeurd is bij gebeurtenissen in het verleden . En dat maakte en maakt deze wandeling ook pittig. Ik weet dat ik het verleden niet kan veranderen, maar door eerlijk terug te kijken wat er nu allemaal gebeurd is en waarom ik bijvoorbeeld alleen door het leven ga , is niet altijd even gemakkelijk om daarmee geconfronteerd te worden. Maar wel goed voor de toekomst! Morgen de rustdag en dinsdag weer vol goede moed richting Pisa. Rome is nog best een eind wandelen… Zondag 22 april Vandaag de Etappe van Busalla naar Genua. Op de routeplanners een vrij eenvoudige en redelijk normale route richting zee. Maar dat viel dus even tegen… De eerste 15 km gingen weer goed. Mooie wegen, wel wat klimmen en dalen, maar prima te doen. En toen begon het. Ik had kunnen weten dat de routes van Pocket Earth vooral routes zijn die als eendaagse routes prima te doen zijn, maar niet als je al 1100 km gehad hebt en nog 600 moet. Dezelfde ervaring had ik al in Zwitserland en nu gebeurde me het wederom. Eerst een mooi glooiend pad, maar toen ik een km of 2 geklommen had werd het een bergpas en later een bergpaadje, met grote losse stenen, veel klauterwerk en bijna niet te belopen riggels. Teruggaan en op de route van Maps.me gaan lopen was toen al geen optie meer, omdat je dan helemaal terug moet over hetzelfde slechte pad. Dus maar doorgeklommen in de hoop dat het ooit weer naar beneden gaat en het uitzicht straks adembenemend zal zijn. Eenmaal boven viel het uitzicht helaas wat tegen. Had gehoopt op een prachtige view over Genua met daarachter de Middellandse zee. Maar het was wel een view over Genua , maar de zee was nauwelijks te zien.. De afdaling naar Genua was daarentegen net zo moeilijk als het klimmen. Niks mooie afdaling. Weer klauteren nu naar beneden en ik kwam ook nog midden in een hikinggroep terecht, die op een gegeven moment nauwelijks nog naar beneden durfde. Inhalen kon alleen door ze telkens vriendelijk te vragen of ik erlangs mocht. Beetje boze gezichten van de groep, maar anders had ik er nu nog gestaan. De gidsen van de groep moesten eraan te pas komen om de mensen naar beneden te krijgen. Op een plateau kon ik ze gelukkig allemaal voorbij en na nog een kwartiertje dalen kwam ik eindelijk op de verharde weg . Nog 2 km dalen richting het centrum en rond 16 uur was ik in mijn B en B . Mooi plekje, dichtbij het centrum. Mooie stad, zie de foto’s. Fysiek had ik het vandaag ook wat zwaarder en ik merk dat ik een behoorlijk zware 2 weken achter de rug heb. Morgen dus lekker een dag uitrusten. Daarna de tocht richting Pisa (150 km) , waarvan ik nu alweer dat het een week behoorlijk klimmen en dalen wordt. ROme is nog ver weg…. Zaterdag 21 april Vandaag een soort bergetappe. Vanaf het dorp waar ik vanochtend startte (Tassarolo, zie foto’s) werd het gelijk de heuvels en bergen in richting Middellandse zee. Deze kuststreek lijkt heel erg op die van bijvoorbeeld Noord Spanje,waar ook een dunne kuststreek is en waar Direct achter een soort bergrug ligt met heuvels en bergen tot zo’n max 800 meter hoog. Gelukkig was de route wel vooral door dalen, maar er moest wel behoorlijk geklommen worden. Ik ben toch tot max 573 meter hoog geweest, en dat vanaf 230 meter hoogte. Doe daar de warmste dag tot nu toe bij en het slot van de 14 daagse periode (ik heb tot nu toe telkens 13 dagen gewandeld en de 14e dag rust genomen.) dan begrijp je dat het vandaag wel af en toe pittig was. De wegen waren wel weer fantastisch. In het begin over kiezelwegen door de wijnvelden heen, later over smalle bergweggetjes en weer later over mooie brede wegen, waar op zaterdag enorm weinig verkeer overheen gaat. (Mooie motorwegen, dus wel veel motoren, maar dat vind ik wel mooi). Omdat ik niet eerder dan 17 uur bij het hotel kon inchecken heb ik vandaag een lange middagpauze gehouden. Het moeilijke daarvan vind ik om dan weer op gang te komen. Rond 16.15 uur was ik dan toch op de plaats van bestemming. Even een bakkie gedaan, wat boodschappen bij de lokale super gehaald en rond 17 uur het hotel in. De gebruikelijke rituelen uitgehaald (douchen, kleding wassen, eten klaargemaakt en dus dit verslag geschreven.) Ik heb hier supergoed internet, dus ga straks heerlijk een film kijken en op tijd naar bed. Morgen de 14e dag ga ik toch lopen  (26 km) om daarna even een paar dagen rust te nemen in Genua. Ik merk aan alles (voeten, vermoeidheid) dat ik even toe ben aan een korte pauze. Ook mentaal. De weken met jezelf zowel fysiek als mentaal tegenkomen is soms wel pittig en confronterend.  Op naar een lekkere filmavond en morgen een mooie tocht naar en een paar dagen bijkomen in Genova! Vrijdag 20 april Terwijl ik dit verslagje schrijf zit ik heerlijk op het terras voor het hotel. 25 graden in de schaduw (even nodig ivm wel erg veel zon vandaag) , een biertje erbij (vrijdagmiddagborrel ) en in een prachtig dorpje net in de heuvels die tot de zee reiken. Genua is nog 2 dagen wandelen. De overnachting was super . Mooie villa met een perfect ontbijt en een zeer gastvrije gastheer. Rond 9 uur op pad gegaan, weer op mijn gewone wandelschoenen. Ik hoop dat ik er mee tot Rome kan doen, omdat de hakken behoorlijk zijn weggesleten. Misschien ik Genua meer eens op zoek naar een hakkenbar…De eerste 15 km liepen langs prachtige graanvelden en over mooie landweggetjes. Af en toe een tractor die even moest passeren, maar verder erg rustig! Heerlijk. Na 17 km kwam ik het eerste stadje tegen waar ik heerlijk op een terras mijn koffie gedronken heb en weer 2 nieuwe waterflessen heb ingeslagen. Vanaf dit stadje werd het landschap ineens ook anders. Er kwamen wijnvelden, het werd wat heuvelachtiger en de omgeving veranderde in prachtig groene heuvels en uitzichten. (Zie de foto’s). Als je op de kaart van Italië kijkt zie je ook dat richting de zee er meer heuvels en zelfs kleine bergen komen richting de kust. Ik verheug me daarom zeer op de wandelingen van morgen en overmorgen. Wat me wederom opviel tijdens het wandelen was de troep die in de sloten en bermen ligt naast de wegen. Duitsers en Fransen kunnen er wat van, maar de Italianen lijken echt alles in de sloot te gooien. Ik ben tv’s, koelkasten, kasten, wasmachines, auto-onderdelen, heel veel plastic en gewoon vuilniszakken met rotzooi tegengekomen. Blijkbaar is afval hier duur en wordt het gedumpt. (Zie de foto ). Morgen op pad voor 28 km richting het stadje Busalla, Hotal Vittoria. Zondag nog een dagje van zo’n 22 km richting Genua en daar blijf ik dan even 2 dagen om te rusten en even te genieten van het strand, de zee en de stad. En om een nieuwe pet te halen, een neustrimmer te halen (de haren groeien uit de oren en neus haha) en de schoenen te laten verzorgen… Donderdag 19 april De slaapplek was perfect. Alleen was er geen ontbijt bij. Dus zonder koffie de weg op. Gelukkig had ik nog een appel als ontbijt en water. Na een km of 4 kwam ik in een dorpje waar een cafeetje zat. Koffie en een croissantje gescoord en weer door . De temperatuur loopt net als in Nederland deze week iedere dag naar zo’n 28 graden. Doordat ik in een zeer vlak gebied wandel (zie foto’s) staat er een heerlijke bries die zorgt dat het goed te doen is. Ik loop vandaag een keer weer op mijn hardloopschoenen, omdat de drukpunten in de Lowa’s wel erg aanwezig zijn de laatste dagen op en onder mijn voeten. Met de runnigschoenen geen centje pijn. Na een lange pauze van 45 minuten in het stadje  Sale ook maar even naar de lokale supermarkt om weer wat eten in te slaan voor vanavond. Wederom zit ik in een plaatsje straks waar niet echt heel veel leven in zit. Geen café of eettentje te zien op de kaart . En dat klopte ook toen ik in Lobbi aankwam. Een prachtige kamer in een mooie villa. Morgen gelukkig wel ontbijt. De route gaat dan verder richting Genua (Genova) en kom ik als het goed is uit in het plaatsje Tassarolo in de regio Piermonte. Het belooft weer een zonnige dag te worden en hopelijk net zo’n mooi parkoers als vandaag! Woensdag 18 april De dag begon met het feit dat alle kleding die ik gisteravond gewassen had nog zeiknat was. Dus maar in een plastic zak bij de rugzak in. Na het ontbijt begon ik de wandeldag rustig met eerst door het stadje Vigevano. Na 2 km kwam ik op de grote weg en deze zou ik dus weer zo’n 4 km moeten volgen. Dus op de kaart een mooiere route gezocht die me langs prachtige velden liet lopen. En onverhard. Na 10 km kwam ik in een prachtig dorpje waar ik mijn eerste cappuccino en weer wat flesjes water gekocht heb. Kost echt bijna niets tov de voorgaande landen. Nog geen 3 euro totaal. Na een kwartiertje op het terras gezeten te hebben kwam een oude man naar me toe en vertelde enthousiast iets in het Italiaans. En dat ik even moest wachten… Na 5 minuten kwam hij terug met een button met daarop een pelgrim die naar Rome loopt met daarop St Francisci . Hij groet me hartelijk en ik dank hem voor dit kleinood! Zit nu op mijn tas ! De weg vervolgend kom ik langs heel kleine en verlaten dorpjes (zie foto’s). Zouden dit die dorpen zijn waar je wel eens van hoort die geheel leeg staan en voor niks kunt overnemen? Het ziet er in ieder geval wel verlaten uit. Na 25 km kom ik in een stadje en neem daar weer een bakkie. En weer water, want het is bloedheet (richting 30 graden) De wegen zijn perfect vandaag en de laatste 9 km zijn eigenlijk ook prachtig. Ik kom over een soort Delta met een rivier die ongeveer 500 meter breed is. Een hele oude stalen brug met kinderlokkers erop en waar alleen stapvoets en niet met vrachtwagens overheen gereden kan worden. Ik loop langs de zijkant over het voetpadgedeelte. Prachtig. Na de brug kom ik al bijna op de plaats waar ik vannacht slaap. Een perfect B en B die bovendien een wasmachine en droger hebben. Dus maar gelijk even van de gelegenheid gebruik gemaakt en de gehele inhoud van de rugzak uitgewassen inclusief de kleding van vandaag. Mooi weer alles superschoon. Morgen ga ik mijn weg vervolgen naar het plaatsje Lobbi. Dat is in de richting van Genua. Ik heb de kaart nog eens bekeken en besloten om richting de echte Franciscus route te gaan. Deze loopt via Genua, Pisa ( ook mooi om een keer die toren te zien), via Toscane richting Rome. Dus even naar de kust, even langs de kust, dan weer het binnenland in (Toscane) en vervolgens Rome. Vanaf mijn locatie nog zon 650 km. Goed te doen lijkt me in 5 weken. Maar eerst morgen! Dinsdag 17 april Het is weer een prachtige zomerse dag in Lombardie! Ik vertrek rond half negen vanaf mijn Bed & Breakfast en ga vandaag voor een tocht van zo’n 38 km. De eerste 25 km lopen fantastisch. Iedere 10 km kom ik een koffietentje tegen en vanaf 21 km loop ik door een prachtig natuurreservaat tot aan 32 km…Mooie dorpen onderweg (zie foto’s) en de zon maakt er een echt feest van. Het lopen gaat ook geweldig. Nergens pijntjes. De schouder wordt iedere dag wat beter, dankzij de olie die ik van een vriendin heb gekregen. Goed spul! Ik smeer me een ongeluk om geen verbrande huid te krijgen en als je de foto ziet van mijn benen (zie foto’s) is dat aardig gelukt. De laatste km waren weer behoorlijk vervelend. Het liep langs een weg zonder fiets of voetpad en de vrachtauto’s, motoren en auto’s raasden rakelings langs me heen. Maar onderhand ben ik dat wel gewend , dus gewoon in de berm en dan maar wat zwaarder. De laatste 2 km gingen weer door de stad richting mijn afgesproken B and B. Maarrrr. Op het adres aangekomen geen Bed en Breakfast te vinden. Een winkel met daarboven 3 appartementen die leeg (!) staan en te koop. Ik de contactpersoon gebeld, blijkt het een fake nummer te zijn uit de USA. De foto van de gastvrouw blijkt ook een nepfoto te zijn die zo van internet is geplukt. Gelukkig is mijn creditcard beschermt . Ik heb Airbnb gemeld dat dit een fakeadres is en hopelijk ontvang ik mijn geld terug. Maar goed, daar sta je dan met je rugzak en 40 km achter de kiezen. Het enige hotel in de buurt die nog een kamer vrij had is een luxe hotel in de binnenstad met nog 1 kamer vrij. Wel 199 euro…Toch maar geboekt, want anders wordt het onder de brug slapen…Gelukkig wel een bad, internet, tv, luxe ontbijt morgenvroeg dus niet nadenken en accepteren. De hele week dan maar water en brood eten ter compensatie. Morgen gaan we vrolijk weer verder en toch maar weer een Bed and Breakfast geboekt, omdat er in de gehele regio gewoonweg niets anders te krijgen is ivm de Designweek in Milaan. Op naar Cornale, een heel klein plaatsje nog steeds in Lombardije (vlakbij Pavia. Het wordt vast een mooie dag! Maandag 16 april Vandaag de wandeltocht weer verder alleen voortgezet. Henk vliegt vanavond om 20.00 uur weer naar Amsterdam. Na nog een foto met hem (zie de foto’s), een perfect ontbijt van onze gastheer van Villa Pucini ben ik weer op weg gegaan naar mijn b en b adres in Lainate. Via een mooie weg met overwegend voetpaden, landweggetjes en slechts kleine stukjes gevaarlijke weg zonder voet of fietspad kwam ik rond 16.30 uur bij mijn slaapplek aan. De route was niet alleen mooi, het liep ook gewoon lekker. Het geheel was vlak , de zon scheen en voor het eerst deze reis was het echt warm. De temperatuur liep op naar 28 graden. Dus korte broek aan en alleen een shirtje en Jack. Morgen gaat het jack ook nog uit als het weer zo’n prachtige dag wordt. Morgen wilde ik eigenlijk naar Milaan, omdat het internationaal Design week is. Maar er is werkelijk geen kamer en bed meer te krijgen in de gehele omgeving van Milaan. Ja, kamers boven de 300 euro, maar dat wordt me te gortig. Vandaar besloten om morgen de route naar het  zuidwesten te  kiezen richting Vigevano. Vandaar ga ik met een boog om Milaan heen deze week. Via Pavia en Piacenza zal ik dan misschien nog over een mooiere en rustige route richting Parma gaan. Het voordeel is  dat ik alle tijd heb. Het wordt wel een lange loop weer, omdat dit het eerste enigszins betaalbare nachtverblijf was wat ik kon boeken. 37 km, maar volgens de routeplanners wel een mooie..dus heb er zin in voor morgen! 5e Week update: Zwitserland in 1 week! Het is inmiddels zondagavond 15 april. We slapen in een prachtige Villa in een prachtig dorp in Lombardije (Italië). Voor mijn broer Henk de laatste nacht voordat hij weer teruggaat naar Nederland. Hij kwam vorige week zaterdag mij vergezellen bij mijn voettocht . In Basel vertrokken we zondag 8 april voor een korte wandeling van 16 km. Het was wel direct een vuurdoop voor Henk, maar ook voor mij. Anders dan in de Elzas en de Eifel zijn de heuvels hier toch gauw bergen in Zwiterland . Deze zondag direct een klim waar we letterlijk met handen en voeten naar boven moesten klauteren. Dit doen we niet weer spraken we af. Te stijl en ook nog gevaarlijk ook. De volgende dag vanaf Buren naar Zofingen maar een lange tocht geboekt. 37 km. En dat hebben we geweten…..De route liet ons wederom klauteren naar een Bergkam van zon 1200 meter hoogte, waar af en toe de sneeuwresten nog lagen. Bovendien was de klim nog gevaarlijker en steiler dan de dag ervoor. Eenmaal bovenop verklaarden we ons beiden voor gek dat we dit gedaan hadden. Het was bovendien best link, omdat het paadje wat er liep eigenlijk geen pad meer was. Behoorlijk uitgeput kwamen we dan ook boven. De afdaling was iets minder steil, maar door de vermoeidheid ook geen makkie. De laatste kilometers werd er weinig meer gezegd en moe kwamen we deze 2e Zwiterlanddag aan in ons slaapadres. De dinsdag was een relatief gemakkelijke etappe (ook wel klimmen en dalen, maar over min of meer normaal begaanbare wegen). Daarom de woensdag toch maar weer een wat langere etappe gepland naar Luzern (Kriens). Deze tocht van 34 km was in den beginne prima te doen maar naarmate Luzern dichterbij kwam, werd het klimmen ook steeds meer, met als hoogtepunt de klim naar het Hotel, wat ver boven Luzern uitstak. Prachtig uitzicht, maar weer behoorlijk kapot aangekomen. Hier werd ons ook verteld dat de voettocht verder niet meer te doen was. Sneeuw en het hooggebergte bieden in april geen omstandigheid die dat toelaat. Daarom hebben we na overleg met de VVV van Luzern besloten om de tocht voort te zetten vanaf Bellinzona, een stad net gelegen na de Gotthardtunnel. De tunnel die ervoor zorgt dat we het hooggebergte voorbij zijn. In de zomer had deze tocht evt. Per voet gedaan kunnen worden, maar dan nog zou het een tocht zijn die eigenlijk met een gids dient te gebeuren. Door deze actie zijn we dus ipv 2 weken in 8 dagen door de Alpen getrokken. Op vrijdag, zaterdag en zondag hebben we weer te voet de laatste bergen en dalen overwonnen. Na het veel te dure Zwitserland ( kamers niet goedkoper dan 60 euro, eten megaduur, drinken nog veel duurder (flesje water 4 euro 90) gaat dus de reis nu verder via Milaan, Parma, Florence, Toscane, Umbrië richting Rome. Nog zo’n 650 km te gaan in 40 dagen. Het een en ander betekent dat ik vanaf nu weer alleen de reis ga doen. Het betekent ook dat ik wat tijd gewonnen heb en nu extra veel tijd heb om te genieten van het prachtige Italië en hopelijk het prachtige weer. Persoonlijk was deze week wel even schakelen. Ik verheugde me op het feit dat mijn broer met me meeliep. Maar ik moest toch ook wel wennen aan het feit dat je dan samen bent en wordt beïnvloed . Nu ken ik Henk het best als broer en weet hoe hij over zaken en dingen denkt. Bovendien merkte ik dat hij in een ander gemoed deze week meeliep. Ik was al 4 weken onderweg en hij zat in een stadium die ik de eerste week ook had. Weinig rust in zijn hoofd en meer gehaast dan ikzelf. Het aanpassen voor hem, maar ook voor mij aan hem viel niet altijd mee. Persoonlijk ben ik blij dat ik weer de reis op mijn manier kan voortzetten. Dan kom je ook zelf meer tot rust en kun je zonder beïnvloeding jezelf vormen. Ik heb zin in de komende weken Italië !! Zondag 15 april Vandaag een tocht van 22 km op het programma . Vanuit het hotel gaan we direct 8 km de grote en enige weg op richting Varress. Een weg zonder fiets of wandelpad. Dat betekent dus zoveel mogelijk links of rechts lopen en achter elkaar. De fietsen en auto’s rijden ons bijna de broekspijpen eraf, maar na 1,5 uur wandelen komen we gelukkig in een stadje, waar we even de stoep kunnen opzoeken . Na een cappuccino en vers water de weg weer verder richting Venegono Superiore. Een prachtig villaachtig dorp in Lombardije (zie de foto’s). We arriveren er rond 14.00 uur. De Villa Pucini, waar we de overnachting hebben, lijkt wel een museum. De man des huizes vertelt ons vol enthousiasme over zijn opa en vader, die beiden vioolbouwers waren en een winkel hadden in Milaan. De opa heeft de viool gebouwd waar Pucini zijn grote meesterwerken op heeft gemaakt. In het huis hangen ook verschillende manuscripten, brieven en foto’s van Pucini. Het huis ademt een prachtige romantische sfeer uit, waarbij het lijkt alsof het huis en de inrichting in 150 jaar niets is veranderd. En allemaal tiptop onderhouden! Henk zal hier zijn laatste nacht samen met mij doorbrengen. Hij gaat morgen via Malpensa Int. AirPort Milaan weer terug naar Nederland. Hij heeft in totaal zo’n 196 km meegelopen . Van Basel naar Luzern, toen van Bellinsona (na een korte treinreis door de Gotthardtunnel ) naar Lombardije in Italië. Een tocht van iets meer dan een week. Morgen vervolg ik de weg naar Lainate, een voorstad van Milaan. De komende week zal ik mijn tocht voortzetten richting Parma. De zon tegemoet ! Zaterdag 14 april Italie is bereikt!! Vanmiddag rond 13 uur liepen we vanaf Oliglio (vlakbij Lugano), langs het Luganomeer Italië binnen. De streek waar we nu zijn beland is Lombardije. Prachtige Italiaanse dorpen en stadjes. Komt daarbij het prachtige weer, de bergen, meren en rivieren en het plaatje is geheel kloppend met wat ik had verwacht. Inmiddels aangekomen in het Hotel (Valganna). Een mooi oud en statig Hotel, waar ik dan wel de bovenste kleine zolderkamer heb, met een enigszins doorgezakt bed. Maar de prijzen zijn in ieder geval weer een stuk lager dan in Zwitserland. Morgen wandelen we nog 1 dag samen (mijn broer Henk en ik) en daarna vervolg ik mijn weg weer verder alleen….. We wandelen zo’n 21 km naar Venegono Superiore, een plaatsje richting Milaan. We overnachten daar bij Villa Pucini..Een oud huis van een vioolbouwer die daar kamers verhuurd. Lijkt me prachtig. Maandag zal ik dan mijn weg vervolgen naar Milaan en verder. Henk neemt dan de trein naar Malpensa Int. AirPort en vliegt dan weer terug naar Holland. Op naar weer 5 weken mijn eigen weg volgen door Italië! Vrijdag 13 april Nadat we het te dure hotel (samen moesten we een behoorlijke rekening betalen, dus dat soort gein doen we nooit meer) hebben we verlaten zijn we richting Oliglio gelopen. Eerst een heel lang stuk langs een rivier. Vervolgens de brug (bleek een spoorbrug die niet mocht worden gelopen ) genomen om bij een dorpje een kop koffie te kunnen scoren. (We moesten daarvoor wel eerst weer 1,5 km teruglopen, omdat we volgens een aardige mevrouw die met haar paard met ons meeliep de weg naar dat restaurant wist). Daarna begon het klimmen. Een klim over een prachtige oude Romeinse weg (zie foto’s) naar een top van rond de 1000 meter. Vanaf daar konden we de weg richting Oliglio volgen. Uiteraard waren de laatste 3 km weer klimmen (blijkbaar liggen alle betaalbare B en B ‘s op bergen en heuvels). Maar rond 15.30 uur een prachtig huisje in het oude Oliglio bereikt. Als het goed is was vandaag ook de laatste regenachtige dag en gaat het met het weer de komende dagen een stuk beter worden. Dat wordt dus korte broek aan..Morgen gaan we de laatste etappe in Zwitserland lopen. We eindigen als het goed is na 23 km in Val Ganna, een stadje net over de de grens van Zwitserland en Italië. Vanaf daar nog 2 dagen wandelen naar het vliegveld van Milaan. Donderdag 12 april Na een behoorlijk ontbijt (maakt toch wel iets van het slechte hotel goed) zijn we afgedaald van de berg richting Tourist Information Luzern. Daar werd ons verteld dat het een moeilijk verhaal gaat worden om in deze tijd van het jaar (we zijn gewoon te vroeg) over de Gotthard pas te komen. De pas is nog gesloten en we kunnen evt nog wel doorwandelen naar Altdorf, maar dan alleen door gebruik te maken van de veerboten die her en der over de meren bij Luzern varen.  De bergen zijn te gevaarlijk om zonder gids en zonder de benodigde klimervaring te nemen. Na een kop koffie en overleg besloten om de route dan maar per trein te vervolgen richting Bellinzona. Vanaf deze plaats, net voorbij de Gotthardtunnel, is het weer te bewandelen richting Italië. Wachten tot de pas open is is geen optie, omdat dat maarzo eind mei kan worden. Rond 13.00 uur de trein genomen en na 100 km treinreis waarvan grotendeels door tunnels kwamen we aan in Bellinzona. Daar nog wel even 5 km gelopen om bij ons hotel te komen. Het grappige is wel dat we ineens van een Duits ~Zwitserland naar een Italiaans Zwiterland zijn gegaan. Werd er vanochtend nog dialect Duits gesproken, nu is het alleen maar dialect Italiaans. Morgen gaan we weer wandelend verder richting Lugano. Milaan is nog 100 km. Henk zal me de komende dagen nog begeleiden en dan gaan we de route door Italië aanvangen. Een week sneller dan gepland door deze onoverkomelijke actie . Het betekent wel dat ik ipv 28 km per dag nu mijn dagritme kan aanpassen naar gemiddeld 23 km per dag wandelen. Woensdag 11 april Vandaag de route naar Luzern gemaakt. Eigenlijk het cruciale punt in Zwitserland om te kijken hoe we door het centrale massief van Zwiterland kunnen komen. De Gotthard is gesloten en de enige mogelijkheid om straks door het hooggebergte te komen is via de tunnel van Luzern naar Bellinzona. Bellinzona ligt aan het einde van de langste tunnel ter wereld. Eerst vandaag dus maar van Willisau naar Luzern wandelen. Een tocht van 33 km door het nog relatief laaggebergte. Tot 27 km was het dal, maar toen kwam toch nog even de slotklim van 6 km. Behoorlijk gebroken wederom kwamen we bij het Hotel aan (Himmelrich), wat een geweldig uitzicht gaf over de stad Luzern. Het was een pittige dag, dus na het eten maar gauw slapen in het overigens behoorlijk slechte hotel. Morgen gaan we een korte wandeling maken naar de Tourist Information in Luzern stad (5 km) om ons daar te laten informeren over de mogelijkheden om in deze tijd van het jaar de andere kant van de Alpen te bereiken. Dinsdag 10 april Vandaag weer met een nieuw elan gestart aan de route van Zofingen naar Willisau. Een route die ons volgens de naviagaties mooi langs een riviertje leidt. En dus vlak. En dat kloptte. 21 km Mooie route die via een aantal dorpjes ons al rond 14 uur bracht bij onze slaapplek. Een b&b hotel in Willisau. Eten gehaald bij de supermarkt wat we hier vanavond kunnen gebruiken. Morgen gaan we op pad richting Luzern en komen dan echt vanaf dan in het hooggebergte. ZOals het er nu uitzien is de pas waar we dit weekend overheenmoeten nog gesloten ivm de sneeuw. We gaan het meemaken hoever we kunnen komen. Maandag 9 april Vandaag gingen we vol goede moet op pad richting Zofingen. We hadden zo’n 36 km voor de boeg, dus op tijd weg. Prachtig weer, zonnetje en de eerste 4 km gingen geweldig. En toen begon het..Even flink klimmen, omdat we de wandelroutes hadden gekozen. Stijle asfaltweggetjes omhoog en weer omlaag. Bij 15 km de eerste stop met koffie. En toen  begon het..de wandelroute liet ons over bergen en bergkammen lopen, waarbij je echt met handen en voeten omhoog moest klauteren, langs randen met een steile afgrond die ik normaal nooit zou hebben gekozen. Maar als je a zegt, kun je ook gewoonweg niet meer terug. Nadat we in 1,5 uur slechts 3 km hadden afgelegd, sneller lukte gewoonweg niet, waren we beiden toch wel enigszins buiten adem en totaal zeiknat van het zweet door de inspanningen. En dan loop je boven op zo’n bergrand. Maar je moet ook weer naar beneden. Dus ook steil naar beneden, waar je telkens weggleed over de bladeren en alleen remmend de weg kon vervolgen. Na 26 km kwamen we eindelijk op wat normalere wegen in het dal waar je enigszins fatsoenlijk kon lopen. Deze route hadden we dan ook beter kunnen kiezen en gaan we de komende weken in Zwitserland ook niet meer van afwijken. Na een dag ploeteren kwamen na 12 uur wandelen eindelijk aan bij ons B en B. Snel douchen, even wat eten in een nabij gelegen restaurant en toen maar vroeg slapen. Door het geklim en de keuze om toch maar door de dalen te lopen kwamen we in totaal op 41 km deze dag. Teveel voor een doortocht door het Zwitserse land. Morgen een kortere  route door het dal richting Willisau. Zondag 8 april Na het ontbijt en het uitchecken gaan we op pad voor onze eerste tocht door Zwitserland. De eindbestemming voor vandaag is B en B in Buren. Volgens onze routeplanners of 21 km (maps.me. ) of 15,6 km (pocket.earth) Wij kiezen voor het laatste. Mooi kort..Maar oh jee. Wat zwaar. Pocket Earth denkt waarschijnlijk dat we een soort klimgeiten zijn die graag iedere heuvel, berg en dal willen lopen. Na een km of 5 zijn we al zeiknat bezweet (het is warm) omdat we al zo’n 400m geklommen hebben. Sommige stukken waren echt boven de 20% en op bospaadjes die nauwelijks te lopen waren. Gelukkig kwamen we na 7 km op een wat vlakker gebied waar ook een koffie tentje zat. Vanaf daar toch maar de Pocket Earth route vervolgd wat resulteerde in even zo steile afdalingen op even zo slechte bergpaadjes. Maar we hebben Buren bereikt. Uiterst gastvrije mensen die perse graag met ons een drankje willen doen op hun terras. Mooie kamers, dus een prima verblijf. Morgen gaan we verder. Dan een iets grotere afstand, anders komen we nooit in Rome aan… Zaterdag 7 april Vandaag is een rustdag. Mijn broer Henk komt rond half 4 aan in Basel. Zelf verken ik de stad even in de ochtend. Prachtige stad met veel mooie oude gebouwen. Ik drink een cappuccino op een terras, ga wat nodige inkopen doen (zooltjes voor de schoenen, wasserette bezoek) en wacht rustig af tot mijn broer hier is. Wanneer hij er is gaan we even wat drinken, eten en dan op tijd naar bed. Zwitserland wacht op ons. Morgen gaan we van start! 4e Week update: Zwitersland is bereikt! Zwitserland is bereikt. Vrijdagmiddag wandelde ik onder de prachtige voorjaarszon het mooie Basel binnen. Een prachtige stad aan ongeveer het beginpunt van de Rijn (zie de foto’s). Inmiddels staat de teller op 720 km en zijn er ongeveer nog 950 te gaan. Komende week gaan we over de helft. We, omdat mijn broer Henk me komende week (en mogelijk nog langer) gaat vergezellen bij mijn tocht. Toch wel een prettige afwisseling van het alleen op pad gaan. De laatste week merkte ik dat ik behoorlijk op ma begon te lijken (de familie snapt wel wat ik bedoel). De gesprekken met jezelf zijn prima om je gedachten op een rij te zetten en om eens na te denken over het verleden, het heden en de toekomst. Deze week kwamen in mijn gedachten vooral de familie, vrienden en oude liefdes langs. Hoe ik daar mee omgegaan ben en hoe ik dat in de toekomst misschien toch beter kan aanpakken. Het is toch wel handiger als je een leven met liefde, waardering en aandacht voor elkaar nastreeft daar dan ook zuinig op te zijn. En niet altijd kiezen voor weglopen. Misschien is dat voor mij wel een wijze les die ik de afgelopen weken heb gevormd. Nu straks de uitvoering nog. Daar ga ik de komende weken het met mijn broer eens over hebben. Fysiek gaat het ook steeds beter. Mijn voeten doen steeds minder pijn . Natuurlijk ben je na bijvoorbeeld een 30 km + dag wel klaar met dat wandelen, maar de volgende dag is alles weer tiptop hersteld. Mijn schouder is nog wel steeds een punt van aandacht. Met wat iboprufen en pijnstillers is het prima te doen, maar beter is dat de tas weer gemaakt is en ik de komende weken de schouders kan ontlasten. De route van afgelopen week was prachtig. Ondanks het afwisselende weer (de ene dag regen, dan weer zon, dan weer heel veel wind) liep het fijner. De paden waren mooi. Door bossen, over velden, door wijngaarden, langs mooie kabbelende beekjes en riviertjes. Door mooie wijndorpen. Echt schitterend. En dat dankzij de app die ik de laatste week gebruik. Pocket Earth. Hiermee kun je dus ook off line routes lopen en maken. Deze App weet zoveel mogelijk de grote rijkswegen te vermijden. Ik kreeg deze app via een tip van een mevrouw die me volgt en die zelf in juni ook naar Rome gaat wandelen. Dank hiervoor! Wat me wel even van het hart moet is de ontzettende rotzooi die langs de wegen ligt. Het is allemaal plastic, glas, vuilnis, etc etc in de sloten en bermen. Blijkbaar zijn er veel mensen die gewoon maar alles uit hun auto naar buiten gooien. De auto lekker schoon en wat er in de berm ligt interesseert hen blijkbaar niet.  En wat me opvalt is dat rokers bijna allemaal hun peuken gewoon op straat droppen. Alsof de wereld een asbak is. Filters vergaan niet in de natuur. En plastic en andere rotzooi ook niet! Eigenlijk zou iedereen die dit gedrag bij zichzelf herkend eens een paar dagen moeten gaan wandelen langs ‘s onze mooie wegen. Ik denk dat je dan een vuilniszakken in de auto maakt en als je rookt de peuken in de asbak doet. Laten we met zijn allen iets zuiniger zijn op onze mooie planeet . Een andere overweging is toch ook wel anders gaan autorijden. Ikzelf rijdt in een behoorlijke brandstofslurper, weliswaar LPG, maar als je ziet hoe je eruit ziet na een dag langs de wegen gelopen te hebben met veel auto’s is niet normaal. De kleding zwart van de roet en bovendien de stank van verbrande brandstoffen ruik je de gehele dag.  Mogelijk wordt het toch tijd om geleidelijk aan eens over te schakelen op elektrisch rijden. Komende week gaan we Zwitserland in.  Vanaf Basel richting Luzern. Ik ben benieuwd hoe het ons in de bergen vergaat. Maar dat laat ik jullie komende week via de dagverslagen op de website www.startfinish.nl graag weten. Vrijdag 6 april Na de lange tocht van gisteren was het vandaag een makkie. Ik hoefde maar 14 km te wandelen en kon kiezen uit de routes van Maps.me die me altijd de simpele routes langs grote wegen laat lopen of de route van Pocket Earth die meestal wat mooier zijn. Vandaag maar eens de easy way gekozen en dus voor maps.me. Zij liet me in eerste instantie vanaf het smerigste hotel waar ik tot nu toe geslapen heb (wat een oude vieze en kapotte zooi) een mooi zandpad lopen richting het vliegveld. Alleen na 2 km wilde maps.me me de landingsbaan opsturen. Blijkbaar had het vliegveld de grond en wegen opgekocht en was dit bij maps.me nog niet bekend. Stond ik daar voor een hek. Avontuurlijk en eigenwijs als ik ben heb ik toch besloten om langs het hek mijn route te vervolgen, wat resulteerde in een uur lang een gevecht met doornstruiken, lopen langs de snelweg, lopen door een soort afgraving, hekken die op slot zaten en waar ik via een omweg langs moest klauteren en over een verlaten spoorlijntje lopend . Ik kwam uiteindelijk wel waar ik wilde zijn. Weer op de route. Maar zeiknat bezweet en toch opgelucht, omdat ik niet hoefde terug te lopen. Had in principe geen afstand verloren. Maar echt gemakkelijk was het niet. Wel weer een leuke uitdaging en ik moest ook wel lachen in mezelf toen ik aan het worstelen was langs de snelweg door stuiken en doornen… Na  6 km kwam ik weer op de normale route en kon ik via een mooi voetpad en fietspad St. Louis bereiken. St. Louis is de voorstad van Basel. Of eigenlijk de Franse kant van Basel. Het leek echter wel of ik in Istanboel of Marokko was terecht gekomen. Niets ten nadele van deze steden en landen, maar het karakter van St. Louis lijkt me niet geheel juist weergegeven als je er doorheen loopt. Anders werd het ineens toen de grens van Zwitserland eraan kwam. Via een soort checkpoint Charlie mocht ik doorlopen Basel in. En gelijk was het sfeertje anders.  Een prachtige stad met mooie gebouwen, nieuw en oud en met de Rhein (Rijn) hier prachtig doorheen lopend. Al met al is Zwitserland bereikt en gaan we (mijn broer en ik) vanaf zondag de tocht door Zwitserland voortzetten. Ik ben benieuwd. Morgen een rustdag. Basel is in ieder geval bereikt! Donderdag 5 april Vandaag de 700 km grens gehaald! Daarvoor moest ik wel even 46 km wandelen vandaag, nog 3 meer dan ik had verwacht…( dit kwam vooral omdat de routeplanners me niet door de centra van de dorpen laten gaan, maar er omheen. Dus moet je soms even wat extra km maken voor een bak koffie . Vol goede moed stond ik vanochtend op. 43 km (later dus 46) stonden op het programma met droog weer volgens de weergoden . Maar deze waren mij niet goed gezind. Vanaf km 4 tot 44 heeft het bijna aansluitend geregend. Dan weer heel miezerig, dan weer hard en soms weer even droog. Heb dus wel een keer of 6 mijn regencape aan en uitgetrokken. Het fijne van een regencape is dat je zo lekker droog blijft. Het nadeel is dat ie totaal niet ademt en mijn zweet dus nergens heen kan. Hierdoor droogde dat weer op, met als gevolg een lekker luchtje van zweet onder de cape. Ik kon spuiten met deo wat ik wilde, maar voelde me vooral op de plekken waar ik koffie dronk, behoorlijk opgelaten. Volgens mij stonk ik een uur in de wind. Maar goed, het lopen ging eigenlijk best goed. Weinig of geen last van mijn schouder en ook de voeten en schoenen ging perfect. Natuurlijk waren de laatste km best wel even pittig., maar dat heeft ook te maken met het feit dat je er bijna bent. De hotelkamer ligt pal naast de startbaan van het vliegveld Bazel, waardoor ik regelmatig de Boeings hoor opstijgen. Tot nu toe het slechtste hotel wat ik trouwens gehad heb. Kapotte doucheslang, verrotte douchecabine. Een bed met dekens waar brandgaten van sigaretten inzitten. Maar de WiFi is perfect! En ach, als ik ogen straks dichtheb en denk aan morgen mooi weer en maar 14 km naar Basel en dan een dag vrij, dan is het eigenlijk ook wel prima. Zwitserland is bijna bereikt. Laatste nachtje in Frankrijk en dan  de Bergen in!

Woensdag 4 april Vandaag stond maar 18 km op het programma. Een kortje dus. Even iets later opgestaan en zat rond half negen aan het ontbijt. Tegen half 10 vertrokken. Geen erg mooie route. Eerst een groot deel door de stad  en vervolgens langs toch wel redelijk drukke wegen richting Rouffach. Volgens het door mij ingetoetste einddoel  van vandaag kwam ik daar na zon kleine 19 km aan. Stond ik in de middle of nowhere. Geen hotel te zien. Toch maar even op Booking.com gekeken. Bleek het adres net even iets anders te zijn. (Foutje van mij) en mocht ik nog even 2 km teruglopen. En het begon dus net te regenen. Met de cape aan kon ik het net zo n beetje droog houden en was ik rond half 2 al op de plaats van bestemming. Helaas niemand aanwezig. Even gebeld..de receptie ging open rond 15 uur. Dus maar even koffie met een soort croissant genomen bij het nabij gelegen tankstation . Ik mocht daar ook gewoon even wachten. Rond 15 uur kon ik inchecken en kreeg ik de beschikking over een fraai appartementje , gebouwd in de oude schuren van deze boerderij. Er zijn er zon 30…klein, maar met ligbad en comfortabel. Voor het eerst sinds 4 weken weer even in bad gezeten. Na 2 uur helemaal weer fris en fruitig! Straks even eten in het nabij gelegen restaurant en dan op tijd naar bed. Morgen staat een extra lange etappe van 43 km op het programma. Express gedaan, zodat ik vrijdag nog maar 14 km hoef . Heb ik eigenlijk dus 2 dagen rust alvorens mijn broer Henk meekomt. Het belooft goed weer te worden , morgen droog en zo n 15 graden, vrijdag en zaterdag en zondag lenteweer met zon en 20-24 graden…geweldig! Op naar Bartenheim morgen en daarna Bazel.

Dinsdag 3 april Vandaag stond een afstand van slechts 23 km op het programma. Dus met een prachtige zon, 20 graden in de middag en 15 in de ochtend vrolijk op pad. Ik heb een tip gekregen van een mevrouw (wiens naam ik helaas niet meer weet…) dat ik beter met de app “ Pocket Earth” kan gaan wandelen, omdat deze veel mooiere wandelroutes aangeeft dan Maps.me. En dat klopt!! Ik heb de app gedownload en inderdaad geeft deze app mooiere wandelpaden. De km worden wel wat meer, maar het plezier en niet meer langs de grote wegen lopen is voorbij. Althans niet meer zo lang. Soms moet je wel, omdat er gewoonweg geen wandelroute is. Deze app stuurde me langs prachtige beken, door bossen en vooral vandaag over kale akkerbouwvlaktes in het Rijndal. En er stond een behoorlijke , gelukkig niet koude, wind tegen. Hierdoor heb ik behoorlijk moeten zweten om tegen de wind en met de zon op de kop ( mooi kleurtje gekregen) de route af te leggen. En omdat ik gewend was de laatste weken om in de kou te lopen, had ik dus mijn jas, trui, en shirt aan. 1 Jack had ik vanochtend uit voorzorg al niet aangetrokken . Maar desondanks knalde ik bijna uit elkaar van de warmte. Dus bij 20 graden kan straks gewoon de jas uit, de pijpen van de ritsbroek en dan is het allemaal geweldig te doen. Morgen gaat het weer een regendag worden, althans voorspeld. Met max 13 graden. Dus nog wel even de jas aanhouden en de regencape in de aanslag. Op naar Rouffach, een klein stadje op slechts 20 km wandelen. Daarna nog 2 etappes van zon 20-25 km om vrijdagavond in Basel aan te komen. Maar eerst morgen.. Maandag 2 april Vandaag was het stralend weer! En nu geen grap. De zon, 13 graden. Top. De route was bovendien mooi. Het liep over mooie landwegen, door bos en natuurgebieden, wijngaarden en stille dorpen. Hele stille dorpen….Hier vieren ze 2e paasdag dus ook. En nog wat fanatieker dan in Nederland. Geen winkel open. Geen restaurant open (ja mc Donalds) Dus ook nergens koffie te krijgen…Vandaar vandaag maar in een keer doorgelopen naar mijn Hotel in Selestat. Een Ibis Budget hotel. Prima, maar verwacht er geen maaltijd of iets extra’s. Totaal uitgedroogd kwam ik aan. Via een incheckautomaat de kamer gevonden. En in de hal stond een koffieautomaat . Daar dus mijn laatste kleine geld ingegooid voor een kop koffie en een soort zachte wafel. Terwijl ik de wafel openmaak uit het plastic, stoot ik de volle bak koffie om…..alles op de grond…geen koffie. Dus alleen die wafel maar naar binnen gewerkt. Op de kamer gewacht (geslapen) tot 17,00 uur. De receptie van het hotel ging dan open en ik kon eindelijk klein geld wisselen voor de automaat . Wat water, cola en een zak snoep ingeslagen om de suikertekorten weer aan te vullen. In de hal lag een folder vaneen pizzakoerier. De vriendelijke dame van de receptie heeft even voor me gebeld in binnen 30 min (zo meteen dus) kan ik eindelijk mijn honger stillen met een big american pizza…Op naar morgen maar weer! 3e week verslag De derde week wandelen zit erop, tijd voor de wekelijkse update. Inmiddels ben ik beland in Obernai, een stadje ten zuidwesten van Straatsburg. Gelegen tegen de flanken van de Elzas en op de rand van het Rijndal. Inmiddels zijn er meer dan 600 km gewandeld. En nog zo’n 100 km verwijdert van Basel. Dus nog een kleine week door het Franse land. Toen ik vorige week uit Trier vertrok, vreesde ik wel even de tocht door Frankrijk. Ik had verwacht dat het me moeilijk zal vallen om te communiceren met de Franse bevolking. Echter, anders dan jaren terug spreken de meesten nu goed Engels, kun je hier aan de oostkant van Frankrijk ook prima terecht met de Duitse taal. Bovendien verraste me de straten, de dorpen en de natuur. De wegen zijn goed, de dorpen schoon en netjes. Zo zie je maar  dat vooroordelen vaak ongegrond zijn. Dat is weer een wijze les voor mij. Te snel oordelen geeft vooroordelen en gedachten die niet terecht zijn. De tochten deze week waren prachtig. De Elzas is mogelijk nog zwaarder dan de Eifel. Rome is op 7 heuvels gebouwd. Nou , die heuvels beginnen in ieder geval al in Limburg…. En naarmate ik verder naar onderen zak, zie ik de heuvels veranderen in soms al kleine bergen. Zwitserland is niet ver meer… Het weer was beter dan verwacht . De weersites voorspelden veel regen, kou, wind en zelfs onweer. Ok, ik heb 2 dagen in de stromende regen gelopen ( 1 dag was ik zeiknat en zo ook mijn i phone die daardoor de geest heeft gegeven) en 1 dag was ik niet zeiknat, behalve mijn net nieuw gekochte regencape. Daaronder was alles droog. Het zag er niet uit, ik leek wel een zombie met een boggel (rugzak), maar het hield me perfect droog. De andere dagen was het wel bewolkt, maar ook zonnig van tijd tot tijd. De eerste uren vaak nog koud, maar naarmate de dag vorderde liep de temperatuur vaak op tot dik boven de 10 graden. De komende week gaat deze nog meer stijgen. Dat wordt dus in ieder geval een jas of trui minder aan… Persoonlijk was het ook een prachtige week. Ondanks wat fysieke klachten (nog vaak zere voeten, en die schouder is nog steeds niet over) ging het lopen eigenlijk iedere dag prima. Wel merk ik dat na de 25 km het zwaar wordt. Het lijkt dat ik alleen maar slaapplaatsen heb geregeld die bovenop een berg liggen. De laatste km zijn vaak klimkilometers. Maar het kan natuurlijk ook inbeelding zijn. Verder is mij deze week iets prachtigs overkomen. Als je wandelt en je wandelt samen met iemand, dan krijg je vaak mooie en diepe gesprekken. Dankzij de social media meldde zich een persoon die ik zo n 40 jaar geleden voor het laatste gezien had. Ze appte me dat ze me volgde op mijn tocht en vertelde hoe gaaf dit is en dat ze zo zou mee willen lopen. Na veel heen en weer geapp lijkt het er inderdaad op dat ze meeloopt. Ze vertelt over haar persoonlijke leven, over het leven zelf, over verleden, angsten, geluk, familie etc. En automatisch doe ik dat ook. Het geeft een band en levert gesprekken op die me net zoveel helpen als dat ze echt met me mee zou lopen. Verder dwaalden mijn gedachte vaak af naar mensen in het verleden, mensen die dicht bij me hebben gestaan, maar ook mensen die ik recentelijk nog maar ken en die ik als ik er zo over nadenk steeds beter begrijp. Ook dat ik ze begrijp waarom zij mij hebben laten vallen. Ik had en heb de neiging om mensen te laten als ze niet in mijn straatje meer passen. Maar naarmate ik over die mensen nadenk, merk ik dat hun gelijk net zo groot is of mogelijk groter dan mijn eigen gelijk. Ik ben vast van plan om zuiniger te zijn op mijn sociale omgeving en minder te oordelen en veroordelen. Nog een paar dagen wandelen en dan bereik ik Basel. Mijn oudste broer Henk gaat dan minstens een week met mij meelopen. Ik zie er erg naar uit. Vroeger liepen we vaak samen hard. Als kind heeft hij me vaak meegenomen naar de hondenclub, naar de IJssel , kocht hij regelmatig een voetbal als de mijne weer lek geschoten was. Ik kijk ernaar uit hoe hij over mij denkt, hoe hij zelf in het leven staat en ik heb zwaar bewondering voor wat hij fysiek nog kan. 70 jaar. Hij loopt nog minstens 2x per week hard, wandelt veel, volleybalt, schildert, geeft les. Al met al een man vol met energie. Maar vooral vind ik het geweldig dat hij met me meeloopt! Maar eerst nog een paar etappes richting Basel. Rome is nog ver…. Zondag 1 april Het was vandaag een fantastische dag. 25 graden, zon, het parkoers liep over idyllische wandelpaden……..kijk eens op de datum….juist! De route van vandaag liep wederom 30 km langs de route national. De ervaring heeft me geleerd dat er naast deze wegen ook mooie paden lopen die evenwijdig lopen . En dat klopte ook vandaag weer. Prachtige wandel-, fiets en boerenpaden die me door de wijngaarden van de Elzas lieten wandelen. De Pinot Noir wijnen komen veel uit deze streken. Zowel witte als rosé en rode…Verder door mooie dorpjes en stadjes, die op 1e paasdag behoorlijk stil zijn. Behalve rond 11 uur toen blijkbaar de katholieke kerken uitgingen. Drukte op de wegen…De tocht vandaag was nog mooier geweest als het niet zo ontzettend veel geregend had. Van de 7 uur wandelen (ik heb door van de route af te wijken zon 3 km meer gelopen) heb ik minstens 6 uur in de regen, wind en kou gelopen. Was het gisteren nog zo’n 15 graden en zon, vandaag dus regen, wind en een temperatuur van max 6 graden. De lente wil ook in deze streek nog niet echt komen. als ik de weersvoorspelling zie de komende week, dan gaat de temperatuur wel naar 15 graden, maar de regen blijft. Dus erg blij met mijn prachtige zwarte poncho die ik gisteren gekocht heb. Hij gaat over de rugtas en als ik in de ramen van de winkels keek, zag ik wel een behoorlijk achterlijke zombie lopen, met een cape om en een bult op de rug (van de rugzak). Maar goed. Ik loop niet voor de show hier. Ik bleef wel mooi droog! Morgen gaan we op naar Selestat…26 km..dat valt dan weer mee. Zaterdag 31 maart De laatste dag van maart. En de lente zat vandaag echt in de lucht. Na een geweldig verblijf bij Mw. Antoinette, zie foto’s) Die speciaal voor mij had gekookt en vanochtend maar aandrong dat ik meer moest eten omdat ik zo mager was (lief mens). Ik kreeg nog een extra flesje water mee. De start was mistig. Maar na een km of 5 kwam de zon erdoor. De route zoals aangegeven op routekaart ging geheel langs de provinciale weg. Maar dat zag ik niet zitten. In de dorpjes is het prima , maar zodra je de dorpen voorbij bent verandert deze weg in een racebaan..Dus een alternatief gezocht door het bos. En die was geweldig! Zolang ik de provinciale weg nog kon horen (de auto s dus), zat ik goed. Een prachtig bospad over heuvels en dalen. Klimmen en dalen en soms zelfs een beetje klauteren. Maar juist dat maakt deze tocht zo mooi.Na 16 km bereikte ik Saverne, een middelgrote stad in de Elzas. Hier even een bakkie gedaan op het terras…Heerlijk temperatuurtje. De laatste 7 km gingen weer langs de nationale weg, maar ook hier heb ik weer buiten de bebouwde kommen de landweggetjes opgezocht. Soms even door een bouwland, maar dat is ook geweldig. Rond half 2 bereikte ik mijn hotelletje. Een oud hotel met een dito inrichting. En een beetje stinkend naar kattenpis…mmm. Gelukkig niet op de kamer zelf. Gauw even gedouched. Deze was koud…Maar desondanks springend eronder gegaan. Na een kwartier stond ik weer aangekleed en al op straat om even richting de Leclerc te gaan. Kijken of ik daar wat avondeten kon scoren en evt. Een regenjas. Die dunne poncho’s zijn niet echt geweldig. In beide gelukt. En eten en een goede outdoorponcho die me de komende weken droog houdt wanneer het regent…Morgen gaan we zakken naar de Richting Basel. De eerste etappe hier is tot Obernai, wederom een stadje in de Elzas, schuin onder Straatsburg. Ik kies voor deze route, omdat via Straatsburg ik toch meer dan 40 km om loop. En ik wil graag as vrijdag overzijn in Basel, zodat mijn broers die een stuk met me meelopen niet hoeven te wachten.. En ja, je komt tijdens deze reis maar zo mensen op je pad tegen. De meesten  zijn leuk en hebben een verhaal, maar deze is wel heel speciaal. En het grappige is dat door mijn voettocht en social Media dit contact is ontstaan. Ze volgt me op afstand en steunt me op afstand iedere dag…De moderne media is toch prachtig.. Vrijdag 30 maart Goede vrijdag…En dat merk je hier in Frankrijk! Alles is dicht. Geen winkel geopend, geen restaurant geopend. Iedereen blijkbaar een soort zondag. Hadden wij vroeger geloof ik ook, maar dat is lang geleden. Gelukkig een ontbijt gehad en onderweg was er nog een cafeetje geopend voor een bak koffie(zie foto’s in het menu). Vandaag een tocht van ruim 34 km gedaan. De route liep voornamelijk langs de route national, wat ongeveer betekent dat het de Rijksstraatweg is die door alle dorpen en stadjes gaat. Prima omdat het ontzettend rustig op de weg is. Geen vrachtverkeer en ook zeer weinig gewoon auto’s. In de dorpen en stadjes is het heel stil…niks open. Het lijkt echt alsof je op een vroege zondagochtend aan het hardlopen bent. Komt echt niemand tegen. Er was een bak met regen voorspeld vandaag. Nou die bak die kwam ook, maar hadden ze opgespaard voor de laatste 7 km. Daarvoor alleen maar zonneschijn. Ik hoopte nog dat het droog zou blijven, maar na de 2e stop betrok de lucht ineens en je zag de regen gewoon van de verte af aankomen. Nog net op tijd mijn regenjack aangetrokken en mijn rugtas bedekt met zijn eigen regencape. De telefoon nu maar in een plastic zakje gedaan in de hoop dat ie het zou blijven doen. Je kunt niet na iedere bui een nieuwe kopen lijkt me..Gelukkig doet ie het en werkt alles. De laatste 5 km waren pittig.  Omdat ik vandaag mijn runningschoenen had aangedaan, ik was mijn hoge wandelschoenen helemaal zat, zware krengen, liep het in eerste instantie fantastisch. Nergens last van . Geen zere voeten. Heerlijk. Maar ook hier na zo’n 25 km begon mijn linkerscheenbeen pijn te doen. Kon nauwelijks nog afwikkelen. Het fijnst liep het eigenlijk nog als ik op onregelmatige en zachte ondergrond liep. Dan voelde ik niets of nauwelijks iets. Dus dat ook maar gedaan. Zeiknatte voeten en schoenen, maar geen pijn…Eigenlijk hierdoor vrij gemakkelijk de 34 km overbrugt. Ik slaap vannacht bij CHez Josephine. Een gasthuis van een oude dame. Het huis is geheel ingericht als een soort Mary Poppins huis. Overal poppen, knuffels, een prachtige slaapkamer met een Lodewijk XIV bed en inrichting. Prachtig. Het mooie was dat ik direct bij de dame aan tafel moest gaan zitten. Ze gaf me koffie, ik kreeg een borrel erbij en de schaal met koekjes werd voor mij gezet. Je moet nagaan dat mw Josephine 86 jaar is! Ze runt dit gasthuis alleen. Alles ziet er keurig uit! Haar vriendin, een vrouw van schat ik zo’n 65 jaar, zat ook aan de keukentafel. Ik probeerde eerst in het Frans me verstaanbaar te maken, maar onderling spraken ze een soort dialect Duits. En laat dat nu redelijk op Dialect Twelloos te lijken. In combi met Duits konden we zo een heel gesprek voeren. Omdat vanavond alles dicht is, ook de restaurants, gaat mw vooor me koken. Ik moet rond 18,00 uur weer aan de keukentafel zitten…geweldig! Morgen gaan we een korte tocht maken. 23 km richting Marmoutier. Zondag op naar Straatsburg… ik heb er nu al weer zin in. Hopelijk de zon en de lente ook. Donderdag 29 maart De dag begint minder goed. Mijn I phone heeft het begeven. Gisteren begon hij al kuren te krijgen (viel steeds uit) en vanochtend zat er totaal geen leven meer in. De batterij was vol, dus daar lag het niet aan. Omdat ik de routes volg via de I phone , is het haast ondoenlijk om zonder telefoon op pad te gaan. Dus via de IPad maar een telecomwinkel opgezocht. Gelukkig zitten er in Saarbrücken waar ik ben 4 telefoonwinkels in 1 winkelcentrum. Om half 10 ging deze open. Ik had geen ontbijt bij mijn overnachting dus eerst maar even in het centrum geontbeten met een bak koffie en een broodje. Om half 10 was ik direct aan de beurt. De alleraardigst vriendelijke man van de telekomwinkel heeft alles uit de kast gehaald om mijn i phone nog aan de praat te krijgen, maar ook hem lukte dat niet. Er zat na een uur proberen niets anders op dan een nieuwe I phone 7 te kopen. Geen 8, want ons ben zuinig… Ik kreeg, nou ja kreeg, de I phone 7 met 100 euro korting. Nadat alles was omgebouwd naar de nieuwe en alles het deed was het inmiddels 12,30 uur. Al me al dus 3 uur mee bezig geweest… Ik had nog 25 km voor de boeg, dus vol goede moed toch op pad gegaan. Een mooie route vanuit Saarbrücken naar Hambach in Frankrijk. We zijn inmiddels in de Elzas gearriveerd. 5 km voordat ik bij het Hotel was, toch maar even bij een grote supermarkt wat eten ingeslagen en wat water. En dat was niet overbodig. Het hotel is wel heel erg simpel. Lijkt op een Formule 1 hotel, met zo’n inbouwdouchecel (mooi woord voor scrabble) en dus geen restaurant in de omgeving te bekennen. Vanavond dus op het diner 4 Danone yoghurt met muesli (van die kleine bakjes), een granny smith Appel en straks nog wat studentennoten. Cola light erbij…prima! Morgen gaan we verder richting Metzis..een plaatsje in de Elzas waar ik op het oog een leuk onderkomen heb geboekt…ben weer benieuwd. Trouwens, het zou van langdurig regenen. Het was echter half bewolkt en slechts een enkele druppel regen gehad. (Werd je niet nat van). Temperatuur…16 graden…lekkerrr..tot morgen. Woensdag 28 maart De dag begon goed. Het was droog, terwijl er de hele dag regen was voorspeld. Vandaag stond een lange route op het programma van 35 km. Ik had me voorgenomen om iedere 10 km even te pauzeren. De route liep Nb langs vele dorpen en stadjes (eigenlijk heb ik gewoon 1 lange rechte weg gelopen met een fietspad ernaast en de Saar rivier aan de andere kant. ) Tot de eerste stop bleef het mooi droog. Bij mc café van Mc Donald de eerste grande café naar binnen gegoten. Net toen ik weer op weg was begon het iets te miezeren….De regencape maar aangedaan (zo’n soort vuilniszak die je over je hoofd trekt) omdat het niet best is wat regenverwachting betreft. En dat klopte. Na 18km kwam het met bakken uit de hemel…En dat bleef zo tot het einde . Maar goed, de temperatuur is prima (10 graden), het is mijn eigen keuze, het leven is mooi etc etc. . Ondanks de regen liepen de km gemakkelijk onder mijn voeten vandaan. Op 23 km maar weer eens een koffietent ingedoken. Even de regenspullen uit en genieten van een goede bak koffie. Dit in de wetenschap dat er nog maar 12 km, dus ruim 2 uurtjes te lopen is. Alleen dan moet je niet bij vertrek de verkeerde  kant oplopen. Na 2 km dacht ik dat ik nogal veel dezelfde soort winkels etc tegenkwam. En toen de kerk me ook nog eens zeer bekend voorkwam toch maar even op mijn telefoon gekeken of ik wel op de goede route zat. Dat zat ik, alleen was ik weer 2 km terug gelopen. Na bijna  3/4 uur weer gewandeld te hebben kwam ik dus diezelfde koffietent weer voorbij en zat ik weer op de goede weg. Tegen 5 uur bereikte ik eindelijk mijn hotelletje. Toch wel zeiknat en een beetje vermoeide benen. Maar na een douche, een goede maaltijd is deze dag ook weer mooi geëindigd. Morgen gaan we vol goede moet de Elzas (Frankrijk) in. Je ne Parler pas Français. Dus dat wordt nog wat. Kijk er naar uit! Dinsdag 27 maart Vandaag de mooiste route gelopen tot nu toe! Werkelijk mooie paden door een prachtig wandelgebied. (Aanrader voor de wandelaars, Saarland!). Vanochtend rond 8 uur eerst een ontbijt gehad bij mijn pension . De eigenaar heeft bovendien een café waar het ontbijt was. Ik vertelde hem dat ik ook een café gehad heb en vervolgens liet hij me de hele tent zien. Prachtige café met zaal en speciale rookkamer , ingericht als een irish pub. Mooi gedaan! Het café bestaat al meer dan 100 jaar en is bovendien gekoppeld aan aan slagerij. Ook deze beheert en verzorgd hij. Het mooie is dat hij gebruikt maakt van vlees van een lokale veehouder, die de varkens en runderen biologisch boert. Het vlees is daardoor wel duurder, maar men komt van heinde en ver om bij hem het vlees te halen. Mooi toch?  Zoals gezegd, de wandeling ging perfect. Mooi parkoers, (zie foto ‘s) en geen last meer van de voeten en minder last van de schouder..het wordt dus steeds leuker. Wel apart is dat ik de laatste dagen ontzettend aan het dromen ben, waarbij familie, jeugd, werk, sport, oude en nieuwe liefdes allemaal voorbij komen. Niet eng of zo, maar wel verwarrend en raar dat ik daar nu zo over droom. Nooit eerder gehad. Gelukkig word ik iedere ochtend weer wakker en heb ik de gehele dag de tijd om over deze dromen na te denken (kan ze namelijk bijna letterlijk nog herinneren). Al met al wordt het steeds interessanter deze tocht..Oh ja,  en regen….nee hoor helemaal niets. Morgen zal het wel gaan plensen . Maar dat zien we morgen dan wel weer…Op naar Saarbrucken. Maandag 26 maart Vandaag de tocht weer voortgezet. Het wordt een tocht door het Saarland, via de Franse Elzas richting Straatsburg . Daarna langs de Rijn naar Basel, waar mijn broers me gaan vergezellen. Betekent dus dat ik 2 weken heb om in Basel te komen. Goed plannen dus en met zo’n 26 km per dag moet dat uitkomen. Het weer was vandaag nog perfect. Eerst wat mistig toen ik vertrok uit Trier, maar naarmate ik de stad achter me liet kwam het zonnetje er voorzichtig bij. Ik dacht dat ik met het verlaten van de Eifel het klimmen en dalen wel een beetje achter me gelaten had voorlopig. Maar niets is minder waar. Vandaag in totaal 750 m omhoog gegaan en maar zo’n 350 meter naar beneden. Dat betekent dat ik hier in Schillingen (eindpunt van vandaag) op zo’n 550 meter boven NAP zit. Ik wist dat Rome gebouwd is op 7 heuvels, maar dat die in Duitsland al begonnen dat wist ik niet 🙂 . Maar dat klimmen en dalen biedt wel fantastische vergezichten, die je op foto’s eigenlijk nooit mooi kunt weergeven. (Zie foto’s menu). Het was een mooie route vandaag. En het was een redelijk korte route. (Heb er zelf nog 3 km bijgelopen, omdat ik liever door het bos ging dan langs de grote weg.) In Schillingen een mooie goedkope kamer, met perfecte douche en super bed. KLeding weer uitgewassen (het zweet eruit van vandaag) en even langs de supermarkt geweest om wat voedsel te halen. Er is geen restaurant oid open vandaag, dus weer een geïmproviseerd diner. Yoghurt met muesli, een sinaasappel, een fles water en een cola light. Verder nog wat noten voor vanavond. Hier kom ik de avond wel mee door. Morgen op naar Merzig . 28 km in de regen hoogstwaarschijnlijk. Dat wordt weer een poncho aan… Zondag 25 maart Na een goede avond (lekker gegeten in het Hotel), een goede nachtrust en een vroege Formule 1 op de TV begint de vrije zondag goed. De zon schijnt nog steeds, temperatuur gaat richting 13 graden vandaag. Het leven is mooi hier in de oudste stad van Duitsland (Trier). Deze van oorsprong Romeinse stad heeft volgens Wikipedia al heel wat geschiedenis gemaakt . Leuk om te lezen. En zeker de moeite waard om eens te bezoeken als je in de buurt bent. (Motorvrienden?) Inmiddels zitten er 2 weken op van mijn voettocht. 393 km afgelegd. Als je in 1 streep zou lopen , dan kom je aan zon 350 km, maar doordat ik ervoor koos in Nijmegen de Duitse Route te volgen en bovendien niet alle slaapplaatsen op die rechte lijn liggen is het dus meer. Gemiddeld heb ik dus iets meer dan 30 km per dag gelopen. Dat is eigenlijk iets teveel en ook niet nodig gezien de tijd die ik nog heb. Ik ga dan ook de komende weken niet meer dan 25 km per dag gemiddeld lopen. De 2e week was qua routes een stuk leuker dan de eerste week. De Eifel is een prachtige omgeving! Wel deed het een behoorlijke aanslag op je benen. Wij in het vlakke Nederland zijn niet echt gewend om dergelijke heuvels en afdalingen te lopen. Vooral de liezen, maar ook de voeten hebben behoorlijk geleden. Gelukkig geen blaren maar wel zere voetzolen. Vandaag dus extra rust en verzorging. In het begin van de week kreeg ik materiaalpech. Mijn heupriem, die zorgt dat het meeste gewicht van je rugtas door de heupen wordt opgevangen, ging stuk. Hierdoor kon ik deze niet gebruiken en kwam alle gewicht op de schouders. Dat heeft geleid dat vooral mijn linkerschouder behoorlijk overbelast is. Ik heb de laatste 3 dagen geprobeerd om de heupriem professorisch te maken, maar dat werkt nog niet echt goed. Om de linkerschouder te ontlasten de tas wat scheef op de rug gedragen, zodat het meeste gewicht op de rechterschouder komt. Maar hulp komt eraan. Over 2 weken neemt mijn broer een nieuwe riem mee . Dus nog even 2 weken zoeken naar oplossingen om mijn schouder te ontlasten. Het weer was niet best afgelopen week. Ik begon de week met vooral sneeuw en kou. De temperatuur wilde maar niet boven het vriespunt komen. En de sneeuw was iedere dag aanwezig. Desondanks was het prettig wandelen. Zaterdag werd het weer ineens beter. De zon kwam erbij en de temperatuur ging in de zon richting 12 graden. De lente is nabij! Persoonlijk gaat het ook goed. Ik geniet iedere dag van de vrijheid die ik heb dat ik deze tocht kan maken! 2,5 maand alleen maar zorgen maken om de routes en hoe je moet lopen. Ik geniet van de prachtige omgeving waar ik loop en het mooie is dat iedere dag weer een nieuwe uitdaging is en me brengt naar plekken waar ik nog nooit geweest ben. Het wandelen is soms een metafoor voor het echte leven wat ik leid. Ik merk dat ik de zekerheden niet echt nodig heb en niet ervan hou om heel ver naar voren te kijken. Ik heb bovendien tijdens mijn wandelingen regelmatig mezelf rijk gevoeld. Rijk met wat ik bereikt heb, rijk met wat ik heb. Je hebt in het leven niet veel nodig om je gelukkig en tevreden te voelen. Gisteren bijvoorbeeld was die bak koffie en dat flesje water op 28 km  bij dat tankstation meer waard dan een 3 sterren restaurant .  Ook materieel is totaal niet belangrijk. Ik doe al 2 weken met 2 wandelstokken, 2 onderbroeken, 2 shirts, een paar sokken en een Jack. Iedere avond was ik de gebruikte kleding en dat werkt prima. En onderweg denk ik vaak aan wat materieel gezien echt belangrijk is. Mooi als je een dikke Dodge kunt rijden. Maar wandelen geeft net zoveel plezier.  Een mooie inrichting in huis is fraai, maar een oud stoeltje in een Gastehaus zit net zo fijn.. Als ik straks terugben weet ik nu al dat dergelijke zaken niet meer zo belangrijk zijn voor mij. Wat ik ook merk is dat het alleen zijn voor mij geen probleem is. Ik ben daardoor in mijn bekende “zone”. Toch wil ik de komende weken uitzoeken of het alleen zijn een overlevingsstrategie is die ik heb aangeleerd omdat een partner en liefde ontbreekt, of omdat ik echt zo in elkaar zit. We gaan het de komende weken tijdens mijn tochten beleven… Wil je mijn verhalen volgen, kijk dan op www.startfinish.nl in het menu “Voettocht naar Rome”. Zaterdag 24 maart De laatste etappe tot aan de rustdag in Trier. Ook de laatste dag door de Eifel. De zon schijnt, er staan nog 32 km op het programma. Ik zie op de routeplanner dat er weer behoorlijk lang gelopen moet worden langs de grote weg. En daar heb ik eigenlijk geen zin in. Dus kies ik de alternatieve route die langs een oud militair vliegveld gaat, links van de grote weg naar Trier. Dit gaat de eerste 3 km goed. Echter dan stuit ik op een niet bestaande weg die ik volgens Google maps in moet gaan lopen. Na een kwartiertje heen en weer lopen om te kijken of ik ergens een weg vind, kies ik er toch maar voor om weer volgens Maps.me de route te volgen. En dan wel op mijn manier. Dus niet langs de snelweg, maar op alternatieve wegen die volgens het kaartje langs deze weg lopen. En dat lukt. Het is naar later blijkt wel 3 km meer, maar dat was zeker de moeite waard. Mooie glooiende wegen door prachtige ,  maar stille dorpen. (Zie foto’s). Dat het stil was blijkt uit het feit dat op zaterdagmiddag blijkbaar alles dichtzit. Ik heb het flesje water wat ik bij me had al na 15 km op, dus hoop op een koffieplek wanneer ik weer een dorpje passeer. Maar helaas , pas na 28 km kom ik een tankstation tegen, waar ik totaal uitgedroogd en verhongerd (nee hoor, viel wel mee) mijn eerste pauze houdt. De laatste 6 km gaan dan redelijk gemakkelijk en het prachtige Hotel is al van veraf te zien. Hier verblijf ik even 2 nachten en ga de zondag gebruiken om : formule 1 te kijken (jammer Max, geen gelukkige race), wat rekeningen te betalen en vooral even goed uit te rusten van de afgelopen 2 weken. Maandag gaan we verder het Saarland in richting Schillingen waar ik verblijf in een zo te zien leuk Gasthaus van 36 euro.. Vrijdag 23 maart Ik kijk naar buiten door mijn kamerraampje. Het is droog. Wel bewolkt en zo’n soort donkere dag. Maar de temperatuur is boven nul, dus na een prima ontbijt en een mooi briefje van de B enB eigenaresse die me een goede reis wenst, ga ik weer opgetogen op weg. Ik probeer vandaag met Google maps te wandelen, omdat deze iets mooiere routes aangeeft. Maar dat werkt dus niet. Moet je blijkbaar contstant online zijn en de helft Vd tijd is er geen internet in de lucht. Dus weer terug naar Map.me. Wat ik wel geleerd heb is dat maps.me denkt dat ik graag langs grote wegen wil lopen waar de auto’s mij de broek bijna van het lijf rijden. Terwijl er dikwijls een alternatieve route loopt redelijk parallel aan de grote wegen. En als je daar eenmaal voor gekozen hebt, dan gaat Map.me met je mee. AL met al een prachtige route vandaag over kleine landweggetjes, bospaden, langs riviertjes, door dalen, maar ook over de hoogste heuvels . De vogels gaan flink tekeer en hebben het gevoel dat het voorjaar eraan komt. Ik ook. Nog een graad of 8 warmer en de jas kan uit overdag. Wie weet komende weken. Bitburg is mijn einddoel vandaag. Een mooi hotel midden in het oude centrum. Als ik eraan kom zeg ik vriendelijk dat ik een kamer geboekt hebt. De mevrouw des huizes blijft me aanstaren…Ja und? Ich leg het nogmaals uit en zei snauwt me bijna toe dat ze een naam moet weten. De toon is gezet…Ik krijg nog net de sleutel en verschans me derhalve maar op mijn kleine maar goed verzorgde kamer. Ik besluit bij de supermarkt wat eten te halen voor vanavond en ga me daarmee niet meer van de kamer laten afhalen. Even een wasje, wat website bijwerken, een betaling aan de belasting doen en dan straks op tijd slapen. Morgen om 7 uur begint de qualificatie formule 1…zorgen dat ik dan wakker en klaar ben om daarna direct te vertrekken. Op naar Trier… Donderdag 22 maart Vandaag weer een lange tocht gemaakt! Om de afstand van Stadkyll naar Trier te overbruggen moet ik de komende 3 dagen gemiddeld zo’n 32 km lopen. Vandaag dus 34 km van Stadtkyll naar Euscheid. Ik slaap vannacht in de Martine Hoeve. Eigenaresse is Martine, een vrouw die uit Nederland komt. Aardig mens. Mooie kamer, basis, maar op en top verzorgd. En dat incl ontbijt voor 33 euro..Maar eerst heb ik dus die tocht nog even afgelegd. Ik begon vanochtend in de volle sneeuw. Er kwam naarmate het eerste uur vorderde steeds meer te liggen. Rond 11 uur en op zo’n 15 km lopen lag er al zo’n 5 cm sneeuw. Prachtig, maar niet gemakkelijk lopen. Bovendien moest ik volgens de Maps.me een km of 7 langs een soort snelweg lopen. De vrachtwagens vlogen me om de oren en het opspattende sneeuwwater maakte dit stuk wandeling er niet leuker op. Na een km of 4 heb ik toch maar een alternatieve route gepakt , die parallel liep met deze snelweg. Vond Maps.me eerst niet leuk…Ga terug naar de route bleef hij roepen. Totdat ie ineens deze alternatieve route ook wel wat vond en de route aanpaste. Kostte me wel 2 km extra lopen, maar een stuk mooier en rustiger. Bij een rasstatte maar even een bakkie gedaan en vervolgens nog zo’n 18 km door prachtige bossen, mooie dorpjes en landweggetjes gewandeld. Vlak voor mijn bestemming zag ik in een dorpje een bakker. Daar ook kon ik koffie krijgen en heb gelijk maar even 2 belegde broodjes meegenomen als avondmaaltijd. Ik vreesde namelijk dat in de buurt van de Martine Hoeve waar ik slaap geen restaurant oid te bekennen is. Mijn vermoeden was juist. Vandaag dus broodjes als maaltijd. Prima. Morgen gaat de reis verder naar een hotel in Bitburg. En, zoals het er nu naar uitziet, wordt het een droge dag met een temperatuur oplopend naar zo’n 10 graden. De lente komt er nu toch echt aan.. Woensdag 21 maart Ik kijk naar buiten en zie de zon! Heerlijk. Het weer lijkt goed. Nog steeds wel koud, zo rond het vriespunt. Maar de zon is sterk en het geeft je een aangenaam gevoel tijdens het wandelen. Ik begin weer rond 8.15 uur aan mijn dagelijkse tocht. Eerst heel rustig opstarten. Alles voelt goed aan. En na een km zit de pas er weer goed in. Een bochtje om de kerk van het dorp brengt me op een boerenkarrespoor langs een beekje. Op een gegeven moment wijst Maps.me me het bos in op een pad wat enigszins gelijk lijkt te lopen . Alleen helaas houdt dat pad midden in het bos op..Om weer terug te komen op het andere pad moet ik 40 meter stijl dalen en over de beek zien te komen..Ik loop het beekje af om te kijken of ik ergens de sprong van zo’n 1,5 meter kan maken. Gelukkig zie ik ineens een bruggetje wat me naar het parallel lopend pad brengt. AL met al zo’n 20 minuten aan het kloten geweest . Maar ook dat hoort erbij denk ik bij mezelf. En maakt het ook wel weer erg leuk. Deed me wel een beetje denken aan vroeger slootje springen en door het bos van het Hartelaar struinen. Het pad loopt vervolgens door een prachtig bos, waar hier en daar een grote windmolen is geplaatst. Betekent ook dat ik op een soort plateau loop met relatief weinig dalen en stijgen. Na 14 km besluit ik even een banaantje en een flesje water naar binnen te werken op een bankje midden in het bos. Tot dan nog geen mens tegengekomen . Maar het is er wel prachtig! De laatste 6 km gaan weer over landwegen en een klein stukje over een behoorlijk drukke rijksweg. Je mag er wandelen, maar af en toe is het toch beter om even in de kant te gaan staan als er zo’n dikke truck op je afkomt. Het stadje Stadkyll komt in zicht. Een mini stadje met een bakker, een hotel, een kerk en een paar huizen. Oh ja, en een tankstation waar ik straks even naartoe wandel om wat noodproviant in te slaan, mocht het de komende dagen weer misgaan met eten… Morgen weer verder richting Prum..Trier komt steeds dichterbij. Dinsdag 20 maart Nog 1 dag en het is lente..althans volgens de seizoenen..Maar dat voelt nog niet echt zo. Ik kijk naar buiten en zie het ijzig koude landschap, het sneeuwt en de thermometer geeft -6 graden aan…En dan ook nog een achillespees die zorgen baart. En een afstand van 37 km op het programma…Eerst maar even ontbijten. Tijdens het ontbijt bedenk ik me dat ik hakverhogingen heb meegenomen. Deze maak ik in mijn linkerschoen. (Plak ze op elkaar, zodat ik 1 cm hakverhoging heb) Hiermee hoop ik de achillespees enigszins te ontzien. Samen met een heel rustige start en niet letten op snelheid, maar vooral op gevoel lopen. Het gaat wonderwel heel goed. Eerst voelt die verhoging wat raar aan. Het lijkt of je scheef loopt, maar de pijn blijft wonderwel weg. Na een behoorlijke eerste klim en geen pijn wordt ik steeds vrolijker . Ondanks de kou en de sneeuw. Ik wandel over mooie weggetjes, door bospaden en kom vervolgens na 17 km aan bij een prachtig plaatsje aan de Ruhr. Daar is een mooie koffietent.Ik kom er Hollanders tegen uit Driemondt, vlakbij bij Amsterdam. Ik vertel over mijn reis en ze vragen direct of ik erbij wil komen zitten. Hij vertelt over zijn loopgroep die hij heeft, over zijn tochten naar de Mont Blanc en dat ze nu ook heerlijk een weekje gaan wandelen in de Eifel. Leuke lui! Hij betaalt zelfs mijn koffie. Na een half uurtje kletsen gaan we ieder weer onze eigen weg. Ik richting Hellentahl, nog zo’n 20 km stappen. De wegen lopen lekker, af en toe een flinke klim, soms over een prachtige alp (top van een heuvel wat m.i. Op een alp lijkt. Zie de foto’s). Na 35 km komt het einde in zicht van deze lange tocht. Mijn benen voelen nu wel behoorlijk stram, mede doordat het vandaag toch echt klimmen en dalen was. De laatste 2 km was nog even een verrassing. 1,6 km strijging van 12 %. Altijd fijn..Het Hostel was mooi en goed. Nederlandse eigenaren. Mooie nette kamer en perfect ontbijt. Alleen wel jammer dat er helemaal niets open was in de buurt om te eten. Had gelukkig een zakje nootjes, 2 flessen water en een maaltijd reep . Dat was dus mijn diner voor deze avond. Helaas geen internet die behoorlijk werkte, waardoor ik na veel moeite mijn nieuwsbrief voor de loopgroep kon versturen. Morgen staat een korte tocht van 20 km op het programma. Maar het allermooiste was toch dat mijn achillespees het goed heeft gedaan! Maandag 19 maart Vandaag gaat het voor mijn gevoel echt beginnen. Ik loop nu echt weg van Nederland en loop de Eifel in. Omdat het hotelletje (erg slecht overigens, krakend bed in een kale kamer zonder stoel of kast. Douche was bovendien vies.) geen ontbijt had, maar even bij Mc café een bakkie gehaald, een maaltijdreep naar binnen gewerkt als ontbijt en toen begonnen aan de tocht van vandaag richting Hurtgentahl. Een wandeling van zon 27 km. Eerst nog even de stad Eschweiler , een echte oude industriestad die je in deze streek meer ziet. Had iets van Luik in het klein weg. Somber en vies..Na een km of 3 kreeg ik ook de klim, die je vanaf Maastricht ook krijgt als je naar Luik rijdt. Een km of 3 8% klimmen..Zweten… Maar zoals altijd komt na een klim ook een daling. En zowaar liep ik na 5 km de Eifel in en gelijk een bospad van zo’n 10 km. Prachtig! Geen mens te zien. Naarmate ik dichterbij de dagbestemming kwam werd het ook heuvelachtiger. Steeds meer klimmen en soms zelf klauteren. Dat laatste lag aan mezelf. Volgens Maps.me kon ik een stukje afsnijden van de route die aangegeven was. Maar Maps.me had waarschijnlijk niet voor niets dat stukje niet aangegeven. Moest letterlijk op de knieën naar beneden klauteren. Scheelde wel 500 meter afsnijden, maar ook smerige kleding en bordje gaf aan dat het levensgevaarlijk was als ik die route zou kiezen. Maar risico moet je soms nemen. In ieder geval direct genezen van “beter weten dan de navigatie” . Hoewel, ik blijf een Mulder… Het Hotel en het Dal waar ik sliep was fantastisch! Vriendelijke mensen, top eten en een pracht kamer. Alleen wat last van mijn achillespees door dat geklim de hele dag. En dat terwijl er morgen een tocht van maar liefs 37 km op het programma staat. Gauw slapen en morgen maar voelen hoe het is… Zondag 18 maart De 1e week wandelen zit erop. Toch wel een spannend weekje. Je begint aan iets, maar kunt het niet geheel voorstellen hoe het zal zijn. De eerste week was vooral wennen aan het wandelen . De benen gingen prima, iedere dag zo’n 30 km wandelen. Maar de voeten en vooral mijn linker achillespees en mijn rechterkant waren vooraf een puntje van zorg. De kuit ging helemaal goed. Geen enkel probleem. De achillespees was vooral tot Goch (dag 3) nogal voelbaar. Echter vanaf dag 4 is de pijn weg en wandelt het eigenlijk pijnloos. Natuurlijk voel ik na 20 km mijn voeten. En dan is 30 km ook genoeg per dag. Ik heb wel het gevoel dat ook de voeten geleidelijk aan steeds beter gaan voelen en er minder pijnlijke zolen zullen zijn. Tot op heden nog geen blaar te bekennen. Ik heb wel 2 blarenpleisters geplakt op de meest gevoelige plek op de zool. En dat gaat goed. Wat betreft het weer had ik me veel voorgesteld, maar zeker geen 2 dagen met een sneeuw en wind die aanvoelde als min 9 graden. De temperatuur op zaterdag was -3, vandaag mogelijk nog kouder. Hopelijk is de ergste kou nu voorbij en kunnen we komende week richting de lente gaan lopen. De route naar Eschweiler (een plaats schuin onder Maastricht aan de Duitse kant) waar ik nu ben was vooral niet enerverend. De Veluwe , het Reichswald en Heumersoord waren de mooiste gebieden waar ik gelopen heb. Verder was het alsof ik voor 80 procent langs de weg tussen Apeldoorn en Deventer gewandeld heb. Lange rechte stukken over een fietspad naast de rijksweg. Maar goed. Het was ook de bedoeling om de eerste week vooral een afstand af te leggen richting mooiere routes. En dat is gelukt. Vanaf morgen hoop ik dat de routes mooiere plaatjes gaan opleveren dan alleen maar dorpsnaambordjes. (Zie menu foto’s). ALs ik nu uit het raam van mijn hotelkamer kijk zie ik in ieder geval bos en het landschap van de Eifel. Dat belooft dus wat moois. Fysiek ging het deze week dus naar verwachting en zelfs wat beter. Mentaal was het ook geen moeilijke week. Ik heb er iedere dag plezier in om weer op pad te gaan. En de 25-30 km per dag is mentaal geen probleem. Wat gedachten betreft is het echt zo zoals ik me had voorgesteld. Hoe verder je van huis wegloopt, hoe meer afstand kan ik nemen van het leven zoals ik de laatste jaren deed. Ik merk dat mijn gewoontes die erin gesleten waren (laat naar bed, ongezond eten en drinken, passief leven zoals tv hangen me totaal niet boeien en ik ze ook niet mis. Hopelijk komen de komende weken ook andere gedachten wat toekomst en plannen en hoe te leven verder aan bod komen. We gaan het meemaken. Voorlopig heb ik de eerste week erop zitten, 207 km. De kop is eraf . Op naar Trier aan de andere kant van de Eifel. Ik hoop daar zaterdagmiddag aan te komen. Daar ook houd ik mijn eerste rustdag (luxer hotel geboekt . Heb zin in de komende week! Zaterdag 17 maart Ik kijk naar buiten…zie de sneeuw om het hotel jagen. Er staat een harde wind. Eerst maar even ontbijten. Bij het ontbijt spreek ik 3 Italianen die 2 jaar geleden ook een pelgrimsroute gelopen hebben. Vanaf Spanje naar Santiago. Ze wensen me succes en vooral genieten zeggen ze. Rond 9 uur stap ik de deur uit. 5 lagen kleding aan. Ik heb een windjack onder mijn jas aangedaan. Heerlijk warm blijkt later. Ik ben ook zeer blij met mijn jas van 49 euro van de Decathlon . Heerlijk warm, veel zakken, waterafstotend en vooral voor vandaag, een capuchon eraan. De eerste meters vallen even tegen. De wind waait behoorlijk en de gevoelstemperatuur ligt rond de -9 graden. De echte temperatuur is rond de -3 graden. Koud genoeg voor een dag half maart. Wonderwel gaat het wandelen fantastisch . Ik had wat last van de voetzolen. Op de gevoelige plekken heb ik een compeed pleister geplakt. En de pijn was weg tijdens het lopen! Ik stap flink door, omdat een hoger tempo het lichaam warmer houdt. Op de foto’s in het menu is te zien hoe koud het was. Na 10 km in een dorpje was een café open. 1 bakkie koffie naar binnen gegooid en weer door.. Het is maar goed dat ik de routes niet ken. Na een prachtige 10 km door het bos en over mooie landweggetjes, was het de laatste 16 km toch weer langs de provinciale weg wandelen. Met de wind vol schuin voor…Maar omdat het wandelen gewoon lekker ging vandaag kreeg me dat ook niet kapot. Rond 14 uur was ik al op de plaats van bestemming. Het plaatsje Baal…Het stikt hier van de kebab zaken en shoarma/pizzarestaurants. Ik slaap in Hotel Aslan en een vriendelijke Turk opent de deur van het hotel. Een kamer met gedeelde douches. Het hotel is niet al te proper…maar goed. Voor 25 euro kun je misschien ook niet veel meer verwachten. Na gedouched en gesetteld te hebben loop ik even het dorp in op zoek naar een supermarkt. Helaas is deze wegens verbouwing gesloten. Het tankstation aan het begin van het dorp is de enige winkel met ietwat van eten. Ik haal me er een fles water, een colalight, 2 bierworstjes en eet er een broodje gezond. Gelukkig heb ik maaltijdrepen bij me, die me in dit soort situaties voorzien van de nodige voeding. Kan natuurlijk ook een shoarma halen, maar toch maar liever zo’n reep. Op de terugweg loop ik langs een gebouw, die bewaakt wordt door een motorjongen. Het blijkt een onderkomen van een motorclub te zijn…Ik groet ze vriendelijk en loop 50 meter verderop mijn hotel binnen…doe de deur op slot en wacht de zondag met tv en iPad af… Vrijdag 16 maart Het belooft een druilige dag te worden…en dat klopte ook…De meeste van de tijd in de regen gelopen en wederom een route die grotendeels langs grote rijkswegen loopt…niet echt een enerverende route..zeker niet met dat weer erbij. Onderweg alleen foto’s gemaakt van de borden van de dorpen waar ik doorheen wandelde.Dat was ook het meest mooie van vandaag..Ik was dan ook blij dat ik na 30 km in mijn geboekte hotel was. Een oude kamer die me doet denken aan de hotelkamers van Tonny Hafkamp (hotel de zon in Twello). De inrichting is gelijk..Alleen is dit hotel nog steeds open en Hotel de Zon al zo n 25 jaar weg…1 voordeel..er is Nederlandse TV..kan dus even lekker relaxed tv kijken op de vrijdagavond. Morgen wacht een koude wandeling van 25 km naar Baal. Zondag nog een tocht naar de omgeving Aken. Daarna heb ik pas echt het gevoel dat het gaat beginnen. Vanaf maandag gaan we de Vogezen in richting Bitburg en Trier..En op de kaart te zien is dat wat meer door de bossen…Ben die aspergeboeren inmiddels wel zat.. Morgen weer verder Donderdag 15 maart Vanochtend enigszins zere voetzolen. Ik hoop dat het goed gaat vandaag. Er staan 30 km op het programma, dus neem me voor met de Lowa’s te gaan lopen en om het heel rustig aan te doen. Dat laatste is gelukt. Wat meer rustplaatsen genomen en onderweg geen last gehad van de voeten…. Omdat ik geen ontbijt had, dus geen koffie, eerst maar gestopt in Weeze. Ik weet dat er vliegtuigen vertrekken vanaf hier naar Rome…Maar natuurlijk ga ik lopend! Na de koffie de reis hervat naar Kevelaer..(zie de foto’s) . Er zijn inderdaad veel bedevaarders aanwezig. Het wemelt er van mensen die rondom het plein bij de kerk lopen. Zelf steek ik maar eens een kaarsje aan. Mijn gedachten hierbij zijn niet om te bidden, maar gewoon even aandacht te geven aan de mensen die ziek zijn in mijn omgeving en die vechten om weer in het leven te komen en te blijven..De een met kanker, de ander met een herseninfarct , een ander weer met hartfalen. Ik weet niet of het helpt, maar kwaad kan het zeker niet…Na weer een bakkie leut de weg hervat richting Straelen. Een saaie weg helaas. Net of je langs de rijksweg van Apeldoorn naar Twello loopt…Ik besluit via Google Maps een leukere route te kiezen. Hij lijkt even lang, maar na een km kom ik erachter dat er wegen niet meer bestaan…en dus 4 km meer gelopen…totaal dus 34 km…Na douche, de was doen en even wat boodschappen gedaan te hebben voor het ontbijt morgenvroeg, even een pizzeria opgezocht in het prachtige stadje . En nu slapen…op naar morgen! Woensdag 14 maart Na een perfecte nachtrust de route richting Goch in Duitsland aangevangen. Na 1 km liep ik Heumersoord (Bos) al in. Een prachtige 5 km lange tocht door het bos. De mist met daar doorheen de zon maakte het een idyllisch geheel. Ik heb vandaag de hardloopschoenen aangedaan en dat beviel me vandaag prima. Minder last van de voeten en enkels aan het eind van de dag. Na een km of 10 koffie gedronken in een grensdorpje net boven Groesbeek. Een blinde mevrouw wees me de weg naar de supermarkt waar koffie te krijgen was…Ze vertelde op de weg ernaar toe dat het erg mistig was vandaag. Zelf kon ze er niet van zien zij ze…Bij de supermarkt zat inderdaad een koffiecorner die gerund werd door mensen van de sociale werkvoorziening. Prima en zeer gezellig . Na de koffie was het nog zo’n 600 meter lopen toen de Duitse grens bereikt werd. (Zie menu foto’s). Vandaar door het Reichswald richting Goch. Een lange heuvelachtige bosweg. Prachtig. Rond 15.00 was ik in Goch. Een mooi stadje met in het centrum een prima Hostel , waar ik voor 20 euro de nacht doorbreng…(nette kamer met bed en douche). Op naar de volgende stop. Morgen loop ik door Kevelaer…gingen pa en ma vroeger vaak heen met de parochie de stille omgang lopen…(volgens mij omdat daar ooit Maria verschenen is) Ben benieuwd of ze daar nog is… Dinsdag 13 maart. Na een lange nacht (lag er al om 20.00 uur in) goed uitgerust de 2e dag aangevangen. Rond 8.30 uur stapte ik de deur van Stayokay uit. Het dreigt de gehele dag met regen, maar gelukkig blijft het nagenoeg droog. Net als ik Elst inwandel begint het te regenen. Gauw een brasserie naar binnen voor koffie. Na een half uurtje is het weer droog en vervolg ik mijn weg. Een saai stuk langs een Rijksstraatweg van Elst naar Lent. Maar ach. Een nieuwe omgeving dus alle blikken zijn nieuw… Ik krijg een 4 daagse gevoel als ik de Waalbrug bij Nijmegen oploop..mooi… Omdat het pas 13.00 uur is en ik vanaf 15.00 bij mijn B en B terecht kan, besluit ik eerst even het centrum in te gaan. Ook nu begint het weer te regenen. Dus maar snel weer een café opzoeken. Na een kop thee (ik drink nooit thee….mijn verandering begint nu al haha) en een broodje rustig richting mijn B en B gelopen. Vriendelijke vrouw wijst me naar een prachtige kamer. Wat een luxe…was wel 50 euro…beetje duur… Morgen ga ik Duitsland in. Ik heb besloten om de zuidelijke route richting Trier te volgen. Hoogstwaarschijnlijk volg ik dan de weg richting Basel. Ik voel me wat comfortabeler met de Duitse taal en ook de route lijkt me prachtig. Er zijn vele wegen die naar Rome leiden… Maandag 12 maart. Vandaag is het dan zover. De voetreis naar Rome is begonnen. Vanochtend om 8.15 uur vertrokken vanuit huis. Een beetje raar is het wel om de deur uit te stappen in de wetenschap dat je ruim 2,5 maand wegblijft. Ik neem me voor om vooral het tempo laag te houden en ontspannen te beginnen. Via het Holthuis, de Noorddijk, Posterenk, Bussloo kom ik in Klarenbeek waar ik Henk Jansen met de hond zie wandelen. Hij loopt een stukje met me mee. Na een km is hij thuis en groet me hartelijk! Een km verderop hou ik mijn eerste stop. Ik drink een bak koffie bij DCO tankstation. Harry Leerkes is aan het werk en na een kwartiertje gooi ik mijn tas weer op de rug en vervolg mijn pad. Na 18 km kom ik bij Restaurant Loenenmark en hou daar mijn lunch. Buiten op het terras! Het is heerlijk weer in de zon en uit de wind. Rond 12.45 uur vervolg ik mijn weg. De route is nog 16 km. Maar deze is ook wel pittig. Dwars over de Veluwe, waarbij geen meter vlak is en de paden onverhard. Maar het is droog, ik loop lekker en geniet van de prachtige omgeving . (Zie de foto’s). Rond 16 uur kom ik bij Stayokay Arnhem aan en na wat huishoudelijke taken (kleding wassen) en persoonlijke verzorging (douchen) is het straks even wat eten en dan op tijd naar bed. Morgen op naar Nijmegen!